CD-nieuws april 2013


RABIH ABOU-KHALIL – Hungry People

RABIH ABOU-KHALIL – Hungry People

Voor wie de man niet kent: Rabih Abou-Khalil is een uitzonderlijke Libanese componist en oud(luit)-speler. Hij werkte al samen met zeer uiteenlopend volk zoals BBC Concert Orchestra, een folkzanger uit Sardinië, een jazzbigband, een slangenbezweerder en Ricardo Ribeiro. Met deze laatste maakte hij in 2008 de prachtige cd ‘Em Portugues’. Het moge duidelijk wezen: voor deze man bestaan er geen muzikale grenzen. Op ‘Hungry People’ mixt hij mediterraanse en Arabische invloeden met jazz. RA-L laat zich weer bijstaan door zijn vertrouwde vijftal: Gavino Murgia (sopraansax, stem), Luciano Blondini (accordeon), Michel Godard (tuba, serpent, bas), Jarrod Cagwin (drums, frame drums) en Walter Quintus (sound engineer). Wat opvalt bij deze opnames is dat de oud helemaal niet het bepalende instrument is: veelal is dat de sopraansax van Gavino Murgia, die met zijn lage keelstem ook de weinige vocale partijen voor zijn rekening neemt, waarbij de meester zelf een dienende rol speelt. ‘Hungry People’ overschrijdt op geheel eigen wijze alle muzikale en culturele grenzen, en dit op een geraffineerde, eclectische, kleurrijke, dynamische en intense manier. Hun intense en lyrische melodisch-ritmische aanpak is volstrekt uniek. Achter ‘Hungry People’ schuilt ook een boodschap: Abou-Khalil wil een hart onder de riem steken bij de, onder de crisis lijdende, Zuid-Europeanen. ‘Hungry People’ van Rabih Abou-Khalil en de zijnen is een meesterwerk en meteen ook de derde voltreffer in 2013, na ‘The Arch’ van Eva Quartet & Hector Zazou en ‘At Peace’ van Ballaké Sissoko.
publieksprijs: 18,00



 HAYTHAM SAFIA – U’duet

HAYTHAM SAFIA – U’duet

Nog meer oud. De nieuwe Nederlander Haytham Safia is een exponent van de bloeiende Palestijnse oud-scene, denk hierbij ook aan fijne lieden als Le Trio Joubran, Adel Salameh, Ahmad Al Khatib. We kenden Safia al van bij de Nederlandse fusiegroep NO blues en dat geldt eveneens voor zijn compagnon de route op deze cd, de Soedanese percussionist Osama Mileegi. Beide heren zijn klassiek geschoold, de ene aan de Academy of Music and Dance in Jeruzalem, de andere aan het conservatorium in Khartoum. Op zes van de twaalf composities horen we Safia solo. Op één na zijn alle composities van de hand van Safia: die ene uitzondering is van de hand van de Rahbani Brothers, zeg maar de huiscomponisten van de grote Fairuz. Het spel en de klank zijn indrukwekkend: dit is rustgevende, lyrische, vaak melancholische, ingetogen en verstillende muziek pur sang maar tegelijkertijd ook dynamisch, geestdriftig en gepassioneerd.. Zijn spel doet denken aan 2 grootmeesters op de oud: de Libanees Marcel Khalife en de Irakees Munir Bashir. De zeer ritmische percussie van Mileegi werkt vooral ondersteunend maar geeft wel een extra dimensie. De uiterst subtiele muziek op ‘U’duet’ zuigt de luisteraar moeiteloos en indringend aan en laat die werkelijk verbluft en bijna ademloos achter. En zo weten jullie meteen wat de vierde voltreffer in 2013 is.
publieksprijs: 16,20



 THE BULGARIAN VOICES ANGELITE – Angelina

THE BULGARIAN VOICES ANGELITE – Angelina

In 2010 waren The Bulgarian Voices Angelites samen met Huun-Huur-Tu en Moscow Art Trio met de experimentele cd ‘Legend’ verantwoordelijk voor een grootse, indrukwekkende en zeer intense luisterervaring. Deze dames behoren tot de absolute top in de polyfone Bulgaarse samenzang. Met deze nieuwe cd keren ze terug naar de traditie. We kennen dit koor, in 1952 opgericht als Bulgarian State Television Female Vocal Choir, het best als de vertolksters van de 2 baanbrekende cd’s onder de naam ‘Le Mystère Des Voix Bulgares’. Het spreekt vanzelf dat de huidige samenstelling van het koor niets meer vandoen heeft met de originele bezetting. Maar het opzet en de aanpak zijn nog steeds dezelfde. Er wordt overal te lande geprospecteerd naar bijzondere stemmen en die krijgen dan een extensieve training in de unieke en eeuwenoude Bulgaarse zangstijlen. De Bulgaarse muziek is historisch ook beïnvloed door Thracische, Ottomaanse en Byzantijnse elementen. Bijzonder kenmerkend aan deze muziek zijn de diafonische zang, het timbre, de modale toonschaal, de assymetrische maten en de dissonante harmonieën. Het koor werd dus wereldbekend in 1986 met de release van ‘Le Mystère Des Voix Bulgares vol.1’ maar namen al op sinds 1957. De 20 zangeressen trekken hier weer alle registers open en scheren daarbij zeer hoge toppen. Solozang wordt afgewisseld met koorzang en nu en dan is er ook spaarzame instrumentale begeleiding, vooral op kaval (een fluit). Traditionele liederen worden afgewisseld met werk van hedendaagse Bulgaarse componisten. Wat we hier horen is vocale muziek van het allerhoogste wereldniveau: betoverend, indrukwekkend, naar de keel grijpend met een haast onwezenlijke, onwaarschijnlijke schoonheid. ‘Angelina’ neemt ons mee op een geweldige trip die ons doet kennismaken met de kracht van de Bulgaarse volkskunst, de band tussen generaties en de eeuwenoude Bulgaarse muziekgeschiedenis. Het enige futiel minpuntje aan deze smetteloze cd is het kneuterig hoestafereel. Ziezo: meteen weten jullie dan ook wat voor ons de vijfde toptitel is in 2013.
publieksprijs: 20,35



 THE CREOLE CHOIR OF CUBA – Santiman

THE CREOLE CHOIR OF CUBA – Santiman

Moet er nog koormuziek zijn? Dan gaan we nu naar de andere zijde van de wereld met The Creole Choir Of Cuba. Hier geen 20 uitzonderlijke vocalisten maar 10 en het koor is gemengd: 6 vrouwen, 4 mannen. Hun thuisbasis is de Cubaanse koloniale stad Camagüey, maar vergis u niet, hun roots zijn Haitiaans. De Haitiaanse folklore is in het oosten van Cuba nadrukkelijk aanwezig (historisch bepaald, want in deze streek kwamen de eerste plantagewerkers uit Haiti). In Cuba zijn ze gekend als Grupo Vocal Desandann (“afstammelingen”), als herinnering dat ze afstammen van Afrikaanse slaven die naar Haiti werden getransporteerd maar daarna verhuisden of ontvluchtten naar Cuba. In 2010 debuteerden ze met het album ‘Tande-La’; daarop hoorden we hoofdzakelijk traditionele liederen met veel drama in de melodie en gezongen in het Creools. Alle koorleden genoten een conservatoriumopleiding. Met hun opwindende, subtiele en gesofisticeerde harmonieën bestrijken ze een breed palet aan stijlen: Afrikaans, Caraïbisch, westers. De meeste liederen worden gezongen in een Creoolse mix van Frans, Afrikaanse en nog wat talen. Het grootste deel van hun repertoire bestaat uit traditionele liederen, gearrangeerd door dirigent/zangeres Emilia Diaz Chavez of door zangeres Teresita Romero. De diverse stemmen smelten op een verbluffende manier samen in zeer rijke en somptueuze harmonieën; daarnaast zijn er ook zeer krachtige solo-bijdragen. Hier is dus sprake van uiterste bekwaamheid en expressiviteit. De productie was in de goede handen van John Metcalf (bekend van zijn werk met o.m. John Cale, Blur, Peter Gabriel, Morrissey….). Hij is ook verantwoordelijk voor de (spaarzame) instrumentale begeleiding op o.m. piano, percussie, trompet en fluit. Niets op tegen maar naar ons aanvoelen geen meerwaarde: een koor van deze kwaliteit kan evengoed zonder, denken wij. The Creole Choir Of Cuba staat (nog?) niet op dezelfde eenzame hoogte als The Bulgarian Voices Angelite, maar wat nog niet is kan nog komen.
publieksprijs: 17,15



 BASSEKOU KOUYATE & NGONI BA – Jama ko

BASSEKOU KOUYATE & NGONI BA – Jama ko

‘Jama ko’ is het derde album van de excellente ngoni-speler Bassekou Kouyate en zijn band Ngoni Ba. We kennen Kouyate ook van het uitstekende Afrocubism-project van Nick Gold. De opnames vonden plaats in bijzonder moeilijke omstandigheden, met name in maart 2012 in Bamako, toen Mali ten prooi viel aan onlusten en chaos en de toenmalige president Toure (een grote fan van Kouyate) afgezet werd tijdens de coup. En laten we maar meteen met de deur in huis vallen: ‘Jama ko’ is een opwindende, vurige, uitdagende en brutale mix van Afrikaanse blues, rock en funk, met de electrisch versterkte ngoni van Bassekou Kouyate in de prominente hoofdrol, waarbij hij in de dolle solo’s gretig gebruik maakt van een wah-wah-pedaal (o, waar is de tijd). Een tweede hoofdrol is weggelegd voor de zeer krachtige en precieze zang van zijn vrouw, Amy Sacko. En Ngoni Ba lijkt wel helemaal een familiebedrijfje, want ook zonen Madou en Moustafa draven op. Verder zijn er ook nog gastrollen voor o.m.Kasse Mady Diabate en Taj Mahal. Een groot deel van de teksten gaan over de recente gebeurtenissen in Mali en over gerelateerde onderwerpen. In die teksten horen we de kwaadheid en de frustratie van Kouyate maar ook zijn diep verdriet. Terzelfdertijd houdt hij ook een pleidooi voor een terugkeer naar het tolerante Mali uit het verleden. Het weze duidelijk: ‘Jama ko’ is een zeer snedig en uiterst dynamisch album van een groot artiest met al even grote begeleiders. Het klinkt wellicht wat wrang, maar de wanhopige en rampzalige toestand in Mali heeft geresulteerd in Kouyate’s beste werk tot op vandaag.
publieksprijs: 20,20



 KHALED – C’Est La Vie

KHALED – C’Est La Vie

Na jaren aanmodderen met vlotte popdeuntjes knoopte Khaled in 2009 terug aan met de wortels van de raï met het album ‘Liberté’: het resultaat was bijzonder geslaagd. Wij waren dus bijzonder benieuwd welke weg hij nu zou inslaan met zijn nieuwe album ‘C’Est La Vie’. Helaas, ontelbaarwerf helaas: wat we hier te horen krijgen slaat voor driekwart nergens op. Alle subtiliteit werd overboord geworpen en daar is de bijdrage van producer RedOne niet vreemd aan. Deze man is vooral bekend door zijn werk met Lady Gaga, en dat is er hier ook aan te horen. Op 3 van de 12 songs (dat andere kwart dus) zet RedOne een stap opzij en wordt er plaats gemaakt voor een kleine bezetting: dit zijn de enige pluspunten op deze draak van een cd. Blijft natuurlijk wel nog het gegeven dat Khaled een excellente zanger is. En om dat nog eens te ervaren kan men maar best teruggrijpen naar zijn beste werk uit de jaren 90 toen die wonderlijke stem ook muzikaal eer werd aangedaan. Voor wie de man dus nog eens in allerbeste doen wil horen suggereren we graag de albums ‘Khaled’ (’92), ‘N’ssi N’ssi’ (’93) en ‘Sahra’ (’96).
publieksprijs: 20,00



CESARIA EVORA – Mãe Carinhosa

CESARIA EVORA – Mãe Carinhosa

Nu we toch in de categorie iconen en monumenten aanbeland zijn kan ook Cesaria Evora erbij. Een dik jaar na haar heengaan verschijnt er een “nieuw” album van de Kaapverdische diva. Nouja, nieuw: telkens ze een album opnam met producer Jose da Silva werden er meer songs opgenomen dan strikt nodig. De opnames dateren van 1997 tot 2005. 13 van deze outtakes worden nu samengebracht op ‘Mãe Carinhosa’. Op zich is er hier geen bezwaar tegen: deze optie kan onontgonnen schatten blootleggen maar kan ook tricky zijn, want we hebben al vaak mogen ervaren waarom outtakes outtakes zijn. Me, myself and i zijn nooit grote fans geweest van la Evora, maar we geven grif toe dat zij een uitstekende zangeres is. Wat voor velen een nachtegaal blijkt te zijn is in het geval van Cesaria Evora voor ons een zaag met een repertoire van dertien in een dozijn dat ons zeer ééndimensionaal in de oren klinkt, maar dat zal wel aan onze oren liggen. Muzak blijft muzak en easylistening blijft easylistening, als die nu uit het zwarte continent of uit Poelkapelle komen: zij zijn niet aan ons besteed. De fans zullen hier emmers pap van lusten, maar voor ons was deze kelk echt niet nodig. Wij hopen dat deze release bedoeld is als een artisitiek eerbetoon en testament maar we zijn ook een beetje bang dat dit ordinaire, vulgaire en brutale uitverkoop en lijkenpikkerij is.
publieksprijs: 20,00



VICTOR HUGO VILLENA – Bandoneón Ecléctico

VICTOR HUGO VILLENA – Bandoneón Ecléctico

Deze 33-jarige bandoneónvirtuoos won de prestigieuze award voor “beste solist” op het Nationaal Concours van Cosquin (Argentinië) toen hij amper 18 was. Daarna speelde hij in diverse orkesten in Buenos Aires zoals National Tango Orchestra of Argentina en Color Tango. Hij startte zijn opleiding toen hij 9 was, onder de vleugels van Juan José Mosalini en later bij Marcos Madrigal. In 1999 emigreert hij naar Frankrijk om er zich te vervolmaken, dit keer opnieuw bij Mosalini en vervoegt hij ook diens orkest Grand Orchestre de Tango. Alle samenwerkingen die hij nog onderneemt opnoemen zou ons hier te ver leiden. Bij het grote publiek zal hij wellicht nog het meest bekend zijn door zijn werk met Gotan Project. Hij heeft dus zowel naam gemaakt in de tango Nuevo als in de electrotango. Op ‘Bandoneón Ecléctico’ horen we een begenadigd muzikant die op zijn dooie ééntje (op 1 compositie krijgt hij nog assistentie van een collega-bandoneónist) met deze authentieke Argentijnse muziek de luisteraar geboeid in zijn greep houdt. Het werk dat hij hier vertolkt is van de hand van de beste hedendaagse componisten. ‘Bandoneón Ecléctico’ is een bijzonder ambitieus en vooral zeer geslaagd werkstuk. We ronden af met de woorden van de meester zelf: “Ik investeerde veel van mijn persoonlijke ervaring in dit repertoire, dat een muzikale dialoog creëert tussen tango en andere muzikale invloeden. Dit album is een sonische trip doorheen de verschillende texturen van de bandoneón, soms melancholisch, geïmproviseerd, soms krachtig en symfonisch”. Zo, beter hadden wij het niet kunnen zeggen.
publieksprijs: 18,70



 ERIC VLOEIMANS / FERNANDO LAMEIRINHAS / MAFALDA ARNAUTH – Pessoa

ERIC VLOEIMANS / FERNANDO LAMEIRINHAS / MAFALDA ARNAUTH – Pessoa

Dit eerbetoon aan de belangrijkste Portugese dichter (en ook daarbuiten zeer belangrijk) Fernando António Nogueira Pessoa wordt vertolkt door een indrukwekkende affiche: de Nederlandse jazztrompettist Eric Vloeimans, de Belgisch-Portugese zanger-gitarist-cavaquinhospeler Fernando Lameirinhas (oudere jongeren kennen hem nog als Jess van het soul-broederduo Jess & James en hun Europese hit ‘Move’ uit 1967) en de Portugese fadozangeres Mafalda Arnauth. Verder ook nog van de partij zijn o.a. tangopianist Juan Pablo Dobal en jazzdrummer Michael Vatcher, m.a.w. een breed palet aan invloeden. Dit gegeven vertaalt zich dan ook in een veelzijdige muzikale benadering. Lameirinhas bewerkt in dit project niet zo zeer de poëzie van Pessoa: hij gaat op zoek naar de mens en zijn facetten achter de dichter. De meeste teksten zijn dan ook van de hand van Lameirinhas, 5 teksten zijn gedichten van Pessoa. Alle teksten werden in het tekstboekje ook vertaald naar het Nederlands. Deze teksten zijn poëzie vol melancholie, verdriet en heimwee en toch worden ze, samen met de zwaarmoedigheid van Pessoa, muzikaal lichtvoetig vertaald. ‘Pessoa’ is een mooi en vooral sereen eerbetoon. Voor wie Pessoa nog eens de hand wil drukken: hij zit nog dagelijks op het terras van één van zijn stamcafé’s, A Brasileira (Rua Garrett 120, Lisboa), maar dan wel in bronzen toestand.
publieksprijs: 18,70



 QUATRO VENTOS – Mitos e Lendas

QUATRO VENTOS – Mitos e Lendas

Nu we toch in Portugal aanbeland waren kunnen we er net zo goed nog even blijven. ‘Mitos e Lendas’ is het zesde album van Quatro Ventos, weliswaar gestationeerd in Nederland en met muzikanten van Portugese, Duits/Taiwanese en Nederlandse afkomst. ‘Mitos e Lendas’ (Mythes en Legendes) is een muzikale reis door mythes, sagen, sprookjes en wonderen, over koningen, prinsessen, ruiters en grootvizieren, van Al-gharb (Algarve) tot Novio-Magnus (Nijmegen). De link met Nijmegen is het verhaal over Mariken van Nieumeghen (in dit lied is er een flinke gastrol voor Frank Boeijen weggelegd). Muzikaal balanceert de groep tussen Portugese populaire muziek, jazz en fado. Centraal in het geluid staat de donkere, weemoedige stem van Emanuel Pessanha. Hier wordt voortreffelijk gemusiceerd en gearrangeerd: alles klinkt zeer smaakvol, sober en pretentieloos maar voor ons klinkt het ook wel en vooral als een voortkabbelend beekje. Bij het beluisteren ontsproot er ons toch iets te vaak een geeuw.
publieksprijs: 18,70



 AURELIA – La Création Du Monde

AURELIA – La Création Du Monde

Aurelia is een trio met als spifiguren violiste Aurélie Dorzée en haar echtgenoot, multi-instrumentalist Tom Theuns. Tussen 2005 en 2010 namen ze samen met jazzdrummer Stephan Pougin 3 albums op. Deze is nu vervangen door de Senegalese percussionist en zanger Serigne CM Gueye, die meteen ook voor een West-Afrikaanse toets in de muziek van Aurelia zorgt. Verder verandert er weinig aan de aanpak: Aurelia blijft garant staan voor grillige, speelse en fantasierijke klanken. Uit de minimale en sobere middelen waarmee ze werken weten ze een brede en eigenzinnige waaier aan klankkleuren en ritmiek te creëren. Aurélie Dorzée komt vocaal uitermate sterk uit de hoek: ze durft veel met haar hoge stem (zonder door de mand te vallen) en kan ons zo behoorlijk bekoren. Reminiscenties aan grootheden zoals Savina Yannatou en Iva Bittova zijn niet uit de lucht gegrepen. ‘La Création Du Monde’ is een ijzersterk, eigenzinnig -maar ook fijnzinnig en subtiel- werkstuk van een trio met zeer veel potentie. De beluistering ervan is een oorstrelende ontdekkingstocht.
publieksprijs: 20,55



PUTUMAYO

Happy birthday, Putumayo World Music. Inderdaad, op 13 april mag het label 20 kaarsjes uitblazen. Deze viering zal gepaard gaan met enkele nieuwe releases (de eerste wordt ‘Women of Brazil’), retrospectie-cd’s en update-versies van ‘Brazilian Beat’ en ‘Brazilian Lounge’. Op 23 april verschijnt ook de nieuwste titel in de zeer succesvolle Putumayo Kids Dreamland-reeks, ‘Latin Dreamland’. Op naar de volgende 20 jaar!

ROUGH GUIDES

De Rough Guides krijgen regelmatig een update in de vorm van een volledig vernieuwde editie. Deze maand zijn er 2 aan de beurt.

 ‘CUMBIA 2nd edition’ (compilatie)

‘CUMBIA 2nd edition’ (compilatie)

Deze compilatie werd samengesteld door cumbia-kenner en DJ Pablo Yglesias. De nieuwe cumbia is tegenwoordig hot, hotter, hottest. Het is cumbia hier, cumbia daar, cumbia everywaar. Dit genre wordt gekenmerkt door een gesyncopeerd 4/4 ritme, vraag-en-antwoord gezang, een rollende drumbeat en repetitieve percussie op maracas en guacharaca. De Colombiaanse bevolking is een rassenvermenging van Afrikanen, Europeanen en Native American Indianen en dat wordt in de cumbia weerspiegeld in de ritmes, de instrumentatie en de melodieën. De overlevering vertelt dat cumbia ontsproot uit Guinese en Yorùbá percussie en dans. In de loop van de twintigste eeuw werd cumbia een symbool van nationale identiteit. Vanaf de jaren 40 veroverde cumbia de rest van Latijns-Amerika, waar het nog steeds zeer populair is en ook aangepast werd aan lokale smaken en tradities. Van zijn bescheiden folkloristische oorsprong, toen het nog geassocieerd werd met marginale groepen in de samenleving, tot de internationale erkenning in alle klassen, en van de rurale conjuntos in de jaren 30 over de big bands uit de jaren 40 en 50 tot de populaire hedendaagse digitale dancehallversies heeft cumbia een enorm arsenaal invloeden geabsorbeerd, van surf over salsa en mariachi tot hip-hop, dancehall en reggae, om maar deze te noemen. Toch behield het zijn eigenheid met die karakteristieke beat en aanstekelijke uitbundigheid en joie de vivre. Op deze cd horen we een breed aanbod aan cumbia-stijlen, van traditonele tot hedendaagse. VIVA LA CUMBIA!
De bonus-cd is van Los Corraleros De Majagual. Dit orkest werd in 1962 opgericht door Antonio Fuentes, de eigenaar van het vermaarde Discos Fuentes label. Deze krasse knarren zijn vandaag nog steeds aan de slag. Ze worden beschouwd als de beste vertolkers van de cumbia van de Atlantische kust. Deze bonus-cd biedt een retrospectieve met o.m. enkele van hun grootste hits.
publieksprijs: 13,15 (2 cd)


‘ARABIC REVOLUTION’ (compilatie)

‘ARABIC REVOLUTION’ (compilatie)

Muziek heeft een belangrijke rol gespeeld bij de Arabische Lente. Overal ter wereld kan je vandaag een pc, ja zelfs een smartphone, ombouwen tot een opnamestudio. Diezelfde tools kunnen ook nieuwe anthems rondsturen naar miljoenen en dat is wat gebeurde tijdens de Arabische lente. Going underground en dus slechts een handvol bekende namen op deze compilatie, maar dat zal, gezien het thema en het opzet, wellicht ook de bedoeling geweest zijn. De namen die bij ons een belletje doen rinkelen zijn Emel Mathlouthi, The Palestine National Ensemble Of Arabic Music en Ramzi Aburedwan (het kind dat tijdens de eerste Intifada bekend werd door de foto waarop te zien was hoe hij met stenen gooide naar Israëlische tanks), die vorig jaar de sublieme cd ‘Reflections of Palestine’ op de wereld losliet. Deze Rough Guide wordt geopend door Ramy Essam. Vóór 2011 was deze jongeman helemaal niet bekend. Hij was een anonieme student met een gitaar en een opmerkelijk talent: liedjes schrijven. Hij begon te zingen op Tahrir Square tijdens de prille dagen van de revolutie, toen er nog geen formele podia waren. Hij was de man die via zijn muziek Mubarak opriep om te vertrekken en zo de soundtrack van deze revolutie mee hielp schrijven. Hij betaalde er ook een prijs voor, met name foltering door het leger. Ook zeer belangrijke Tahrir-artiesten zijn El Tanbura, een collectief van ‘master musicians’, filosofen en conservators van Egypte’s oudste folkmelodieën. En dan is er Hamada Ben Amor, in Tunesië bekend als El General. Tijdens de begindagen van de Tunesische revolutie nam deze jonge rapper songs op als ‘State Of The Nation’ (dat hier te horen is) en ‘Head Of State’. Deze nummers werden instant online hits maar werden door het oude regime als verraad beschouwd en El General werd gevangen genomen. Hij wordt nu aanzien als “de stem van het volk”, ook buiten Tunesië: zijn songs werden vaak gespeeld op Tahrir Square. Sami Yusuf werd in Time omschreven als ‘Islam’s biggest rock star’. Naast al dit jonge geweld staat hier ook meer traditioneel werk te prijken van o.m. Emel Mathlouthi, Ramzi Aburedwan, The Palestine National Ensemble Of Arabic Music, Mustafa Said. De muzikale kwaliteit van deze Rough Guide is wat ongelijk en onevenwichtig, maar deze compilatie is ontegensprekelijk een belangrijk en bijzonder historisch document.
De bonus-cd is Revolution Erupts van Ramy Essam, over wie we het in deze bespreking reeds hadden. Op deze cd horen we een collectie doorleefde, bezielde en vurige liedjes, waarmee de man ook na de gebeurtenissen in 2011blijft campagne voeren voor democratie. In 2011 won Ramy Essam de belangrijke Freemuse Award in Stockholm. Deze prijs wordt uitgereikt door de Björn Afzelius International Culture Foundation. Afzelius (overleden in 1999) was een Zweedse rockzanger die een gepassioneerde woordvoerder werd voor onderdrukten wereldwijd en zijn muzikale carrière combineerde met politiek activisme.
publieksprijs: 13,15 (2 cd)


 ‘ACOUSTIC AFRICA’ (compilatie)

‘ACOUSTIC AFRICA’ (compilatie)

Deze Rough Guide neemt ons kriskras doorheen het Afrikaanse continent en de vele akoestische stijlen die er welig tieren. Akoestische muziek is alomtegenwoordig in het hele continent en in vele gevallen van zeer hoog niveau: wij zouden niet graag alle akoestische talenten de kost moeten geven. We worden hier vergast op uitstekende zang, verbluffende strijkinstrumenten en getokkel, stuwende percussie. Een eerste blik op de reeks namen die hier prijken is overweldigend. De belangrijkste instrumenten die we hier horen zijn mbira, accordeon, kora, oud, valiha, gitaar. Dit album klinkt overwegend laidback en relaxt. Een eerste hoogtepunt is ‘Mbanda Nasali Nini? (Madeleine)’, een elegant eerbetoon van Syran Mbenza & Ensemble Rumba Kongo aan Franco (de zanger, of course). En dan is het tijd voor de ratelende, inventieve en onweerstaanbare junk Funk van Sotho Sounds, herders uit Lesotho, met hun nieuwe definitie van akoestische muziek. Het is niet omdat je geen poen hebt dat je geen muziek kan spelen. Het lijkt zowat een trend te worden in Afrika: muzikanten maken zelf hun instrumenten uit gerecycleerde materialen. Voor de bespreking van hun vindingrijke en gedurfde cd ‘Junk Funk’ verwijzen we jullie nog eens naar http://www.oxfambrugge.be/site/cd-nieuws-7 . Monoswezi brengt Zimbabwaanse traditionals die samen met een infuus frisse Nordische jazz in de blender zijn gegaan. Volgende favoriet in de rij is de Malinese gitarist Samba Touré met een heerlijk, ingetogen, prima stuk woestijnblues; De man siert ook de hoes van deze RG. Mory Kanté is hier met zijn zeer herkenbaar stemgeluid in grote doen op de mooie maar droevige ballad ‘Djou’, een verhaal over vluchtelingen en de strijd van een moeder om eten te vinden voor haar zoon. Tenslotte gingen we ook nog voor de bijl voor de Senegalees Nuru Kane, waarvan u verder op deze pagina de bespreking van zijn nieuwe cd ‘Exile’ leest. ‘Afrika’ dat u hier hoort is afkomstig van die cd. ‘Acoustic Africa’ is puur Afrikaans goud.
De bonus-cd is ‘Faling’ van de Senegalese koraspeler Noumoucounda Cissoko. Deze cd is zijn solo-debuut uit 2012. Cissoko vermengt zijn griot-erfgoed met mbalax maar ook met blues en flarden hip-hop en rock. Hij wordt begeleid door de Zwitserse band Phat 4 die voornamelijk jazztinten -en ook wat reggae- toevoegen. Het sfeer- en klankpalet is divers: stevig, laidback, fusion, opzwepend, weemoedig…. De teksten behandelen universele thema’s zoals vrede, liefde en Afrikaanse eenheid. Er wordt zeer stevig en excellent geopend met ‘Noumou Koradioulou’. Helaas hebben we dan al het hoogtepunt achter de rug: hier staat vast en zeker nog veel kwaliteit, maar het euvel van de cd is het wat onevenwichtig niveau. Maar laat ons wel wezen: N. Cissoko is een begenadigd koraspeler met toekomst en potentie.
publieksprijs: 13,15 (2 cd)


‘IRISH MUSIC 3rd edition’ (compilatie)

‘IRISH MUSIC 3rd edition’ (compilatie)

De Ierse muzikale traditie is nog steeds ‘alive and kicking’: dat bewijst de blijvende populariteit wereldwijd. Muziek is dan ook een wezenlijk en dagelijks onderdeel van leven en cultuur in Ierland. Wellicht zijn er weinig contreien op deze aardkloot waar er meer (samen)gezongen wordt. Deze cd biedt plaats aan zowel oude als nieuwe traditie. Namen noemen? Gaarne! Néé, géén U2, maar wel o.a.: Solas, Altan, Karan Casey and John Doyle, Brendan Mulholland, Sharon Shannon.... Just sing along! De bonus-cd is ‘Six Days In Down’ van Bob Brozman, John McSherry & Dónal O’Connor. Deze cd verscheen in 2010 op Riverboat Records, waar Brozman zowat de huisfavoriet moet zijn, afgaande op zijn productie aldaar. Voor een bespreking van deze verrassende en sterke cd verwijzen we jullie naar http://www.oxfambrugge.be/site/winkel/cultuur-14.
publieksprijs: 13,15 (2 cd)



RIVERBOAT RECORDS

NURU KANE – Exile

NURU KANE – Exile

Op zijn derde cd brengt de Senegalees Nuru Kane verslag uit van zijn leven in Europa, ver van zijn thuisland. Zijn Marokkaanse guimbri kleurt samen met gitaren, kora en kalebas zijn weelderige en diepe stem. Zijn veelzijdige muziek is deels Marokkaans, deels Senegalees, deels blues maar ook nog zoveel meer (reggae, flamenco....): hij is niet voor één gat te vangen en vooral niet in een hokje te stoppen, en daar houden we van. Nuru Kane is geboren in Dakar en bouwde er in zijn tienerjaren zijn eerste gitaar uit zijn visdraad. Nuru is sterk beïnvloed door gnawa, Marokkaanse trance-achtige spirituele muziek. De guimbri, een driesnarige luit, die Kane hier ook bespeelt is een belangrijk element in de gnawa-traditie. Naast gnawa is ook Baye Fall een belangrijke inspiratiebron: die maakt deel uit van de Mouride-broerderschap, waarvan Nuru Kane lid is. Sferisch balanceert hij tussen uitbundigheid en broeierige, donkere stemmingen: deze laatste zijn nieuw in zijn werk. Maar ook humor is hem niet vreemd: met een songtitel als die van het zeer lichtvoetige ‘Yes We Kane’ dingt hij mee naar tal van humorprijzen. ‘Exile’ is een mooi album in een muzikaal concept van licht en schaduw met een brede waaier aan onderwerpen: religie, huwelijk, familie, dictatuur, bevrijding van Afrika.... Met zijn veerkrachtige Baye Fall/gnawa-sound heeft Nuru Kane een zeer eigen muzikaal universum ontworpen.
publieksprijs: 13,15



REGGAE

ALPHA BLONDY – Mystic Power

ALPHA BLONDY – Mystic Power

Voor de zoveelste keer moeten we met spijt in het hart de pijnlijke afgang van een reggaemonument melden. Vandaag is het de beurt aan de Ivoriaan Alpha Blondy, ooit verantwoordelijk voor pareltjes als ‘Apartheid Is Nazism’, ‘Brigadier Sabari’, ‘Jerusalem’, ‘Politiqui’ e.v.a. Hier komt hij met een combinatie van Afrikaanse rasta en een westers pop- en rockgeluid en dat raakt kant noch wal. Al dat lonken naar de Amerikaanse rockmarkt lijkt ons nergens goed voor. De pijnlijkste momenten zijn 2 covers: een zoutloze versie van ‘I Shot The Sheriff’ maar bovenal de ronduit ridicule versie van ‘Le Méteque’. We willen hier verder geen woorden meer aan vuil maken: zand erover.
publieksprijs: 19,50



GOUD VAN OUD

 LES NÉGRESSES VERTES –Mlah

LES NÉGRESSES VERTES –Mlah

Deze maand trekken we naar la douce France, voor het debuutalbum van Les Négresses Vertes. De originele bezetting bestond uit een multiculturele groep vrienden die voorheen nooit een instrument hadden aangeraakt. ‘Mlah’ werd meteen goed onthaald en werd gevolgd door een concert op het WOMAD festival en een controversiële toernee door Libanon. Hun roots liggen in Parijs, Algerije en Spanje: deze worden doorspekt met een ferme scheut Nashville, jazz en urban America. 4 leden zijn gewezen professionele circusartiesten en ook dat vertaalt zich in de muziek die verder ook zeer dansbaar is en zo van de straat lijkt geplukt te zijn. Zeer kenmerkend voor hun sound is de afwisseling tussen de snelle en razende solozang van Noel Rota en de ruwe en ruige koren van de rest van de groep. Al deze elementen samen zorgen voor een complexe dynamiek. De plaat kreeg onverwacht veel airplay in de VS, ondanks de Franse taal. ‘Mlah’ was een gierende start maar helaas zouden Les Négresses Vertes nooit meer dit torenhoge niveau evenaren. ‘Mlah’ is een onwaarschijnlijke symbiose van mediterraanse en latijnse klanken, balmuziek, jazz, punk en nog zoveel meer, overgoten met een royale pollepel Mano Negra-saus (al kan je ook zeggen dat Mano Negra in een pot Négresses Vertes was gevallen). Bouwjaar: 1988 Hoogtepunten: Precies een kwarteeuw na datum klinkt ‘Mlah’ nog steeds even aanstekelijk, rauw, delirisch en eerlijk. Het selecteren van hoogtepunten is haast onbegonnen werk maar omdat u er zoals steeds zo mooi om vraagt geven we graag volgende suggesties. Na een korte instrumentale intro wordt er zeer stevig afgetrapt met een kwartet grand cru songs hors catégorie (om in Franse sferen te blijven): het hilarische ‘Zobi la Mouche’, ‘C’est pas la mer à boire’, het zeer feestelijke ‘Voilà l’été’ en ‘Orane’, dat zo uit de woestijn lijkt te komen en wellicht op de podcast van Calexico staat. Voorts zijn we ook nog danig onder de indruk gekomen van ‘Il’ (met de onsterfelijke regels ‘Il boit pour oublier qu’il vit, il dort pour oublier qu’il boit), het woeste en ruige ‘Les rablablas les roubliblis’ en ‘Hey Maria’.
publieksprijs: 18,85
Meer van deze artiest:
10 Remixes (bouwjaar: 1993; 18,85€)
Acoustic Clubbing (2001; 8,40): uitstekende unplugged-cd
A L’affiche (2006; 17,90)
Best Of 1988-2001 (2002; 18,85)
Famille Nombreuse (1991; 8,40)
Green Bus - Live (1996; 26,40) (2 cd)
L’essentiel (2004; 6,20)
Zig-Zague (1994; 10,45)


Verwacht

  • CHARIS ALEXIOU – I Tripla
  • CRISTINA BRANCO – Alegria
  • SALIF KEITA – Tale
  • MOSTAR SEVDAH REUNION – Tales From A Forgotten City


En verder nog:

-‘FADO de LISBOA’ (compilatie)

Fado uit Lissabon werd in 2011 toegevoegd aan de UNESCO-werelderfgoedlijst. Op deze compilatie hoor je klassieke fado’s uit de grote bloeiperiode van de fado van Lissabon, met name de jaren 50 en 60.
publieksprijs: 20,40

-‘GUITARRA PORTUGUESA’ (compilatie)

Op deze compilatie hoor je 25 meesterwerkjes op de Portugese gitaar, een essentieel instrument in de Portugese muziek en vooral in de fado. De gitaristen komen uit de ‘scholen’ van Lissabon en Coimbra.
publieksprijs: 20,40

-BONGO BOTRAKO – ReVoltosa

De Spaanse mestizoband Bongo Botrako viel de eer te beurt dat de productie van hun nieuwe cd in de handen van niemand minder dan Amparo Sánchez kwam en dat alleen al was voldoende om onze aandacht te trekken. Helaas oude kaas, want verder verdient deze cd zeer weinig aandacht. Bij het aanschouwen van de hoes hadden wij een explosieve luisterervaring voor ogen maar dit is braaf, braaf, braaf…. Dit klinkt als feestmuziek met een XL-valiuminfuus. Enkel op ‘Contra-intro’ is er sprake van opflakkering: voor de rest is dit Manu Chao in slappe was-versie. Voor de weetjesmensen onder jullie: het live opgenomen ‘Punk Parrando’ is blijkbaar in de Lage Landen op tape gezet, want voorzien van een Nederlandstalige aankondiging. En toch gaan we hier een nominatie weggeven, met name die voor (uitklap)hoes van het jaar: wanneer je deze hoes openplooit dan kom je bijna aan een lopende meter, en dat recto verso, graffitiwerk van de Cubaanse illustrator Robertiko Ramos.
publieksprijs: 18,75