CD-nieuws november 2013

FOCUS op WEST-AFRIKA

AFRICANDO – Viva Africando

AFRICANDO – Viva Africando

Ok, ze opereren wel vanuit New York en de band heeft een internationale samenstelling, toch is een groot deel van Africando volbloed Senegalees. Met dit negende album wordt de 20ste verjaardag gevierd: de opnames gebeurden in 3 continenten (Afrika, Europa, Noord-Amerika). Muzikaal moet je geen vernieuwing verwachten: we horen old school Africando naar het beproefde recept en er wordt uitgegaan van het motto “never change a winning team”, alhoewel dat team minder vaststaat dan het recept. Ook nu zijn er vele gastzangers en -muzikanten, waaronder een aantal oude bekenden zoals Amadou Ballaké en Sékouba Bambino. Net als de voorbije 20 jaar worden we vergast op gladde, maar ook strakke, energieke en dynamische bigband salsa. Wat ons vooral boeit bij Africando is de rijke verscheidenheid aan Afrikaanse stemmen (die hier in 10 verschillende talen zingen). Ook karakteristiek voor hun sound zijn de schetterende blazers van de Cubaanse Amerikanen. Zoals reeds vermeld: ‘Viva Africando’ brengt niets nieuws onder de zon maar staat wel garant voor prima voer voor de dansvloer. Eindejaarstip voor de salsafan.
publieksprijs: 18,10


TAMIKREST – Chatma

TAMIKREST – Chatma

Wij zouden niet graag in de plaats zijn van zij die de voorbije jaren Malinese Touareg-woestijnblues-gitaarbands die traditionele stijlen mixen met indie rock de kost moeten geven: deze scene boomt en Tamikrest is één van de jongste telgen. Zoals zoveel andere landgenoten zijn ze het noorden van Mali ontvlucht voor de sharia en leven ze nu in ballingschap in Algerije. ‘Chatma’ is een eerbetoon aan de moedige vrouwen die hun families sterk en samen hielden gedurende de verwoestende oplegging van de sharia (de titel van dit album is Tamashek voor zusters). Geheel in de lijn van dit eerbetoon is er een hoofdrol weggelegd voor gastzangeres Wonou Walet Sidati (ex-Tinariwen). Net als Africando in hun salsa zit ook Tamikrest (en ook heelwat van hun collega-woestijnrockers) wat vast in het zeer beproefde succesrecept: hypnotiserende melodielijnen, jengelende gitaren, karakteristieke percussie, potige baslijnen, kirrende vrouwelijke keelklanken en vleugjes dub, funk en psychedelica. Uitzondering daarop is het verrassende ‘Itous’ dat drijft op een rocksteady beat. Producer van dienst is alweer Chris Eckman die hier een strakke productie neerzet; hij verzorgde ook de productie voor hun 2 vorige albums. De Amerikaan lijkt niet meer weg te slaan uit West-Afrika, getuige daarvan ook de recente albums van Samba Touré en Dirtmusic. Zoals reeds vermeld: niets nieuws onder de zon maar voor wie zweert bij desertblues is ‘Chatma’ een aanrader.
publieksprijs: 17,30


SIDI TOURÉ – Alafia

SIDI TOURÉ – Alafia

Mali en gitaristen: het is me wat; het is er zeker geen knelpuntenberoep. Neem nu Sidi Touré: de man is een zanger/gitarist/componist uit Bamako, Mali. Hij is al meer dan 35 jaar actief, won tal van prijzen in Mali en is een ster in West-Afrika. Toch maakte hij pas in 1996 zijn eerste eigen plaat en 15 jaar later (2 jaar geleden dus) nog maar zijn tweede. Maar de voorbije jaren kwam er een stroomversnelling in zijn productie, want zie, ‘Alafia’ is ondertussen zijn vierde album. Sidi Touré is een man die zijn roots koestert maar ook uitdaagt. Zijn muziek wordt omschreven als songhay (in begrijpelijk Nederlands zou je dit ook Sahel folk en blues kunnen noemen). Hij laveert tussen takamba (een oeroude traditie uit het zuiden van de Sahara) en trance. Ook hier komen we helaas weer terecht in het sharia-verhaal. En toch heeft de chaos (inclusief muziekverbod) van het voorbije anderhalve jaar niet kunnen verhinderen dat er een ongeziene muziekproductie gegenereerd werd, ondanks de uiterst moeilijke opname-omstandigheden. Zoals op zijn vorig werk toont Touré zich weer als een ware virtuoos met een zeer gediversifieerde sound: jarenlang optreden zal hieraan wellicht niet vreemd zijn. ‘Alafia’ wordt voortgestuwd door bedreven en gedreven gitaarwerk, hypnotische en complexe ritmes, gelaagde songs en uiterst inventieve veelzijdigheid. Touré wordt hierbij uitstekend bijgestaan door een tiental backingvocalisten en muzikanten (op gitaren, n’goni, bas, calabash, fluit, kolo, bas-kolo). Thematisch is er onvermijdelijk de instabiliteit van Mali maar ook het potentieel van het land en boodschappen van vrede en hoop; ‘Alafia’ ademt tegelijkertijd angst en optimisme. In tegenstelling tot veel van zijn collega’s kon Sidi Touré nog niet genieten van de interesse en de aandacht van westerse muzikanten en producers. Als je zijn muziek goed beluistert kan je je afvragen waarom dat dan wel zo is maar een andere mogelijke bedenking kan zijn dat hij dat wellicht ook niet nodig heeft.
publieksprijs: 17,10


AMADOU DIAGNE - Yakar

AMADOU DIAGNE - Yakar

En dan nu terug naar Senegal. Zanger/multi-instrumentalist Amadou Diagne is een Senegalese griot die al percussie speelde toen hij amper 4 was. Hij speelde jarenlang in de zeer gewaardeerde National Band (waarmee hij o.a. Youssou N’Dour en Cesaria Evora begeleidde) en ontwikkelde zijn eigen stijl in de muziekclubs van Dakar. In 2011 won hij de ‘Battle Of The Bands’-wedstrijd bij World Music Network en werd daarvoor beloond met de opname en release van zijn debuut, op de Rough Guides-subreeks Introducing. Diagne heeft een mooie, fragiele, lichthese stem met een timbre dat wat doet denken aan dat van Geoffrey Oryema. Hij brengt intieme, ingetogen maar ook intense songs van voortreffelijke makelij waarop hij zichzelf hoofdzakelijk begeleidt op bluesy akoestische gitaar en traditionele percussie. Daarnaast is er nog delicate en smaakvolle begeleiding op viool, bas, gitaar, keyboards, viola en horen we bijzonder geslaagde strijkersarrangementen van producer Griselda Sanderson. Op 2 tracks wordt hij vocaal bijgestaan door de Marokkaanse gnawameester Simo Lagnawi (over wie binnenkort meer). Diagne bezingt de mooie en minder mooie facetten van het leven en maakt hierbij aardig wat statements. Net als zijn debuut is ‘Yakar’ een intens en exquis luisteralbum geworden en vooral is het een bevestiging van een groot talent dat verder alleen maar gerijpt is.
Publieksprijs: 20,15


TAL NATIONAL – Kaani

TAL NATIONAL – Kaani

En dan nu over naar Niger alwaar deze Tal National de populairste groep van het land blijkt te zijn. De groep werd in 2000 opgericht door gitarist Almeida (echte naam: Hamadal Issoufou Moumine) die in het dagelijkse leven ook rechter is en in een vorig leven een bekende voetballer was. ‘Kaani’ (vertaling: ‘gelukkig’) is hun derde album; het verscheen in 2011 maar wordt nu internationaal gereleased en is aldus hun eerste werk dat internationaal verkrijgbaar is. Ondanks de erbarmelijke omstandigheden waarin in Niger dient gewerkt te worden en het gebrekkige materiaal waarvan ze zich moesten bedienen kunnen we gewagen van een voortreffelijk werkstuk, mede dankzij klanktechnicus Jamie Carter uit Chicago, maar vooral door het ongebreidelde enthousiasme van de muzikanten. Het heeft de groep geen windeieren gelegd want momenteel toeren ze door de VS. ‘Kaani’ bevestigt de status van Niger als cultureel knooppunt langs de aloude handelsroutes en als smeltkroes van verschillende etnische groepen. Zowel Songhay, Fulani, Hausa als Touareg zijn vertegenwoordigd in dit 13-koppig collectief. Er wordt geput uit diverse muzikale tradities zoals highlife, soukous, afrobeat, desert blues.... Het eindresultaat kan nog het best omschreven worden als Afrikaanse rock met een hoge intensiteit en een rijke, poliritmische, hybride klank. Tal National zelf bestempelt hun muziek als ‘Trad-Moderne’. Er wordt zeer strak gespeeld met de gitaren en de percussie als bepalende factoren in deze cascade van energie. Dat strakke hebben ze wellicht gepuurd uit hun jarenlange podiumervaring, waarbij ze 5 dagen in de week sets van 4 tot 5 uur brachten. Het enige minpunt aan deze muzikale tikkende tijdbom is de wat ééndimensionale klank.
publieksprijs: 17,10




MERIDIAN BROTHERS – Devoción (Works 2005 – 2011)

MERIDIAN BROTHERS – Devoción (Works 2005 – 2011)

Meridian Brothers kan het best omschreven worden als een alias van Eblis Álvarez, een Colombiaanse multi-instrumentalist die we ook kennen van Ondatrópica en Frente Cumbiero. In Colombia wordt hij aanzien als een genie. Vorig jaar konden we voor het eerst kennis maken met de bezieler van dit geweldige project bij de release van ‘Desesperanza’, het vierde album dat hij maakte onder die naam, het eerste dat ook buiten Colombia verscheen. ‘Devoción (Works 2005 – 2011) is een compilatie van de eerste 3 albums die tot dusver enkel verschenen op het locale La Distritofónica label. Álvarez creëert een geheel eigen universum met behulp van traditionele instrumenten, electronica en verwrongen vocalen. In zijn electronische speeltuin exploreert deze muzikale non-conformist en dissident doorheen zijn psychedelische lens een zeer brede waaier aan stijlen. Wanneer deze man aan het muzikale front verschijnt is geen enkele stijl nog veilig: vintage tropicália, salsa, cumbia, currulao (een Afro-Colombiaanse stijl), highlife, ethiojazz, surf, champeta, mestizo en tutti quanti: alle moeten ze eraan geloven. Deze compilatie uit die 3 albums bevestigt voor ons de indruk die ‘Desesperanza’ achterliet: de klank is uitermate speels en weird maar ook donker. Het eindresultaat is een bijwijlen briljant maar vooral overstuurd, extravagant en zéér prettig gestoord schijfje. Colombia voor gevorderden.
publieksprijs: 18,15


LAND OF KUSH – The Big Mango

LAND OF KUSH – The Big Mango

En we krijgen nog meer extravaganza: deze is van de hand van de Canadese muzikant/componist/dirigent Osama Shalabi. Shalabi is niet voor één gat te vangen; hij beoefent zeer uiteenlopende muziekstijlen waarbij de constante improvisatie en experiment is. Hij brengt zowel onder eigen naam als onder projecten zijn muziek uit. Zijn recentste project gaat door het leven als Land Of Kush en ‘The Big Mango’ is de derde cd. Daarbij betrekt hij telkens weer een uitgebreide groep artiesten (37 bij de eerste worp en 22 bij de tweede): voor ‘The Big Mango’ trok hij 16 muzikanten en 4 vocalisten/tekstschrijvers van formaat aan. The Big Mango is een bijnaam voor Cairo, waar Shalabi in 2011 een tijdje verbleef. Hij maakte de Arabische lente mee en vertaalde zijn ervaringen in deze cd die hij omschrijft als “een liefdesbrief voor Cairo”. Daarnaast verwerkte hij ook zijn indrukken die hij opdeed tijdens een reis naar Dakar. Avontuur, experiment, improvisatie, spanning en psychedelica voeren de boventoon in deze betoverende clash tussen een myriade Oosterse en Westerse stijlen, nog aangevuld met flarden West-Afrikaanse en Braziliaanse invloeden. Het instrumentarium is afkomstig uit Azië, Afrika en Europa. Het bijzonder fraaie eindresultaat kan nog het best omschreven worden als free music. ‘The Big Mango’ is dan meteen ook de twintigste titel voor ons verplichte leerstof – eindejaarslijstje.
publieksprijs: 17,65


DRISS EL MALOUMI – Makan

DRISS EL MALOUMI – Makan

We koesteren nog steeds ten volle de cd ‘3MA’ (uit 2008). 3MA stond voor Madagascar, Mali, MArokko (MAar ook voor MAsters). Dit MAgistrale en sublieme album was een unieke samenwerking tussen 3 grootmeesters van Afrikaanse snaarinstrumenten: Rajery op valiha (cilindrische bamboe-citer), Ballaké Sissoko op kora (MAndinka-harp-luit) en de man waar we het nu over willen hebben, Driss El MAloumi op oud (Arabische luit). Voor ‘Makan’ trok hij naar zijn geboorteplaats Agadir om er samen met zijn broer Said, zijn zus Karima en Lahoucine Baquir dit album op te nemen. De stem en de oud van El Maloumi worden verder enkel begeleid door percussie en backing vocals. ‘Makan’ bevestigt wat we al langer wisten: Driss El Maloumi is een virtuoos op de oud en een meester in het maken van subtiele en intimistische muziek. Hij studeerde Arabische literatuur en zowel Arabische als Westerse klassieke muziek en won diverse prijzen (beluistering van dit en vele andere albums maken duidelijk waarom dat zo is). De lijst artiesten waarmee hij samenwerkte oogt ook indrukwekkend; een kleine greep: Jordi Saval, Montserrat Figueiras, Keyvan Chemirani, Françoise Atlan, Omar Bachir, Claude Tchamitchian, Ballaké Sissoko, Rajery.... Ook jazz en theatermuziek zijn hem niet vreemd. Het is hier duidelijk hoorbaar dat hij veel geabsorbeerd heeft van deze muzikale ontmoetingen. ‘Makan’ staat vol bezwerende en virtuoze muziek die je als luisteraar sprakeloos achterlaat. WERELDKLASSE!
publieksprijs: 17,90


ORIENTAL BLUES

‘ORIENTAL BLUES’

We blijven nog even in het Oosten, al is dat geografisch zeer ruim op te vatten. Op ‘Oriental Blues’ horen we een collectie bluesgetinte ballades waarbij binnen het enge kader van 1 lied een volledig verhaal verteld wordt. Deze cd is niet zomaar de zoveelste zakkenvullerscompilatie maar een weloverwogen thematisch werkstuk van het immer gedegen Network-label. De vertolkers zijn dan ook niet van de minsten, of wat dacht u van o.a. Iness Mezel, Abaji, Natacha Atlas, Miguel Gil & Orquestra Àrab De Barcelona (met Savina Yannatou), Burhan Öçal & Istanbul Oriental Ensemble, Sevda, Amine & Hamza, Hossein Alizadeh & Djivan Gasparyan, Dhafer Youssef en Orchestre National De Barbès, om maar deze te noemen: voorwaar een indrukwekkend lijstje. En dat lijstje zet dan ook nog eens de beste beentjes voor. Op het gevaar af de anderen oneer aan te doen vielen wij vooral voor Iness Mezel, Natacha Atlas, Burhan Öçal, Sevda en Amine & Hamza. Deze 72 minuten pakkende muziek zijn beslist een eindejaarstip voor melancholische zielen. De cd wordt nog vergezeld van een goed gedocumenteerd infoboekje.
publieksprijs: 17,90


MENTO, NOT CALYPSO!  THE ORIGINAL SOUND OF JAMAICA

‘MENTO, NOT CALYPSO! THE ORIGINAL SOUND OF JAMAICA’ (compilatie)

MENTO zei u? Dat vroegen wij ons 3 jaar geleden ook nog af maar toen verscheen daar uit het blijkbare niets de cd ‘Great Expectation’ van The Jolly Boys, een hilarisch stel oude krakers met veel humor en spirit. Deze Jamaicaanse mentoband bestaat al net als ik sinds 1955 (met nu nog steeds 1 muzikant uit de originele bezetting)! Helaas, driewerf helaas, deze olijke heren zijn met geen vergrootglas te bespeuren op de tracklist van deze compilatie. Mento is Jamaicaanse volksmuziek die historisch voorafging aan ska, rocksteady en reggae; het was het eerste locale genre dat werd opgenomen, met name in de jaren 20 van de vorige eeuw. In tegenstelling tot latere, urbane genres zoals ska, rocksteady en reggae was mento rurale muziek. Mento werd vaak geklasseerd als calypso maar is dat helemaal niet. Toen mento destijds in opgang kwam probeerden muziekhandelaars deze muziek als calypso te slijten aan de toeristen, omdat in de jaren 50 calypso een gigantische rage was in de VS. Het werd zo erg dat in die periode zowat alle West-Indische muziek calypso genoemd werd. Een bijkomende reden voor deze verwarring was de gelijkenis tussen beide stijlen. Deze gelijkenis kwam vooral aan bod in het lyrische aspect: beide stijlen verlieten zich op de traditie om muziek aan te wenden als auditief medium voor het verspreiden van de laatste nieuwsjes, vaak gepaard met humor en een liederlijke ondertoon. De vroegste mento-opnames uit de jaren 20 waren nog zeer beïnvloed door jazz. Tegen het begin van de jaren 50 werd mento de absolute favoriete stijl in de Jamaicaanse live-scene, met 2 belangrijke stijlen. Vooreerst was er de “echte” mento, rauwe en authentieke rurale muziek. Daarnaast was er nog de gepolijste, toeristenvriendelijke vorm van de hotelorkesten. De rurale vorm bedient zich van instrumenten zoals banjo, gitaar, bamboe-saxofoon, clarinet, marímbula (een rumba box die de baslijnen voorziet) en eenvoudige percussie. De populariteit van mento stopte voor het grootste deel aan de grenzen van Jamaica, ook al omdat er op het eiland geen muziekindustrie die naam waardig aanwezig was. Beetje bij beetje begon het genre zich te vermengen met Amerikaanse rhythm & blues en zo werd ska geboren. Ska mondde later uit in rocksteady, de voorloper van reggae. Tot hier een zeer beknopte Jamaicaanse muziekgeschiedenis. ‘Mento, Not Calypso!’ telt maar liefst 51 tracks (ook uit de prille jaren) en is een bijzonder boeiend historisch document, waarop je de ontstaansgeschiedenis van de moderne Jamaicaanse muziek kan ontdekken. Bovendien is er nog een rijkelijk gedocumenteerd en verzorgd hoesboekje; ook de prijs kan geen bezwaar vormen om deze 2 schijfjes aan te schaffen.
publieksprijs: 15,10 (2 cd)


HELMUT EISEL & JEM – Klezmer In The Air

HELMUT EISEL & JEM – Klezmer In The Air

Van wiskundige tot klarinettist, voor Helmut Eisel was het blijkbaar maar een kleine stap. Na zijn studies en zijn werk als zakenconsulent ging hij in de leer bij de grote Giora Feidman en hij werd al snel diens assistent waarna de keuze tussen de zakenwereld en de muziek al even snel gemaakt was. Volgens Feidman is Eisel de enige die zijn ideeën verder ontwikkeld heeft. Sinds 1993 geeft hij zelf Master Classes. Hij leidde al ensembles in allerhande samenstellingen (van duo tot orkest). Nu doet hij het al een hele tijd met een trio, JEM (de initialen van de 3 stichtende leden): naast Eisel horen we nog gitarist (en occasioneel ook zanger) Michael Marx en Stefan Engelmann op double bass. Naast muzikant is Eisel vooral bekend als componist (klezmer, symfonisch werk, filmmuziek, theatermuziek). Op ‘Klezmer In The Air’ horen we o.m. 4 muzikale motieven van J.S. Bach die een wat bevreemdende klezmerbehandeling ondergaan. De opvallendste compositie op deze cd is ‘Phoenix’, geschreven in 2007 in opdracht van Giora Feidman met als thema een eerbetoon aan de klezmermuzikanten die slachtoffers van de holocaust werden. Feidman vroeg om geen treurmuziek te schrijven maar wel muziek die aantoont hoe harmonieus de wereld zou kunnen zijn wanneer culturen elkaar verrijken. Van deze sleutelcompositie bestaan ook arrangementen voor koor en voor orkest, maar hier spelen ze een intieme versie. Op ‘Klezmer In The Air’ horen we een kruisbestuiving tussen traditionele maar wel levende en relevante klezmer, jazz, swing en klassiek tot zelfs tango. We horen hier ook de lach en de traan, vreugde en weemoed, typerend voor klezmer: dit wordt wel eens omschreven als “lachen met tranen”. Helmut Eisel & JEM brengen in een kleine en eenvoudige bezetting grootse muziek.
publieksprijs: 20,35



PUTUMAYO

CAFÉ LATINO (compilatie)

‘CAFÉ LATINO’ (compilatie)

‘Café Latino’ wil het uithangbord zijn voor de Latijns-Amerikaanse café-cultuur en haar vele singer-songwriters, van Mexico City tot Buenos Aires. Bij haar twintigste verjaardag gaat Putumayo World Music aldus terug naar haar wortels. Deze compilatie is ook geïnspireerd door de tertulia, informele bijeenkomsten in bars, cafés en huiskamers vol muziek, poëzie en literaire discours. De meeste artiesten die we hier te horen krijgen groeiden op met de Latijns-Amerikaanse NUEVA CANCION, een muzikaal revolutionaire beweging die haar toppunt bereikte in de woelige jaren 60 en 70 van de vorige eeuw (of course). Andere invloeden waar ze aan blootgesteld werden zijn Amerikaanse folk, pop en jazz. Dit alles resulteert in een rijke muzikale mix die ook doordrongen is van het eigen erfgoed. ‘Café Latino’ is een boeiend overzicht van de hedendaagse singer-songwriter-scene in Latijns-Amerika en is vooral een zeer relaxt schijfje.
publieksprijs: 13,75



‘ACOUSTIC CHRISTMAS’ (compilatie)

‘ACOUSTIC CHRISTMAS’ (compilatie)

Huppekee, het is weer eens kerstballentijd! En bij Putumayo serveren ze die dit jaar akoestisch. Kerst-cd’s zijn niet bepaald het favoriete item in dit huis, maar toch zijn we gecharmeerd door de bijdragen van Mindy Smith en Emilie-Claire Barlow.
publieksprijs: 13,75
Naast deze nieuwe kersttitel zijn ook nog volgende kerst-cd’s verkrijgbaar bij Putumayo:
- CHRISTMAS AROUND THE WORLD
- CELTIC CHRISTMAS
- A JAZZ & BLUES CHRISTMAS
- NEW ORLEANS CHRISTMAS
- A JEWISH CELEBRATION



BEGINNER’S GUIDE

BRAZIL (compilatie)

Zoals steeds is ook deze ‘Beginner’s Guide’ thematisch en/of historisch opgedeeld. Voor deze ‘Brazil’ werd er bovendien exclusief geput uit de catalogus van EMI Brazil, zowat de standaard voor Braziliaanse muziek. Cd 1: ‘Os Originais Do Samba’, met o.m. Monsueto, Abel Ferreira, Jair Rodrigues, Paulinho Da Viola, Elza Soares.... Cd 2: ‘Sou Brasileiro’, met o.m. Milton Nascimento, Bebeto, Marisa Monte, Clara Nunes, Tribalistas.... Cd 3: ‘O Fole Roncou’, met o.m. Jackson Do Pandeiro, Luiz Gonzaga, Gonzaguinha, Sergio Reis,, Raul Seixas....
publieksprijs: 11,60 (3 cd)



REGGAE

10 Ft. GANJA PLANT – Skycatcher

10 Ft. GANJA PLANT – Skycatcher

Hoewel dit reeds hun twaalfde album is in 14 jaar tijd is er zeer weinig geweten over de heren van 10 Ft., die zichzelf blijkbaar met een mysterieuze waas omhullen (zo is er ook nu weer geen spoor van een hoesboekje te ontwaren en worden enkel de namen van de zangers prijsgegeven). Wat we wel weten is dat ensemble uit het noordwesten van de VS zich in al die jaren heeft ontwikkeld tot één van de topbands in de vintage dub- en rootsreggae. Schijnbaar moeiteloos slagen ze er steeds weer in die zo kenmerkende Jamaicaanse sound uit de jaren 70 te creëren, zonder daarbij als imitatoren te klinken. 10 Ft. Ganja Plant is een zeer veelzijdige band die heerlijk ouderwetse rootsreggae op zeer hoog niveau speelt met veel dub, m.a.w. top-reggae van nu, diep gedrenkt in de traditie en verpakt in prima songs. Als geen andere reggaeband van nu weten ze de originele reggaespirit van de jaren 70 te capteren en te vertolken, al waren wij nog meer gecharmeerd door ‘Shake Up The Place’ uit 2011.
publieksprijs: 18,00


STUDIO ONE SKA FEVER!

‘STUDIO ONE SKA FEVER!’ (compilatie)

We hebben hier al meermaals de loftrompet bovengehaald voor de schatkamers van STUDIO ONE, en dat zullen we nu nog eens kort maar vooral zeer krachtig doen voor deze nieuwe uitgave. Op ‘Studio One Ska Fever!’ (de “fever” in de titel dekt volledig de lading) vielen wij vooral voor de bijdragen van Johnny Moore, The Clarendonians, Jackie Mittoo (dat superbe orgelwerk!), Soul Brothers, THE SKATALITES (of wat had je gedacht! En bovendien staan ze hier 3 keer te pronken, deze dag kan niet meer stuk), Don Drummond en last but not least voor de felle afsluiter van The Wailers. Daarnaast hoor je nog werk van Hugh Godfrey, Bongo Man, Jackie Opel, Lee Perry, The Gaylads, Joe Higgs (de man die The Wailers leerde how to wail) & Roy Wilson, Ethiopians. ‘Studio One Ska Fever!’ is een koortsachtige must (vraag hem desnoods volgende maand aan de Sint) voor elke ware skaliefhebber en een aanbevolen introductie voor wie niet met het genre vertrouwd is (ook aan te vragen bij de Sint).
publieksprijs: 20,15



GOUD VAN OUD

MADREDEUS & FLEMISH RADIO ORCHESTRA - Euforia

MADREDEUS & FLEMISH RADIO ORCHESTRA - Euforia

Na enkele jaren in een diep dal gezeten te hebben (na het vertrek van enkele sterk- en smaakmakers) klauterde Madredeus vorig jaar uit dat dal en sloeg de groep terug met de cd ‘Essência’ én met een nieuwe zangeres, Beatriz Nunes, die er zowaar in slaagde Teresa Salgueiro te doen “vergeten”, een prestatie op zich. Met ‘Essência’ keerde Madredeus terug naar de klassieke basisformule en de rehabilitatie was een feit. De hoogtepunten uit 25 jaar werden wondermooi in een nieuw kleedje gestoken. De groep werd in 1985 opgericht door Pedro Ayres Magalhães (klassieke gitaar) en Rodrigo Leão (keyboards) en die werden later vervoegd door Francisco Ribeiro (cello), Gabriel Gomes (accordeon) en zangeres Teresa Salgueiro. Deze originele bezetting zou in de loop van de jaren vele personeelswissels ondergaan. Grof geschetst is de muziek van Madredeus een mix van traditionele Portugese muziek (NIET te verwarren met fado) en invloeden van hedendaagse folk. De teksten zijn vaak melancholisch van inslag en behandelen thema’s als de zee, reizen en afwezigheid en zetten zo een traditie verder die teruggaat naar de Middeleeuwen (met bv. een duidelijke verwantschap met cantigas de amigo). De groep werd zeer populair in Portugal maar het duurde een hele tijd vooraleer er ook bekendheid kwam buiten de grenzen. Dat gebeurde in 1994 toen Wim Wenders hen vroeg op te treden in zijn film ‘Lisbon Story’ en er ook de soundtrack voor te schrijven. Madredeus werd plots internationaal beroemd en ging toeren in Europa, Zuid-Amerika, Afrika en Azië. Cd-gewijs heeft de groep al een uitgebreid oeuvre nagelaten, zij het wel van ongelijk niveau: sublieme albums werden afgewisseld met veel mindere goden. Één van die sublieme exemplaren is deze Goud Van Oud-cd, ‘Euforia’. In het kader van ‘Brugge 2002, culturele hoofdstad van Europa’ werd de groep door Jo Van Driessche en Rembetica vzw aangezocht voor een concert samen met het VLAAMS RADIO ORKEST, onder leiding van de Noorse dirigent Bjarte Engeset. Het VRO is een symfonie-orkest dat die avond samengesteld was uit 90 muzikanten. De befaamde Portugese componist António Vitorino d’Almeida werd ingeschakeld om 25 Madredeus-songs te arrangeren voor symfonie-orkest. De combinatie van symfonische orkestmuziek, de fabuleuze stem van Teresa Salgueiro en wondermooi traditioneel gitaarwerk zorgde voor een kippevelconcert en resulteerde in deze essentiële cd-opname. Toch bleek het wordingsproces niet van een leien dakje gelopen: door zowel Madredeus als VRO werd het verwerven van een nieuwe muzikale taal ervaren als het aanleren van een nieuwe moedertaal. Maar eind goed, al goed: het symfonische orkest geeft in dit unieke experiment een totaal nieuwe dimensie aan de hedendaagse folk van Madredeus maar het omgekeerde geldt evenzo. Datzelfde jaar zou Madredeus nog met een tweede baanbrekend experiment op de proppen komen, met name ‘Electrónico’, waarop electronische remixes te horen zijn van o.a. Alpha en Buscemi.
Bouwjaar: 2002
Van dit concert is ook een dvd beschikbaar (23,15€).
publieksprijs: 18,85 (2 cd)
Meer van deze artiesten:
Antologia (bouwjaar: 2012; 17,15€) (2 cd)
Electrónico (2002; 18,85)
Essencia (2012; 14,35)
Existir (19,90; 18,85)
Faluas Do Tejo (2005; 18,85)
Lisboa (1992; 18,85) (2 cd)
Mar (dvd) (2007; 26,55)
Movimento (2001; 18,85)
O Espírito Da Paz (1994; 8,40)
O Espírito Da Paz (dvd) (1994; 19,70)
O Paraiso (1997; 18,85)
O Porto (dvd) (1998; 19,70)
Os Dias Da Madredeus (1999; 8,40)
The Spirit Of Lisbon: The very best of (2012; 11,60) (2 cd)
Um Amor Infinito (2004; 18,85)
Samen met A BANDA CÓSMICA:
A Nova Aurora (2009; 15,75)
Castelos na Areia (2010; 16,10)
Metafonia (2008; 13,50) (2 cd)
Metafonia Ao Vivo (dvd) (2008; 13,50).



KOOPJE VAN DE MAAND

LOBI TRAORE & JOEP PELT – I Yougoba

publieksprijs: 3,30

Verwacht
MULATU ASTATKE – Sketches Of Ethiopia
JAUNE TOUJOURS – Routes
BOBAN i MARKO MARKOVIC ORKESTAR – Gipsy Manifesto
OMAR SOULEYMAN – Wenu Wenu
LOBI TRAORÉ – Bamako Nights: Live At Bar Bozo 1995