CD-nieuws november 2012



GORAN BREGOVIC – Champagne for Gypsies

GORAN BREGOVIC – Champagne for Gypsies

Eindelijk is die er dan: de cd die oorspronkelijk gepland was voor september 2011, dan verschoven werd naar april 2012 en uiteindelijk pas vorige maand verscheen. We gaan meteen met de deur in huis vallen: het lange wachten wordt meer dan beloond. Dit is een Bregovic van de grote dagen, kortom een grand cru. De cd is het vervolg op het lichtelijk fantastische ‘Alkohol’ uit 2009, waarmee het tegelijk ook een tweeluik vormt. ‘Champagne for Gypsies’ is een zeer expliciet statement: Goran Bregovic wil reageren tegen de extreme druk die de Roma recent ervaren in Europa. Het is ook een hommage aan zigeunermuzikanten in het algemeen. Hij poneert ook dat de zigeuners niet het probleem in de wereld zijn en dat ze altijd grote talenten in die wereld geweest zijn. De titel verwijst dan ook naar de toast die hij wil brengen op dat talent. Tenslotte houdt hij ook een pleidooi voor wat meer gekte en wat minder regels. Tot zover de moraal, maar wat met de muziek? Op 10 van de 12 songs worden Goran Bregovic And His Wedding And Funeral Orchestra vocaal bijgestaan door een reeks gasten, en niet van de minsten: The Gypsy Kings, Selina O’Leary, Eugene Hütz (van Gogol Bordello), Florin Salam en Stephan Eicher. ‘Champagne for Gypsies’ is een typisch Bregovic-album in de allerbeste aanstekelijke Balkantraditie. Verwacht echter geen vernieuwing: het enige nieuwe aan deze Balkanjukebox is de uitvoerige bijdrage van de gasten. Voor de rest is dit alweer eens een feestplaat waarop de muzikanten behoorlijk uit hun dak gaan en de uiterst strakke blazers zinderende grooves genereren. Alle muziek (op 1 lied na) is gecomponeerd door Bregovic maar is zoals steeds geïnspireerd door de tradities waarbinnen hij werkt. Die ene vreemde eend in de bijt is de verrassende cover van het Italiaanse partizanenlied ‘Bella Ciao’ (zie ook Sing For The Climate). De toon wordt al van bij de openingstrack gezet. Verder gaan wij vooral uit de bol bij ‘Quantum Utopia’, ‘Balkaneros’, ‘Unca Boogie Woogie’ maar bovenal bij ‘Hopa Cupa’, een instant klassieker en een Brego grand cru. M.a.w: ook ‘Champagne for Gypsies’ behoort tot de verplichte leerstof voor dit kalenderjaar en is dan ook de vijftiende toptitel in 2012. Iemand op zoek naar een muzikaal eindejaarsgeschenk? Staak dan maar meteen die zoektocht want hier ben je aan het juiste adres. Santé! Nog dit: ondergetekende was vorige maand getuige van een fabeltastisch concert van Goran Bregovic And His Wedding And Funeral Orchestra (5 blazers, 1 subliem zingende drummer, gitarist-showbeest-ceremoniemeester Bregovic zelf en 2 onwaarschijnlijk goede Bukgaarse zangeressen). Dit was anderhalf uur + een halfuur bisnummers lang genieten met overvolle teugen. Vanaf de aftrap met het explosieve ‘Gas Gas Gas’ tot aan de finale met ‘Bella Ciao’ en ‘Kalasnjikov’ was dit een zinderend concert van een fanfare die akoestische volksmuziek speelt met de attitude, allure, drive en spirit van messcherpe rock ‘n’ roll. Merci en chapeau.
publieksprijs: 20,45




VoHABIB KOITÉ – ERIC BIBB – Brothers In Bamako

HABIB KOITÉ – ERIC BIBB – Brothers In Bamako

Habib Koité is genoegzaam bekend in onze contreien, wat van Eric Bibb minder gezegd kan worden. Hij is een akoestische bluesgitarist en singer-songwriter, geboren in de VS maar in de jaren ’70 geëmigreerd naar Europa (hij woont nu in Helsinki). Tien jaar geleden ontmoetten beide muzikanten elkaar voor het eerst, bij opnames voor het Putumayo-album ‘Mali To Memphis’. “It’s my first trip to West Africa. But I’m pretty sure, in some kind of way, it’s gonna feel like coming home”, zo openbaart Bibb zich in het openingsnummer ‘On my way to Bamako’. Deze warme, zeer relaxte en vaak melancholische mix van blues en Malinese muziek, waarbij beide muzikanten elkaars muzikale leefwereld verkennen met respect voor elkaars eigenheid en tradities, is een ware verrukking voor het oor. Koité en Bibb wisselen af in de solozang; sommige nummers schreven ze afzonderlijk, andere dan weer samen. Daarnaast horen we hier ook nog 2 instrumentals, 2 traditionals en een cover van ‘Blowin’ in the wind’. Ze zeulden ook een arsenaal akoestische instrumenten de studio binnen, aangevuld met de subtiele percussie van topmuzikant Mamadou Kone. Het overheersende thema in de teksten is spiritueel bewustzijn, maar ook thema’s als natuurbehoud, menselijke tragedies, de tegenstelling arm-rijk en besnijdenis worden niet uit de weg gegaan: dit alles laat zich vertalen in uitstekende teksten. Slotsom: ‘Brothers In Bamako’ is een zeer fijn plaatje.
publieksprijs: 17,90




YASMIN LEVY – Libertad

YASMIN LEVY – Libertad

Het handelsmerk van de Israëlische zangeres Yasmin Levy is ladino, de taal en de muziek van de Sefardische joden die in 1492 uit Spanje werden verdreven. Dit is wat summier en veel te kort door de bocht verklaard, maar wij zijn geen encyclopedie: voor wie meer wil weten is er het internet. In de loop der jaren heeft Levy echter een eigen world fusion gecreëerd met plaats voor flamenco, tango en fado. Alle lof daarvoor, ook voor haar fantastisch stemgeluid, maar het hoge schmaltz-gehalte is er voor ons te veel aan. Wat voor anderen misschien gepassioneerd klinkt komt bij ons onder de noemers sentimenteel en pathetisch terecht. Jammer voor de composities, want die zijn merendeels op hoog niveau.
publieksprijs: 19,60



ALEX WILSON – presents Salsa Veritas truly for dancers

ALEX WILSON – presents Salsa Veritas truly for dancers

Producer, componist, arrangeur en salsa-componist Alex Wilson verwierf hier vooral bekendheid met het schitterende album ‘Mali Latino’, dat hij 2 jaar geleden aan de wereld schonk, samen met Madou Sidiki Diabaté en Ahmed Fofana. Op dit album doet hij weer zijn “gewone” ding, met name “ware” salsa spelen. Samen met een grote schare aan uitgelezen muzikanten presenteert hij hier alle belangrijke salsa-stijlen. Ondanks dit uitgebreide instrumentarium blijft zijn pianospel de spil van dit gebeuren. ‘Salsa Veritas’ is in de eerste plaats gemaakt voor dansers en was aanvankelijk enkel als download op de Salsa Veritas website verkrijgbaar. ‘Salsa Veritas’ bevat vooral mainstream salsa en daarnaast nog een meringue-, een reggaeton- en een latin-jazzy-track. Het swingt hier van a tot z en de muzikale uitvoering is bijzonder indrukwekkend: voor de liefhebbers van het genre zal dit wellicht één langgerekte partyplaat zijn.
publieksprijs: 18,75




WILBER CALVER – Diaspora

WILBER CALVER – Diaspora

Het is geen toeval dat we deze cd-bespreking net na die van Alex Wilson zetten. Wilber Calver werd door Wilson onder de vleugels genomen en ‘Diaspora’ werd dan ook als eerste release uitgebracht op Alex Wilson Records. Hij is ook te horen op ‘Salsa Veritas’ van Alex Wilson. Wilber Calver is van Cubaans-Jamaicaanse afkomst en hoorde in 1997 voor het eerst de Galicische doedelzak: het was love at first sight. Hij speelt doedelzak en ook redpipes, de electronische versie van de doedelzak. Op ‘Diaspora’ presenteert hij een huwelijk van Keltische doedelzakmelodieën met de ritmes van de Afro-Cubaanse traditie, jazz en reggae, en komt zo aardig dicht in de buurt van de sound van Salsa Celtica en bij momenten ook van die van Afro Celt Sound System; hij gebruikt alleszins een gelijkaardig procédé. Calver stelt zich tot doel met deze muzikale werkwijze te reflecteren over de Afrikaanse diaspora. De opvallendste tracks zijn de opener ‘Cork Hill’ -een Schotse jig-traditional én een binnenkomer van formaat-, ‘Cumbanchero’ -dat we vooral kennen van The Skatalites en dat ook refereert naar zijn Jamaicaanse erfgoed- en ‘Clumsy Lover -een Ierse jig-. De enige smet op ‘Diaspora’ is een wat stuurloze versie van het platgespeelde ‘Amazing Grace’. ‘Diaspora’ is een buitengewoon album van een buitengewone artiest. De fusie van zeer uiteenlopende elementen blijkt hier wonderwel te werken en de arrangementen van Wilson en Calver zijn fantasierijk en bij momenten uitermate boeiend. ‘Diaspora’ is geen Latin-album, geen folk-album en ook geen jazz-album. Het hokjesdenken is passé en daar zijn we maar wat blij om.
publieksprijs: 16,80




MERIDIAN BROTHERS – Desesperanza

MERIDIAN BROTHERS – Desesperanza

Nog méér fusie? Já, nog méér fusie, en graag zelfs. Misschien doen Ondatrópica en Frente Cumbiero nog een belletje rinkelen? Bij die gezelschappen speelt ene Eblis Álvarez, een Colombiaanse multi-instrumentalist en bovenal bezieler van dit geweldige project. Meridian Brothers is geen groep maar gewoon een alias van Alvarez: ‘Desesperanza’ is het vierde album dat hij maakt onder die naam. Eblis Alvarez exploreert in zijn electronische speeltuin vintage tropicália, salsa, cumbia en currulao (een Afro-Colombiaanse stijl) door zijn verwrongen, psychedelische lens. De klank is uitermate speels en weird maar ook donker. Het eindresultaat is een bijwijlen briljant maar vooral overstuurd, extravagant en zéér prettig gestoord schijfje.
publieksprijs: 17,90




SHAOLIN AFRONAUTS – Quest Under Capricorn

SHAOLIN AFRONAUTS – Quest Under Capricorn

Éen van dé ontdekkingen in 2011 was ‘Flight Of The Ancients’, het debuut van dit funky Australische elftal (ondertussen doet ook de bank mee en zijn ze met 18), een stomend album vol Nigeriaanse afrobeat en highlife en -in iets mindere mate- Ethiopische jazz. Ook op dit album krijgen we opnieuw een broeierige mix van funky tropische grooves. Er is meer aandacht besteed aan de arrangementen en de manier van spelen is vrijer geworden: er wordt meer naast de strikte lijntjes van het genre gekleurd, met heuse free jazz-accenten. Bij momenten lijk je als luisteraar ook verzeild geraakt in een soundtrack, vooral dan in de trage composities. Om dit alles wat aanschouwelijker te maken refereren we graag aan volgende namen: Sun Ra, Mulatu Astatke, Fela Kuti, John Coltrane; niet van de minsten dus. Net als zijn voorganger is ook dit nieuwe album een warme, overtuigende en gevarieerde imstrumentale plaat geworden in een productie die getuigt van een groot respect voor de originele sound, zonder daarvan een kopie te worden.
publieksprijs: 18,60




FAWZY AL-AIEDY – Radio Bagdad

FAWZY AL-AIEDY – Radio Bagdad

Even voorstellen: Fawzy Al-Aiedy is een Irakese zanger/componist/muzikant (ud en hobo). Hij studeerde oosterse en westerse muziek in Bagdad. Nu woont hij in Frankrijk. Zijn nickname is “the sultan of swing”. Als we de tel niet kwijt zijn dan is ‘Radio Bagdad’ zijn dertiende album. Samen met uitstekende muzikanten brengt hij nieuwe composities die geworteld zijn in de Irakese en de Midden-Oosten-cultuur en in de muziek van vandaag. Fawzy’s muziek is een bekoorlijke mix van traditie en moderniteit en de sferen zijn divers: feestelijk, sensueel, poëtisch. De betoverende melodieën uit het Midden-Oosten worden hier gegoten in een transcendentale reis doorheen oriëntaalse klanken en westerse grooves. Het resultaat heeft veel weg van een nieuwe vorm van traditionele muziek.
publieksprijs: 20,55




URNA – Portrait (The Magical Voice From Mongolia)

URNA – Portrait (The Magical Voice From Mongolia)

Deze nieuwe titel in de uitstekende Network-reeks ‘Portrait’ belicht het werk van de klassiek geschoolde zangeres Urna uit Binnen-Mongolië. Aanvankelijk bespeelde ze de yangqin (de Chinese versie van de dulcimer) maar later ging ze zich vooral toeleggen op zang, wat een prima zet bleek, aangezien ze over een stembereik van wel vier octaven beschikt: haar stem klinkt dan ook als een klein orkest. Deze cd selecteert uit de hoogtepunten van haar eigen werk en van haar vele samenwerkingen met andere artiesten zoals de Italiaanse saxofonist Luigi Cinque, de Hongaarse violist Zoltan Lantos, de Iraanse percussionisten Keyvan en Djamshid Chemirani en de Poolse groep Kroke. De muziek van deze charismatische zangeres is doordrongen met boeddhistische filosofie, een vanzelsprekend lijkend bewustzijn van de traditie en een brede waaier aan melodieën uit de Centraal-Aziatische steppe. De muziek leunt infeite zeer dicht aan bij klassiek. De sfeer is voornamelijk meditatief, contemplatief en etherisch. Hoewel haar eerste album van 1995 dateert is Urna voor ons een ontdekking, en wat voor één.
publieksprijs: 13,25




MAGGID – Quartet

MAGGID – Quartet

Het Belgische quartet Maggid was oorspronkelijk een duo dat traditionele klezmer speelde. Later kregen accordeonist Jonas De Rave en violist Nicolaas Cottenie het gezelschap van contrabassist Ruben Lamon en percussionist. In 2011 wonnen ze in München een internationaal concours voor klezmerensembles. Deze cd werd opgenomen in De Werf in Brugge en daar zijn wij als Bruggelingen nu eens fier op want dit is bijzonder mooie muziek. Een maggid is een traditionele, Oost-Europese joodse rondtrekkende predikant, maar dit geheel terzijde. De basis van de muziek van Maggid wordt nog steeds gevormd door traditionele klezmer uit de 19° en begin 20° eeuw, maar de horizon werd ten zeerste verbreed. 3 composities van Jonas De Rave en 2 van de grote John Zorn geven een geheel eigen en nieuw cachet aan deze muziek. Turkse, Arabische en Oost-Europese melodieën maar ook jazz klinken soms nadrukkelijk door en ook wordt bij momenten stevige improvisatie niet geschuwd. ‘Quartet’ is een gevarieerde en vooral een verrassende cd en neem het van ons aan: dit is een bloedmooie koesterplaat.
publieksprijs: 17,80




ARIFA – Anatolian Alchemy

ARIFA – Anatolian Alchemy

Eind 2010 debuteerde Arifa met het beloftevolle en enthousiast onthaalde ‘Beyond Babylon’. Oprichter en spilfiguur van dit kwartet is de Turks-Nederlandse percussionist Sjahin During. Samen met de Turkse ud-speler Mehmet Polat en de Roemeense klarinettist/laptopper vormde hij het originele trio dat nu werd aangevuld met de Duitse pianist Franz von Chossy. En ze herhalen hun eerste huzarenstukje: ook nu weer weten ze van zoveel verschillende achtergronden een coherent geheel te maken met als resultaat een wonderlijke muzikale melting pot zoals wij die hier graag hebben. De muziek van dit kwartet zit diep geworteld in Turkse, Arabische en Centraal-Aziatische klassieke en volksmuziektradites die rijkelijk doorspekt worden met jazz-, Balkan- en minimal music-klanken en op deze wijze een zeer eigen karakter verwerft. ‘Anatolian Alchemy’ is een bijzondere alchemie en een voortreffelijk, ingetogen album.
publieksprijs: 19,50




‘LONDON’S CALLING’ (compilatie)

‘LONDON’S CALLING’ (compilatie)

Tenzij u afgelopen zomer op een andere planeet woonde zal het u niet ontgaan zijn dat er in Londen Olympische Spelen waren. Het Culture Clash label, met de steun van Arts Council England, was van mening dat dit een uitgelezen aanleiding was om de Londense worldscene van niet-Britse origine (en die is zo talrijk dat wij ze liever niet te eten geven) en uit de meest uiteenlopende genres in de schijnwerpers te plaatsen en aldus te reflecteren over de culturele mix van het Londen van vandaag. Het concept van dit album is even eenvoudig als goed gevonden: alle artiesten coveren, in hun eigen stijl, een folk- of rockklassieker die over Londen gaat. Het betreft hier zowel traditionals als songs van o.m. The Clash, Billy Bragg, Bert Jansch, Elvis Costello, The Small Faces.... De verwachtingen zijn dus hoog maar er wordt gestart met een valse noot: ‘London Calling’ in de versie van Transglobal Underground, nochtans een huisfavoriet, is ondermaats. Helaas staan er te veel van die valse noten op deze cd. Wel dik ok zijn de originele reggae-bewerking van ‘Streets Of London’ door Soothsayers en de sublieme Ladino(Joods-Spaanse muzikale traditie)-versie van Elvis Costello’s ‘I Don’t Want To Go To Chelsea’ door Los Desterrados. Slotsom: middelmaat is hier troef waardoor het originele concept hier volledig de (Londense) mist ingaat.
publieksprijs: 16,45




‘RHYTHMS DEL MUNDO AFRICA’ (compilatie)

‘RHYTHMS DEL MUNDO AFRICA’ (compilatie)

‘Africa’ is de vijfde titel in de ‘Rhythms Del Mundo’-reeks. Deze reeks gaat uit van een toch wel origineel concept, waarover verder meer. ‘Rhythms Del Mundo’ is een uitgave van APE (Artists Project Earth). APE werft fondsen ter ondersteuning van meer dan 300 organisaties die actief zijn in de strijd tegen de klimaatsverandering: bij dit album gaat de aandacht specifiek naar de droogte die slachtoffers maakt in West-Afrika. APE kon voor zijn projecten al wereldsterren mobiliseren zoals Coldplay, Beyoncé, Red Hot Chili Peppers, Mumford & Sons, REM, Eminem alsook Afrikaanse topartiesten zoals Rokia Traoré, Toumani Diabaté, Vieux Farka Touré, Bassekou Kouyate, Mamadou Diabaté, Sidiki Diabaté.... In deze reeks worden hits van bekende atiesten overgoten met een sausje en dat is deze keer een Afrikaans sausje. De originele tapes worden door de Afrikaanse artiesten voorzien van extra vocalen en instrumentatie. Wij zijn hier niet echt kapot van, maar misschien heiligt het doel wel eens de middelen. Wij zouden veel meer gewonnen zijn voor een échte, levende samenwerking. De bewerkingen van Coldplay (‘Viva La Vida’), Aloe Blacc (‘I Need A Dollar), Mumford & Sons en Shanade kunnen ons behoorlijk bekoren. We zijn wel ronduit ontgoocheld over de bewerking van Bob Marley’s ‘Is This Love’ in een flauwe versie van Rokia Traoré, nochtans één van onze huisfavorieten.
publieksprijs: 16,95




ROLAND TCHAKOUNTÉ – Ndoni

ROLAND TCHAKOUNTÉ – Ndoni

Blues uit West-Afrika: men kan er vandaag de dag de straten mee plaveien. West-Afrika en blues lijkt dus stilaan een onuitputtelijk verhaal te worden. Zanger/gitarist Roland Tchakounté klinkt bij momenten alsof hij geboren is in de Mississippi-delta. Niets is minder waar: de man komt uit Kameroen. ‘Ndoni’ is alweer zijn vijfde album. Hij beschouwt Ali Farka Touré en John Lee Hooker als zijn leermeesters en dat is er duidelijk aan te horen. De inspiratie voor zijn muziek vindt hij in zijn Afrikaanse jeugdjaren en in zijn liefde voor Amerikaanse blues. Tchakounté zingt in het Bamiléke, een traditionele Afrikaanse taal, en in pidgin-Engels. Het is echter niet al blues wat hier de klok slaat: we vinden ook ballads op ‘Ndoni’ zoals “Farafina’, een intrigerend duet met de alomtegenwoordige Fatoumata Diawara, en het heerlijk slepende ‘Smile’. ‘Ndoni’ is een voortreffelijke collectie blues, ballads en West-Afrikaanse stijlen maar mist net zoals zijn voorgaand werk voldoende originaliteit om er bovenuit te steken.
publieksprijs: 19,50



ROUGH GUIDES



‘NATIVE AMERICA (second edition)’ (compilatie)

‘NATIVE AMERICA (second edition)’ (compilatie)

De inheemse bevolking van Noord-Amerika heeft een zeer diverse en levendige muzikale cultuur die duizenden jaren teruggaat in de tijd en zich nog steeds blijft ontwikkelen. De diverse stijlen komen aan bod en deze cd biedt dan ook een vrij volledige showcase, van de pow-wows en de oude fluitstijlen tot de hedendaagse fusies met reggae, rock, rap…. De tracklijst wordt bevolkt door zowel bekende als onbekende artiesten. De bonus-cd komt van Pura Fé, stichtend lid van het vermaarde ensemble Ulali, winnaar van een prestigieuze ‘Nammy’ (Native American Music Award). Fé’s muziek is een mix van blues en Native American vocale mix.
publieksprijs: 13,15




‘SALSA (third edition)’ (compilatie)

‘SALSA (third edition)’ (compilatie)

Dit voer voor de dansvloer werd ook nu weer gecompileerd door Pablo Yglesias, beter gekend als DJ Bongohead. Hij serveert een mix van de diverse party-stijlen met de nadruk op salsa dura, een stijl met traditionele wortels in de klanken van latin New York, Puerto Rico, Cuba en Colombia. Op de tracklist figureren zowel de klassiekers van weleer als de lieverds van de hedendaagse scene. De bonus-cd is van salsa-dura-pioniers Bio Ritmo (dit album bestaat ook als digitale download op het RG-sublabel Introducing). Bio Ritmo wordt wel eens het best bewaarde geheim van de salsa dura genoemd maar daar lijkt recent verandering in te komen.

publieksprijs: 13,15


RIVERBOAT RECORDS



SOTHO SOUNDS – Junk Funk

SOTHO SOUNDS – Junk Funk

Het is niet omdat je er geen poen voor hebt dat je geen muziek kan spelen. Het lijkt zowat een trend te worden in Afrika: muzikanten maken zelf hun instrumenten uit gerecycleerde materialen. Neem nu de volgende in die steeds langer wordende rij: Sotho Sounds, 6 jonge muzikanten en 2 dansers uit Lesotho die van junk funk maken. De muziek klinkt inventief, vindingrijk, gedurfd, ruw, rauw, fantasierijk, veerkrachtig. De muziek en vooral de koorzang van deze herders is traditioneel maar tegelijk vernieuwend, mede door hun aanpak en hun unieke mix van veldopnames, bubblegum pop en avant garde-elementen. Als invloeden vermelden ze de traditionele Basotho-muziek en Zuid-Afrikaanse pop, meer bepaald de bubblegumstijl van Brenda Fassie. De meeste songs hebben een upbeat tempo met stemwerk dat lijkt te komen en te gaan in en uit de mix, als organische samples in een vreugdevolle en uitgelaten township-kakofonie. Ze waren reeds opgemerkte gasten op enkele Womad festivals en op de Womex muziekbeurs. Na het horen van ‘Junk Funk’ zal u begrijpen waarom. Staff Benda Bilili, Konono N°1, Jagwa Music, Chicha Libre en tutti quanti hebben er een stel leuke vrienden bij: GREAT STUFF!
publieksprijs: 13,15


NASCENTE



YOUSSOU N’DOUR – From Senegal To The World (80s Classics & Rarities)

YOUSSOU N’DOUR – From Senegal To The World (80s Classics & Rarities)

Nieuwste titel in de uitstekende Nascente-reeks “2 voor een prikje”. Op cd 1 horen we zijn vroege Senegalese opnames uit de jaren ’80. Op cd 2 wordt plaats gemaakt voor zijn opnames voor Virgin Records uit de late jaren ’80, met daarbij zijn eerste internationale hits ‘The Lion/Gaiende’ en ‘Shakin’ The Tree’ (met Peter Gabriel).
publieksprijs: 11,60 (2 cd)


GOUD VAN OUD



ABYSSINIA INFINITE featuring EJIGAYEHU “GIGI” SHIBABAW – Zion Roots

ABYSSINIA INFINITE featuring EJIGAYEHU “GIGI” SHIBABAW – Zion Roots

Vorige maand presenteerden we met ‘Renaissance De La Harpe Celtique’ van Alan Stivell de voorlopig oudste klassieker (bouwjaar: 1971) in deze rubriek, deze maand gooien we de benjamin voor de leeuwen: ‘Zion Roots’ van Abyssinia Infinite, amper 9 jaar oud, maar zo indrukwekkend dat het nu al zonder moeite een klassieker mag genoemd worden. De spilfiguur in deze gelegenheidsband is de jonge Ethiopische zangeres Ejigayehu Shibabaw, beter gekend als Gigi. Haar vocale roots liggen in de traditionele gezangen in de Ethiopische kerk (wat voor een vrouw in Ethiopië helemaal niet evident is). Na enkele jaren in Kenia te hebben geleefd trok ze in 1998 naar San Francisco. Haar eerste 2 cd’s (‘Tsehay’ en ‘One Ethiopia’) nam ze nog op in Afrika. De internationale doorbraak kwam er in 2001met het derde album ‘Gigi’. Ze was opgemerkt door Chris Blackwell van het Palm Pictures-label. Blackwell was de man die in de jaren ’70, als patron van Island Records, mee verantwoordelijk was voor de internationale populariteit van reggae. Samen met Gigi’s producer (en later ook halve trouwboek) Bill Laswell koos Blackwell voor jazzmuzikanten om Gigi op dit album te begeleiden: bovendien waren het niet van de minsten (o.m. Herbie Hancock, Wayne Shorter, Pharoah Sanders). Het resultaat was een fusie van hedendaagse en traditionele stijlen. Het was een internationaal succes maar in haar thuisland veroorzaakte het controverse omwille van de radicale breuk met de Ethiopische populaire muziek. In 2003 verscheen er nog een ambient-dub-remix van dit album, door Bill Laswell, onder de titel ‘Illuminated Audio Remix’. En dan was het tijd voor Gigi’s (voorlopig?) muzikale moment de gloire, ‘Zion Roots’. Met Bill Laswell voor één keer niet op bas maar op gitaar en keyboards en met veel zingende familieleden van Gigi. Het album is vooral gekenmerkt door een terugkeer naar een grotendeels akoestische sound met veel repetitieve patronen en door een prominente rol voor traditionele instrumenten als de krar, de washint en de tabla. Eén van de hoogtepunten van deze cd, ‘Gole’, wordt gezongen in het Agaw, de taal van het dorp van Gigi’s vader. In 2006 verscheen ‘Gold & Wax’ en in 2010 zag de live-cd ‘Mesgana Ethiopia’ het licht, een uiterst geslaagde hybride van Afrikaanse stijlen, reggae, dub, jazz, funk en trance én met als reuzekers op de taart de muzikale backing door de indrukwekkende New Yorkse band Material, een geesteskind van alweer diezelfde Bill Laswell. Bouwjaar: 2003 Hoogtepunten: zoals steeds is iedere cd in deze rubriek een voltreffer over de ganse lijn, zoniet hadden we die hier niet opgenomen. De songs die ons het meest charmeren zijn ‘Gela’, ‘Alesema’, ‘Gole’, ‘Aba Alem Lemenea’ maar vooral het hemelsmooie, ambient ‘Ethiopia’, een wereldsong met kippevelzang.
publieksprijs: 13,25
Meer van Gigi:
Gold & Wax (bouwjaar: 2006; 19,95€)
Illuminated Audio Remixed (2003; 20,65)
Mesgana Ethiopia (with MATERIAL) (2010; 19,95).


EN VERDER NOG:

-LUCAS SANTTANA – The God Who Devastates Also Cures
Eind vorig jaar waren we danig onder de indruk van ‘Sem Nostalgia’ van deze Braziliaanse artiest. Het was een baanbrekend werkstuk met een zeer eigenzinnige aanpak en wist ook luisteraars die het niet zo begrepen hebben op Braziliaanse muziek te verzoenen met bossa. Hij injecteerde de Braziliaanse traditie met zijn eigen unieke ideeën. Dus waren de verwachtingen voor ‘The God Who Devastates Also Cures’, zijn zesde album, bijzonder hooggespannen. Helaas kan al dat goede niet bevestigd worden en kunnen we gewagen van een anticlimax. Dit album laat bij ons vooral een stuurloze en ongeïnspireerde indruk na en bezorgt ons één langgerekte geeuw.
publieksprijs: 17,90