CD-nieuws juni 2014



TOUMANI DIABATÉ & SIDIKI DIABATÉ – Toumani & Sidiki

TOUMANI DIABATÉ & SIDIKI DIABATÉ – Toumani & Sidiki

Vader Toumani is hier al vaker de revue gepasseerd en aldus achten we het niet nodig dit muzikale genie nog te introduceren. Zoon Sidiki is hier veeleer een onbeschreven blad: deze 23-jarige jongeling is een zeer populaire en stadionvullende hip-hopper. Toch respecteert en houdt hij van zijn roots als koraspeler (71 generaties muzikanten telt deze griotfamilie) en acht hij het een droom om samen met zijn vader te spelen. Pas eind vorig jaar stonden ze voor het eerst samen op een podium. Dit album kwam eerder spontaan tot stand en de muziek werd ingeblikt zonder repetities en overdubs: 2 koras die hun ding doen, niets meer en niets minder. Het materiaal bestaat uit West-Afrikaanse klassiekers maar ook vergeten muziek uit lang vervlogen dagen: we horen slechts 1 originele compositie, ‘Lampedusa’, een eerbetoon aan de 300 Afrikaanse vluchtelingen die vorig jaar stierven bij een schipbreuk nabij dit Italiaanse eiland. Toch was het niet de bedoeling om het verleden te herscheppen maar wel degelijk om de muziek van hun voorouders op een hedendaagse manier te interpreteren en daar zijn ze met zeer veel verve en brio in geslaagd. De kora is een eeuwenoud instrument met een rijke geschiedenis. Toch is de erkenning als solo-instrument een recent gegeven. Naar verluidt is dit pas het derde album ooit dat volledig gewijd is aan koraduetten. En driemaal is het deels ook een familiezaak, met name de familie Diabaté. In 1970 nam Toumani’s vader, ook Sidiki genaamd, ‘Ancient Strings’ op met Djelimady Sissoko. In 1997 nam Toumani ‘New Ancient Strings’ op met Ballake Sissoko, zoon van …. jawel, Djelimady. En vandaag doet Toumani het met zijn zoon Sidiki, in een uitgepuurde productie van Nick Gold en Lucy Duran. Dit album bulkt van uiterst gesofisticeerde melodieën en van onwaarschijnlijk virtuoos spel en al even indrukwekkend is de grote en grootse diversiteit van het klankpalet. Op bijna elk nummer horen we verschillende en contrasterende nuances in toon, stemming, resonantie en harmonie. We horen hier zowel reflecterende, energieke, hypnotische, dromerige als dynamische composities met frappante ritme- en tempowisselingen. Het spel van vader en zoon is op zo’n complexe manier in elkaar verweven dat het niet uit te maken is wie wat speelt. Hun streven naar de ultieme perfectie heeft geresulteerd in een exquis en rijkelijk klanktapijt dat symbool staat voor de triomf van de schoonheid. Bovendien is deze schoonheid een zeer hoopgevend signaal van de muzikale rijkdom uit een verscheurd land waar extremisten zelfs geprobeerd hebben muziek uit het dagelijkse leven te verbannen. ‘Toumani & Sidiki’ -een bedrieglijk eenvoudige maar vooral alleszeggende titel zoals ook ‘Ali & Toumani’ dat was, dat andere duomeesterwerk van Ali Farka Touré & Toumani Diabaté- is de zevende titel voor onze ultieme playlist van 2014. Wie dit jaar nog beter wil doen zal van zeer ver moeten komen en vooral zeer veel in huis moeten hebben.
publieksprijs: 19,45




KRONOS QUARTET – A Thousand Thoughts

KRONOS QUARTET – A Thousand Thoughts

Dit Amerikaanse strijkkwartet met wereldfaam is van vele markten thuis, zo ook van de wereldmuziekmarkt. Gedurende 40 jaar hebben ze hun strijkkwartetrepertoire uitgebreid met werk uit diverse bronnen en stijlen uit alle windhoeken. ‘A Thousand Thoughts’ is hun presentje aan de wereld ter gelegenheid van hun veertigste verjaardag en omvat 15 composities uit 14 landen uit 5 continenten. 2/3e van deze composities zijn nooit eerder uitgegeven. Dit album is een distillatie uit de ‘Kronos Explorer Series’-box, die 5 albums verzamelt die verschenen tussen 1992 en 2009 en waarin dit global-aspect van Kronos Quartet duidelijk tot uiting komt. We horen hier in hoofdzaak de huidige bezetting (2 violisten, 1 cellist, 1 violaspeler), aangevuld met 3 cellisten die in het verleden ook deel uitmaakten van het kwartet. Naast enkele traditionals horen we werk van o.m. Blind Willie Johnson, Omar Souleyman, Gétatchèw Mèkurya, Terry Riley, Astor Piazzolla…. Er zijn ook heel wat gastvertolkingen zoals die van Asha Bhosle, Zakir Hussain, Le Mystère Des Voix Bulgares, Astor Piazzolla, Wu Man…. Wat Kronos Quartet onderscheidt van vele andere gezelschappen die geschoold zijn in de Westerse klassieke traditie is hun vindingrijkheid, hun experimenteren met microtonaliteit en hun vermogen om de mogelijkheden van hun instrumenten te her-denken. Zo capteren ze hier de wilde energie van Omar Souleyman’s dabkedansmuziek door de heftige housebeats te recreëren op hun klassieke strijkinstrumenten. Nog straffer is hun bewerking van ‘Dark Was The Night, Cold Was The Ground’, een bluessong uit 1927 van Blind Willie Johnson, waarop de viool bespeeld wordt met een bottleneck, een penseel griezelig mooi over de cellosnaren glijdt en de viola spookachtig de stem van B.W. Johnson doet herleven. Speciaal voor dit project schreef niemand minder dan Terry Riley een compositie voor Kronos Quartet en Le Mystère Des Voix Bulgares: dit klinkt onwaarschijnlijk opwindend en aangrijpend en ademt pure schoonheid. Verder zijn wij nog bijzonder gecharmeerd door de adaptaties van een Deense, een Ierse en een Griekse traditional en van werk van Gétatchèw Mèkurya (Ethiopië), Alter Yechiel Karniol (joods) en Astor Piazzolla (met de grootmeester zelf op bandoneón). 2014 is nog net niet halfweg maar de titel “compilatie van het jaar” komt aardig dicht in de buurt. We geven nog een dikke pluim voor het coloriete hoesje en wensen Kronos Quartet een gelukkige verjaardag en op naar de volgende 40.
publieksprijs: 20,80





JUNGLE BY NIGHT – The Hunt

JUNGLE BY NIGHT – The Hunt

Niemand minder dan de grote Tony Allen omschreef 2 jaar geleden dit toenmalige piepkuikencollectief (ze zijn nu al iets minder piep, allen tussen 20 en 22) uit Nederland als “de toekomst van de afrobeat”. Wie zouden wij zijn om hem tegen te spreken. Als druk en als gewicht op de schouders kan een dergelijke uitspraak wel tellen, zeker voor een piepjonge band. Deze negen blanke jongens kozen resoluut voor afrobeat en ethiojazz. Ze speelden al in het voorprogramma van enkele van hun helden zoals Mulatu Astatke, Orchestre Poly-Ritmo de Cotonou, Tony Allen en Seun Kuti. Zelf organiseerden ze in Amsterdam, op de verjaardag van Fela Kuti, een ‘Felabration’. Het is deze maand ook 2 jaar geleden dat deze jongens ons met verstomming sloegen na het aanhoren van hun debuutalbum ‘Hidden’. En dan is er nu het “moeilijke” (de bevestiging, weetjewel) tweede album, ‘The Hunt’. Net als op ‘Hidden’ brengt Jungle By Night hier geen afrobeat en afrojazz pur sang, maar horen we ook vele andere invloeden, nog meer dan op hun debuut. Soukous, Oosterse beats, psychedelica, triphop en hiphopgrooves doen nu ook hun intrede maar afrobeat blijft de solide basis van hun muziek. Alle ingrediënten voor een geslaagd (afrobeat)feestje zijn hier aanwezig en alle invloeden vloeien wonderwel in elkaar over. Het is niet vanzelfsprekend om zonder zang te blijven boeien, maar dat doen deze jongens wel degelijk. Het instrumentarium bestaat uit saxofoon, trompet, trombone, keyboards, gitaar, bas, drums en percussie. Vooral de blazers staan garant voor een strakke, funky en groovy sound. Net als ‘Hidden’ staat ‘The Hunt’ eivol met zeer aanstekelijke en swingende grooves en beats. We horen hier hedendaagse afrobeat (met zijsporen) van constant zeer hoogstaande kwaliteit. ‘The Hunt’ is noch min noch meer de bevestiging van al het goede dat we schreven over ‘Hidden’ en zo hebben deze 9 jonge heren met succes het “moeilijke tweede album”-syndroom ontweken. Toch gaat onze voorkeur licht uit naar ‘Hidden’ dat voor ons een vijfsterrenalbum was: ‘The Hunt’ krijgt er vier. Bij deze denken we ten tweede male dat Tony Allen de nagel op de kop tikt: Fela Kuti mag zich eens rustig omdraaien in zijn graf en op beide oren slapen. Femi, Seun en nog een aantal anderen behouden negen leuke blanke broertjes. Voor wie ze eens live aan het werk wil zien -en wij kunnen getuigen dat dit zeer de moeite is-: op 13 juli spelen ze op het Cactusfestival (Brugge) en op 26 augustus in De Roma (Borgerhout).
publieksprijs: 18,75





SIERRA LEONE’S REFUGEE ALL STARS – Libation

SIERRA LEONE’S REFUGEE ALL STARS – Libation

Het verhaal van SLRAS is heel bijzonder: de zes muzikanten leerden elkaar kennen in een vluchtelingenkamp in Guinea, waar ze als gevolg van de burgeroorlog in hun thuisland beland waren. De band werd opgericht om de slachtoffers van die burgeroorlog te ondersteunen. Aanvankelijk was hun muziek een mengbrouwsel van reggae en Ghanese highlife. Op hun vorige (en derde) cd ‘Radio Salone’ was van die highlife niets meer te merken en was hun muziek geëvolueerd naar een kolkende smeltkroes van old school reggae, dub, soukous, rumba en afrobeat. Ondertussen zijn ze 10 jaar bezig en hebben ze zowat de hele wereld afgetoerd. Ook op ‘Libation’ brengen ze weer die smeltkroes van hoofdzakelijk West-Afrikaanse grooves en old school reggae met korte uitstapjes naar highlife en vintage Cubaanse stijlen en dit alles in een perfecte balans. Dit verjaardagsalbum bevestigt nog maar eens de faam die de groep heeft opgebouwd als één van de beste Afrikaanse bands in het huidige internationale tourcircuit. Producer Chris Velan is er in geslaagd de energie en de dansbaarheid van hun concerten op tape over te brengen en zet een mooie balans tussen de gitaren, de percussie en de opgewekte harmonievocalen neer. De groep telt verschillende uitstekende liedjesschrijvers die allen prefereren om op hun eentje te componeren wat leidt tot een gevarieerd repertoire dat aan het einde van de rit toch een harmonisch geheel vormt. Dit is feelgoodmuziek maar wel voorzien van een belangrijke sociopolitieke boodschap met onderwerpen zoals eenheid, armoede, schulden, vuilehandenpolitiek, het gevaar van tribalisme…. Maar bovenal willen deze muzikale vluchtelingen een boodschap van hoop uitdragen en is dit album ook een eerbetoon aan de mensen, de cultuur, de tradities en de muziek van hun thuisland Mama Salone (het koosnaampje voor Sierra Leone). Happy birthday, Sierra Leone’s Refugee All Stars, en op naar de volgende tien.
publieksprijs: 18,55





RODRIGO y GABRIELA – 9 Dead Alive (cd/dvd)

RODRIGO y GABRIELA – 9 Dead Alive (cd/dvd)

Ons favoriete Mexicaanse gitaarduo heeft lange tijd in één van onze bovenste schuiven gelegen maar de voorbije jaren leek onze liefde voor hen wat bekoeld. 5 jaar bleven we verstoken van een volwaardig album met nieuw materiaal. In die tijd werden we zoet gehouden met o.m. 2 live-albums met vooral gerecycleerde versies van ouder werk. Feit is wel dat dit uiterst getalenteerde gitaarduo bovenal een live-band zijn, maar van die 2 albums was er toch minstens 1 te veel, temeer daar ze in 2004 ook al een live-album uitbrachten. Tot daar nog aan toe, maar 2 jaar geleden kwamen ze aandraven met de cd ‘Area 52’, een absoluut wangedrocht waarop de nochtans briljante producer Alex Wilson 9 oude composities van RyG samen met hen, met een legertje Cubaanse muzikanten en met enkele gastmuzikanten om ú tegen te zeggen in een nieuw kleedje stak. Het resultaat tartte elke verbeelding: we hoorden pure verlakkerij en autodestructie, inclusief de moord op hun klassieker ‘Tamacun’; dit was perfect op maat gesneden toeristische muzak met het potentieel om onsterfelijk populair te gaan worden in Blankenberge, Torremolinos, Benidorm, Kusadasi, Chersonissos en tutti quanti. Maar nu genoeg geraasd: we ontvangen hun vierde studio-album met open armen en willen dan wel eens met de spons over het voorgaande gaan en op het puntje van onze stoel gaan zitten. Voor wie Rodrigo y Gabriela niet kennen volgt hier een zeer korte introductie: het is het klassieke verhaaltje van boy meets girl, boy en girl richten een metalband op in Mexico, verhuizen dan naar Dublin waar ze aan het werk gaan als straatmuzikanten en wat later internationale gitaarsterren worden. In 2006 debuteren ze met hun titelloze en uitmuntende debuutalbum met sterk door flamenco beïnvloede muziek. Op dit nieuwe album keren Rodrigo y Gabriela terug naar de basis en worden alle tierlantijntjes overboord gekieperd. De 9 composities zijn opgedragen aan bekende en minder bekende overledenen die om een of andere reden blijven voortleven dankzij hun woorden en daden (op hun vorige studio-album ’11:11’ deden ze dit met hun muzikale helden). RyG spelen ritmische en insistent percussieve akoestische gitaarmuziek (waarbij de gitaar ook letterlijk als percussie-instrument gebruikt wordt) op de snijlijnen van wereldmuziek allerlei en flamenco in het bijzonder en rock. Hun spel kenmerkt zich ook door de compromisloze gitaargevechten die ze leveren: hun melodieuze en ritmische muziek straalt warmte, spontaneïteit, verlangen, goesting en elegantie uit. Als vanouds tokkelen en slaan ze er weer lustig op los al is er ook ruimte voor rustpunten waarin we meer inspiratie horen dan op de zeer ritmische fragmenten. We sluiten Rodrigo y Gabriela terug in onze armen en koesteren ze opnieuw in één van onze bovenste schuiven: hun debuutalbum blijft echter in de allerbovenste schuif zitten. Bij de cd hoort ook nog een dvd met daarop o.m. 11 live tracks. Voor wie dit jaar naar Rock Werchter gaat: op vrijdag 4 juli staan ze daar op het hoofdpodium. Ga dat zien!
publikeksprijs: 17,50 (cd/dvd)




YAABA FUNK – My Vote Dey Count

YAABA FUNK – My Vote Dey Count

Yaaba Funk is een Britse afrobeatband, afkomstig uit de Londense multiculturele buurt Brixton. Ze maakten naam en faam in danceclubs en op festivals en vermengen in hun muziek sociaal activisme met tonnen plezier die doen terugdenken aan de 2-Tone-beweging uit het swingende London van de jaren 60. Het aantal nieuwe afrobeatbands swingt de voorbije jaren de pan uit en dat beperkt zich niet tot Nigeria: het is een intercontinentaal fenomeen geworden. Wat Yaaba Funk doet is veel meer dan de originele sound van Fela Kuti en consoorten imiteren. Ze injecteren die met veel andere invloeden zoals highlife (Ghanese dansstijl die meer upbeat is) en grootheden als Sun Ra, James Brown, Parliament en Funkadelic komen ook nadrukkelijk om de hoek loeren. Mocht je toch op zoek zijn naar een hedendaagse referentie dan komt het New Yorkse Antibalas nog het dichtst in de buurt. ‘My Vote Dey Count’ is na ‘Afrobeast’ hun tweede album maar wel het eerste dat een internationale release krijgt. Yaaba Funk brengt zeer dynamische dansmuziek: de glorieuze blazers spelen meestal de hoofdrol en worden hierbij vakkundig geassisteerd door gitaren, keyboards, percussie allerhande tot zelfs een duimpiano toe. Yaaba Funk telt ook een uitstekende zanger en dito zangeres in de rangen, kortom dit kan niet stuk. ‘My Vote Dey Count’ telt 9 (meestal lange) composities die gezongen worden in Engels en in Akan (de taal van de gelijknamige West-Afrikaanse etnische bevolkingsgroep) en die geen moment de aandacht van de luisteraar loslaten en nooit gaan vervelen. ‘My Vote Dey Count’ doet reikhalzen naar meer: Yaaba Funk is de nieuwste afrobeatster aan het muziekfirmament.
publieksprijs: 18,10



IMED ALIBI – Safar

IMED ALIBI – Safar

Imed Alibi is een Tunesische percussionist die we kennen van zijn werk bij o.m. Les Boukakes, Watcha Clan en Rachid Taha maar ook bij klassieke orkesten. Op ‘Safar’ ontketent hij zijn Berber- en Sufi-geïnspireerde percussie aan de zijde van de Braziliaanse percussie van Zé Luis Nascimento, de epische orchestraties van de Franse componist en keyboardsspeler Stéphane Puech, het virtuoze vioolspel van de Tunesiër Zied Zouari en de ritmische basdreunen van Pascal Teillet. Zij worden nog geruggesteund door enkele gastmuzikanten waarbij gitarist Justin Adams en zangeres Emel Mathlouthi de bekendste namen zijn. Alle composities zijn van de hand van Puech, Alibi en Zouari. De mix was in handen van Justin Adams en dat is duidelijk merkbaar: hij bezorgt deze muziek de volle en krachtige punch die zo kenmerkend is voor vele projecten waarbij hij in het verleden betrokken was. Samen met de muzikanten creëert hij hier een epische fusie waarbij de percussie gemixt wordt met keyboards, viool, accordeon, qanun (citer) en nay (fluit) en met distorted digitale beats en zware dublijnen. ‘Safar’ wordt zo een heus klanktapijt, een suite met Turkse, Noord-Afrikaanse, Arabische, Braziliaanse, Balkan- en rockelementen. Het is duidelijk hoorbaar dat Alibi een zeer diepe voeling heeft met Noord-Afrikaanse en Arabische muziektradities. Op ‘Safar’ horen we gracieuze, bekoorlijke en sensuele moderne Arabische muziek met een filmisch en symfonisch karakter. 12 points from ze Belgian jury en om Nathaniel Handy van Songlines te citeren: “Safar sa good”. ‘Safar’ van Imed Alibi en zeker ook van zijn kompanen is de achtste titel voor onze ultieme playlist van 2014 en van jullie verplichte leerstof.
publieksprijs: 18,50




MALAWI MOUSE BOYS - Dirt is Good

MALAWI MOUSE BOYS - Dirt is Good

Even niet schrikken bij de verklaring van de groepsnaam: wanneer ze niet musiceerden dan verdienden de Malawi Mouse Boys hun kost met het verkopen van muizen op stokjes als snack. Tot voor 2 jaar, bij het verschijnen van hun eerste internationale release (‘He is #1’), waren ze nog nooit buiten Malawi gekomen (ondertussen hebben ze al een aardig stukje van de wereld gezien met als hoogtepunt hun triomfantelijke doortocht op het prestigieuze Womad festival). Dat album, gezongen in hun Chichewa-taal, werd geproducet door de notoire rockproducer Ian Brennan, die het jaar daarvoor Tinariwen mee aan een Grammy hielp voor hun album ‘Tassili’. Op dat album hoorden we transcendente, pure, eenvoudige en spirituele muziek. De zang van de acht M M Boys deed denken aan Zuid-Afrikaanse township gospel alsook aan de veldopnames uit de Zuidelijke Staten door de Lomaxes. De sublieme zang en de eenvoudige gitaar- en percussiebegeleiding werd voorgeschoteld in al zijn charmante, sierlijke en oprechte schoonheid en naaktheid. De opnames werden ter plaatse gemaakt en nadien nam Brennan ze mee naar de US om ze daar te mixen: het sierde hem dat hij geen enkele poging ondernam om er een Westerse toets aan te geven. Brennan omschrijft zo’n ingreep trouwens als cultureel oneerlijk. Ook voor ‘Dirt is Good’ gingen de Boys in zee met Brennan en ook nu werd hetzelfde procédé aangewend. Ook aan de formule werd niet gesleuteld al is de klank nu wat gesofisticeerder. De groep is ondertussen gehalveerd in aantal en het album is opgedragen aan een overleden groepslid maar ook aan de voltallige bevolking van Malawi. Deze muziek is ontwapenend door zijn grote, organische en sierlijke eenvoud maar vooral door de sublieme, ongekunstelde zang. Ook de percussie is tekenend voor die eenvoud: die bestaat voornamelijk uit vingerklikken, lepels, shakers en stokjes. Dit is wereldmuziek in zijn allerpuurste vorm, waarvoor ook dank aan Ian Brennan.
publieksprijs: 18,50




HIJAZ – Nahadin

HIJAZ – Nahadin

Het kwartet Hijaz ontstond in 2004 uit de samenwerking tussen de Tunesische ud-speler Moufadhel Adhoum en de Grieks-Belgische pianist Niko Deman en bestaat verder nog uit bassist/bansuri-speler Rui Salgado en percussionist Chryster Aerts. Op hun derde album ‘Nahadin’ worden ze nog bijgestaan door de Tunesische vocaliste Abir Nasraoui (op 1 compositie) en percussionist Carlo Rizzo. De roots van Deman liggen in Griekenland en Turkije waar hij lange tijd rebetika speelde op bouzouki. Later studeerde hij jazzpiano aan het conservatorium. Adhoum studeerde klassieke Arabische muziek in Tunesië. In België kwam hij in aanraking met allerlei andere muziekvormen zoals berbermuziek, flamenco en jazz. De muzikale zoektocht van Hijaz gaat verder dan hun gemeenschappelijke geschiedenis: het viertal gaat ook op zoek naar nieuwe toonladders (hijaz is een Arabische toonladder) en nieuwe klanken. Dit album is een uitgepuurde en transparante dialoog tussen Arabische muziek en jazz met ruimte voor uiteenlopende sferen en structuren, zoals zangerige melancholie maar ook strakke ritmiek. Opvallend is vooral de rol van pianist Deman en de manier waarop hij een op zich toch dominant instrument als de piano integreert in het delicate geluid van Nijaz. Maar ook de andere muzikanten hebben hun zeer specifieke eigenheid en inbreng. De sterkte van Hijaz is de unieke cohesie tussen de diverse invloeden. Hijaz graaft met succes in de dialoog tussen ud en piano, tussen Oost en West, tussen gevoel en ratio, tussen thema en improvisatie, tussen traditie en moderniteit. ‘Nahadin’ is een prima album van eigen bodem.
publieksprijs: 17,80





SALSA CELTICA – The Tall Islands

SALSA CELTICA – The Tall Islands

Keltische en Latijns-Amerikaanse muziekstijlen onder één dak, wat kan een mens zich daarbij voorstellen? Salsa Celtica, de enige Schotse band met muzikanten uit Argentinië, Cuba, Engeland en Ierland, kan al 18 jaar en nu ook 6 cd’s lang zowel salsadansers in New York en Colombia maar ook bezoekers van folkfestivals overtuigen en charmeren met deze eigenzinnige combinatie. Deze 17-koppige band heeft ook een ijzersterke live-reputatie, getuige daarvan hun live-album ‘En Vivo en el Norte’. De openingstrack ‘Descarta Gaélica’ zet meteen de toon en maakt ook duidelijk waar het om draait: de salsakoren en –trompetten worden gepolijst door een puirt à beul (een Keltisch mondmuziekje). ‘The Tall Islands’ heeft een rootsier klank dan veel van hun voorgaand werk. Om het materiaal voor dit album in te studeren ondernamen ze een korte toernee langsheen kleine Schotse eilanden (vandaar de titel). De tijd die ze samen doorbrachten (op de weg en op het water), de plaatsen die ze bezochten en de mensen die ze er ontmoetten zijn volgens de groep de oorzaak van die rootsier aanpak. Ondanks de uitgebreide bezetting en de veelheid en diversiteit aan instrumenten (zo’n 25 in totaal) gaan de arrangementen nergens overladen aanvoelen en dat lijkt ons een hele prestatie. Salsa Celtica bewijst dat deze zeer uiteenlopende stijlen kunnen matchen mits het vanuit het hart en een warm gevoel voor muziek gebeurt en dit lijkt ons hier zeker het geval te zijn. Ook al is deze muziek niet echt onze meug moeten we ridderlijk toegeven dat ‘The Tall Islands’ grote klasse is.
publieksprijs: 16,95




JARO MILKO & THE CUBALKANICS – Cigarros Explosivos!

JARO MILKO & THE CUBALKANICS – Cigarros Explosivos!

En dan nu deel 2 in onze reeks “het mixen van zeer uiteenlopende stijlen en wat zich daar bij voor te stellen”. Jaro Milko is geboren in Tsjechië en groeide op in Zwitserland. Naar verluidt hield hij als tiener niet alleen van garagerock en Braziliaanse psychedelica maar ook nog van Balkanmuziek. Zijn eerste stappen in de Balkan-scene zette hij bij de Zwitserse band Prekmurski Kavbojci. Tijdens een vakantie op Cuba raakte hij echter in de ban van de Cubaanse son en toen hij enkele jaren daarna een cumbia-compilatie cadeau kreeg ging de man helemaal overstag. ‘Cigarros Explosivos’ laat zich vertalen als een prettig gestoorde mix van Balkan brass, son, montuno, cumbia, chicha, ska-offbeat, samba, rebetika en surfgitaren en –hammondorgel. Het dient gezegd dat Jaro en de zijnen deze schijnbaar onmogelijke combinatie van stijlen en instrumenten omvormen tot een unieke en vloeiende blend waarbij ze ons bij momenten doen denken aan het uitstekende New Yorkse combo Chicha Libre (cd-tip: ‘Canibalismo’). Het minpunt op dit album zijn de composities die niet steeds even sterk zijn. ‘Cigarros Explosivos!’ is allesbehalve groots maar wel zeer prettig (gestoord). Dit vijftal zal wellicht het best gedijen op festivals en in clubs.
publieksprijs: 18,85



SON PALENQUE – Afro-Colombian Sound Modernizers

SON PALENQUE – Afro-Colombian Sound Modernizers

We starten deze bespreking met een zeer korte geschiedenisles. Palenque (ook wel Palenge genaamd) is een kleine vestiging nabij de Caraïbische kust van Colombia. Palenque is een centrale locatie van de Afro-Colombiaanse cultuur en is ook de plaats waar destijds de eerste vrije slavengemeenschap in de Amerikas ontstond. De muziek en de taal van deze gemeenschap zijn zeer uniek en uiterst beïnvloed door hun Afrikaans erfgoed en werden door de UNESCO uitgeroepen tot een “meesterwerk van het orale en immateriële menselijk erfgoed. Deze cd is de eerste compilatie van oud werk van Son Palenquera en bevat muziek uit de jaren 70 en 80. Palenquera was in die tijd revolutionaire, opzwepende en aanstekelijke Afro-Latijnse dansmuziek die vandaag voortleeft in champeta, een muzikale stijl en dans die ook sterke Afrikaanse invloeden vertonen. Palenquera zoals die in deze periode werd gebracht was sterk geënt op de palenquera van hun voorouders. De leden van Son Palenque groeiden op in San Basilia del Palanque, een rurale gemeenschap die diep geworteld was in de muziek en waar traditionele muzikanten in overvloed aanwezig waren. Zij lagen mee aan de basis van de hedendaagse Afro-Colombiaanse muziek. Later trokken de muzikanten naar de kuststad Cartagena en in 1980 tekende de groep een eerste platencontract. Hun lp’s ‘Ane Jue’ en ‘Afric Erotic’ worden beschouwd als mijlpalen in de geschiedenis van de Afro-Colombiaanse muziek. Son Palenque waren pioniers: voor het eerst werden traditionele stijlen en ritmes als palenquera, chalupa, bullerengue, lumlalú en nog één en ander gemixt met Afrikaanse stijlen als soukous, highlife, mbaqanga, rumba, afrobeat en voorzien van moderne arrangementen op bas, gitaar, saxofoon en waarbij de zang constant wisselt tussen voorzanger en achtergrondkoor. Tot halverwege de jaren 90 verliep hun carrière succesvol tot ze hun contract bij CBS verloren. In 1999 werd de groep heropgericht en is die nu nog steeds actief: hun laatste album dateert van 2 jaar geleden maar deze nieuwe compilatie is het enige werk dat alhier verkrijgbaar is en aldus de enige nalatenschap van hun onnavolgbaar en baanbrekend werk: de titel van deze compilatie dekt volledig de lading.
publieksprijs: 18,10





PALENKE SOULTRIBE – Mar

PALENKE SOULTRIBE – Mar

En we blijven nog even in Colombia en bij Palenque. Over Palenque hebben we het al bij Son Palenque gehad. Palenke Soultribe (ook gekend als PST) is een trio dat elektronische klanken vermengt met met Afro-Colombiaanse ritmes en melodieën. Het trio ontstond als duo in 2001 in Colombia maar woont nu in Los Angeles. Ze zijn vooral gekend om hun energieke live-shows. Het trio is de basis maar opereert als een collectief: zowel tijdens hun shows en op hun albums zijn er vele gasten (producers, vocalisten, songschrijvers, muzikanten). In Europa waren ze al te zien op tournee met Balkan Beat Box en op het Fusion Festival in Berlijn. ‘Mar’ is het tweede deel uit hun Afro-Colombiaanse concepttrilogie. Het eerste deel, ‘Oro’, presenteerden ze als het popsong-georiënteerde luik. ‘Mar’ zou het chill out en laidback atmosferische luik worden en de trilogie moest worden afgesloten met ‘Fuego’ dat de dansvloer in vuur en in vlam zou moeten zetten. Tot daar de intenties. Van het oorspronkelijke plan is echter niets overgebleven. De succesformule van ‘Oro’ wordt hier verder geëxploreerd; van chill out en laidback is hier geen spoor te vinden en van Afro-Colombiaanse muziek ook al niet meer of er moet iets fout zijn met onze oren. Er wordt verder geborduurd op het popsong format met de klemtoon op de onweerstaanbare beats. Sommige lui noemen dit ñu-cumbia en ook techno-cumbia maar cumbia is volgens onze bescheiden mening in geen of weinig vertes te bespeuren. Dit is voer voor de dansvloer (niets op tegen) maar het is niet omdat je van Colombia afkomstig bent en je in het Palenquero zingt dat je wereldmuziek maakt, nietwaar Shakira? Wij zijn absolute voorstanders van muzikale kruisbestuiving maar daar is hier in tegenstelling tot de promopraatjes geen sprake van.
publieksprijs: 17,05



JUANECO y su COMBO – The Birth Of Jungle Cumbia

JUANECO y su COMBO – The Birth Of Jungle Cumbia

En dan trekken we nu van Colombia naar buurland Peru. Juaneco y su Combo is de groep die in de eerste helft van de jaren 70 Peru in vuur en vlam zette. De groep kwam uit de Amazonejungle en ze waren net als de lokale Shipibobevolking getooid in hoofddeksels van papegaaienveren en katoenen tunieken. Hun zelfgeschreven liedjes koppelden Latijnse ritmes aan rockinvloeden en ze gebruikten naast traditionele instrumenten ook elektrische gitaren en een Farfisa-orgel. Deze cd is een compilatie van hun allereerste opnames uit de jaren 70-72: ze krijgen nu voor het eerst een internationale release. Ze mixten Colombiaanse cumbia met Cubaanse invloeden, insistent eigenzinnige keyboardriffs en huilende, psychedelische gitaren. Aldus werd een stijl geboren die de naam jungle cumbia (of ook wel: chicha) meekreeg. De klankkwaliteit is matig: de originele tapes zijn verloren en deze opnames werden afgetapt van zeldzame vinylcopieën. Het enthousiasme en de energie druipen hiervan af maar toch kunnen we ons nog moeilijk voorstellen dat deze muziek 40 jaar geleden het land in opschudding bracht: voor ons klinkt dit zeer gedateerd. De teksten handelen o.m. over volksmythes uit het Amazonegebied, over oliezoekers en over slachtoffers van een vliegramp. O lot van de ironie: in 1977 kwamen 5 leden van dit combo om bij een vliegtuigcrash. Ondanks onze reserves vinden we dit toch een interessant tijdsdocument en dus een welgekomen uitgave, want bij veel liefhebbers van Latijns-Amerikaanse muziek heeft deze groep een bijna mythische status.
publieksprijs: 18,75





DIRTMUSIC – Lion City

DIRTMUSIC – Lion City

Rust roest is blijkbaar het levensmotto van Chris Eckman (The Walkabouts) en Hugo Race (The Bad Seeds). En zo te zien en te horen is Mali voor de Amerikaan en de Australiër een nieuwe habitat geworden. Ze zijn er al een tijdje aan de slag met fijne lieden als Samba Touré, Tamikrest, Ben Zabo en nog wat anderen. Dit album werd tijdens dezelfde sessies opgenomen waaruit ook hun vorige cd ‘Troubles’ ontsproot die pas nog in augustus vorig jaar verscheen. In 2010 namen ze ‘BKO’ op in Bamako en toen nodigden ze Tamikrest uit om mee te spelen. Ze hadden Tamikrest in 2008 ontmoet op het Festival Au Désert. Het recept van Dirtmusic is samengesteld uit rockgitaren en meestal spaarzame electronica die ondersteund en gestuwd worden door Afrikaanse ritmes en waarbij de talrijke geproduceerde klanklagen vaak doen denken aan het productiewerk van Daniel Lanois. De line-up is grotendeels dezelfde als bij ‘Troubles’, d.w.z. de begeleidingsgroep van Ben Zabo en een rist Afrikaanse vocalisten zoals Ben Zabo, Ibrahima Douf, Samba Touré, Aminata Wassidjé Traoré, Ibrahim Touré…. Net als op de voorgangers ‘BKO’ en ‘Troubles’ worden we ook hier getrakteerd op zeer gelaagde, atmosferische, ruimtelijke, bevreemdende en hypnotiserende klanken maar we voelen minder fascinatie, verrukking en vervoering dan bij ‘Troubles’ het geval was. We hebben vaak de (verkeerde?) indruk dat hier wat afleggertjes van de ‘Troubles’/’Lion City’-sessies tussen zitten.
publieksprijs: 17,30



PUTUMAYO

‘MUSIC of the ANDES’ (compilatie)



‘MUSIC of the ANDES’ (compilatie)

N.a.v. het 20-jarige bestaan reist Putumayo terug naar Zuid-Amerika, waar het verhaal begon, en komt terug met een cd vol muziek uit het Andesgebergte. 1% van de verkoop van deze cd wordt gedoneerd aan Whole Planet Foundation, ter financiering van microkredieten in Colombia, Ecuador, Peru en ook elders in de wereld. Deze compilatie kan ook “gelezen” worden als een eerbetoon aan de Inca-cultuur. Zeggen dat de bamboe panfluit het best gekende instrument uit de Andes is komt overeen met een open deur intrappen. Die fluit is wel hét symbool van de Andesmuziek geworden maar de rijkdom van deze muziek wordt mede bepaald door de veelheid aan instrumenten en ritmes en door de vele genres die de oude en complexe geschiedenis van de culturen uit de regio reflecteren. Karakteristieke instrumenten naast de panfluit zijn: de quena (een getande fluit), de tarka (een verticale fluit), de bombo of wankara (drums gemaakt van llamahuid) en de ocarina (een kleien fluit). Naast deze inheemse instrumenten hebben muzikanten uit de Andes ook instrumenten overgenomen van de Spaanse kolonisators: zo is de charango (een kleine gitaar) een essentieel element van deze muziek geworden. De jezuëten introduceerden er de harp en ook Afrikaanse ritmes, instrumenten en liederen vonden hun weg in de Andes. Deze muziek was tot in de jaren 60 een goed bewaard lokaal geheim. De opmars van sociale en politieke bewegingen in Latijns-Amerika leidde tot appreciatie van traditionele stijlen door stedelijke intellectuelen. Revolutionairen en artiesten vonden in deze rurale liederen de ideale soundtrack voor politieke en culturele veranderingen. Ook muzikanten buiten Zuid-Amerika begonnen deze rijke en unieke klanken te ontdekken en toen Simon & Garfunkel samen met Los Incas in 1970 een wereldhit scoorden met ‘El Condor Pasa’ (hier te horen in een versie van de Peruviaanse groep Peña) verwierf de Andesmuziek wereldfaam. We zullen hier nog een tweede open deur intrappen: ondertussen is de muziek uit de Andes grotendeels in de verdringing geraakt en dus vult deze verzameling een groot hiaat op. Wij vinden niet echt onze gading in deze muziek maar wie zijn wij en bovendien de gustibus et coloribus etcaetera.... Toch willen wij een lans breken voor de uitstekende bijdrage van de Chileense zangeres Pascuala Ilabaca (een ware ontdekking). Als toetje vind je in het cd-boekje ook nog een recept voor quinoapudding (haal je quinoa, suiker, rum en rozijnen in de wereldwinkel en je kan zo aan de slag).
publieksprijs: 13,75



REGGAE



RICO & A.R.T. – Irie

RICO & A.R.T. – Irie

Nee, we hebben het hier niet over reggaelegende Rico Rodriguez (The Skatalites, The Specials) maar over Ricardo McDougal, een Nederlandse rapper van Arubaanse afkomst, die met ‘Irie’ debuteert als reggae-artiest. “Are you feeling irie?” is reggaeslang voor “are you feeling alright?” en zo te horen doet hij dat want we hebben de indruk dat de man zich bij deze opnames bijzonder goed geamuseerd heeft. Dat hij zijn eerste stappen in reggaeland zet betekent niet dat hij het rappen achterwege gelaten heeft want wat we hier horen is rappen op roots reggae ritmes. Ook het feit dat producer A.R.T. een hiphopproducer is zorgt ervoor dat we hier een combinatie van die beide werelden krijgen. De klank is relaxed, loom maar ook levendig, positief (mede door de teksten). Tot zover het goede nieuws. Om het op zijn Noordnederlands te zeggen: ‘Irie’ staat vooral vol met slap gelul, en daar vermag de aanwezigheid van nederreggaeveteraan Henny Vrienten ook niets aan.
publieksprijs: 16,45




SCIENTIST – Repatriation Dub

SCIENTIST – Repatriation Dub

Het blijft de afgelopen jaren al dan niet essentiële/overbodige (schrap wat niet past) heruitgaven van oud reggaevinyl op cd regenen. Deze maand is het de beurt aan Scientist. Deze leerling en protégé van King Tubby verliet eind jaren 70 de studio van de King om de belangrijkste klanktechnicus te worden in de evenzeer vermaarde Channel 1 Recording Studio. Daar beleefde hij zijn glorieperiode in de jaren 80. Al het materiaal op deze cd uit 1996 werd geproducet, geschreven en gearrangeerd door Roy Anthony Cousins. De tracks werden deels opgenomen in Channel 1 (mixing: Scientist), in Randy’s Studio 17 (mixing: Errol Thompson), in Pink Museum Studio (mixing: Colin McKay) en in Easy Street Recording Studio (mixing: Eddie Williams). Toch wordt al het materiaal samen onder de naam Scientist uitgebracht. Het kruim van de toenmalige reggae-studioscene mag hier opdraven maar dat was helaas geen garantie voor veel opwinding: bij de beluistering hebben wij heel wat geeuwen moeten onderdrukken. Deze heruitgave valt voor ons in de categorie overbodige en zoals de laatste tijd al meer gebeurd is bij andere artiesten wordt ook hier Scientist geen dienst bewezen met deze heruitgave: een veel grotere dienst aan dit grote talent waren de annalen der vergetelheid voor dit album geweest.
publieksprijs: 15,40



GOUD VAN OUD



PACO de LUCÍA - Siroco

PACO de LUCÍA - Siroco

Bouwjaar: 1987
Paco de Lucía was één van de meest invloedrijke flamencogitaristen van de tweede helft van de twintigste eeuw. Verder is hij ook bekend als 1/3de van The Guitar Trio. Deze topgitarist wordt aanzien als een grootmeester van de moderne flamenco. Zijn wieg stond in een familie waar muziek van generatie op generatie werd doorgegeven. Paco de Lucía speelde in een zeer persoonlijke en vernieuwende stijl waardoor hij “de grondlegger van de moderne flamenco” wordt genoemd. Maar hij was niet enkel actief in de flamenco maar ook nog in klassieke muziek en in jazz en hij ging deze genres ook mengen. Hij werkte samen met o.m. John McLaughlin, Al Di Meola, Larry Coryell, Chick Corea.... Zijn eerste opnames bracht hij uit begin jaren 60. Zijn grote en definitieve doorbraak kwam er in 1973 toen hij de rumba ‘Entre dos aguas’ opnam. Het nummer werd een groot succes maar de puristen konden zijn uitstap niet appreciëren. De Lucía reageerde als volgt: “Ik zal altijd trouw blijven aan de traditionele vormen van flamenco, maar er moet plaats zijn voor ontwikkeling.”. Eind jaren 70 ging hij zich concentreren op The Guitar Trio, samen met John McLaughlin en Larry Coryell, die in 1981vervangen werd door Al Di Meola. Het trio nam drie succesvolle albums op. Later richtte hij zijn Paco de Lucía Sextet op waarin ook 2 van zijn broers speelden. Ook al is hij in de eerste plaats bekend als solo-artiest en als flamencovertolker loopt er doorheen zijn hele loopbaan een leidraad van muzikale samenwerkingen en van het exploreren van andere stijlen (klassiek, jazz, fusion). De Lucía werd vaak bekroond: hij ontving o.a. de Latin Grammy Award voor beste flamenco-album en de Prins van Asturias-onderscheiding. De wereld -en Spanje in het bijzonder- en de muziek -en flamenco in het bijzonder- hebben eerder dit jaar afscheid moeten nemen van een indrukwekkende artiest die, om het met een torenhoog cliché te zeggen, zal blijven verder leven in zijn muziek. Als eerbetoon nemen we in deze rubriek een klassieker van de man onder de loep, met name ‘Siroco’. Wat meteen opvalt is de verscheidenheid aan stijlen: elke van de 8 composities zijn in een andere stijl gespeeld: tangos, rondeña, alegrías, rumba, bulerías, minera, tanguillos, soléa. Wat nog meer en meteen opvalt is de zeer krachtige speelstijl van de Lucía: de klank knalt, beukt en barst los uit zijn gitaar, maar net zo goed kan hij teder en delicaat klinken. ‘Siroco’ is één van die albums van de Lucía waarop zeer duidelijk te horen is hoezeer zijn stilistische innovaties (zoals bv. zijn octaaf-soleren) het flamencogitaar-repertoire hebben beïnvloed. ‘Siroco’ is één van die zeer uitzonderlijke flamenco-albums waarop een breed panorama aan behendigheden en emoties tentoongespreid wordt: de demonische intensiteit die hier in je gezicht geknald wordt is wellicht moeilijk meerdere malen te evenaren in het bestek van een muziale loopbaan, vandaar dat dit een uiterst essentieel album is van een uitzonderlijke artiest. Na ‘Siroco’ had Paco de Lucía niets meer te bewijzen. Een sirocco is een wind die snelheden van 100 km per uur kan halen, enkele dagen kan aanhouden en ook heel wat schade kan veroorzaken. Deze ‘Siroco’ raast als een windhoos maar richt geen schade aan: ze is een wellust voor het oor die levenslang kan aanhouden.
Hoogtepunten: tracks 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8: m.a.w. het integrale album.
publieksprijs: 6,45
Meer van deze artiest (het zal u alvast niet verbazen dat er vorige maand heel wat werk heruitgebracht is):
12 Canciones de García Lorca para guitarra (met Ricardo Modrego) (bouwjaar: 1965; 12,00€)
Almoraima (1976, 14,75)
Antologia (compilatie) (1995; 27,90) (2 cd)
Best Of (compilatie) (2001; 20,45)
Concierto de Aranjuez (1991; 9,20)
Cositas Buenas (2004; 9,20)
Dos Guitarras Flamencas en América Latina (met Ramón de Algeciras) (1967; 12,00)
El Duende Flamenco de Paco de Lucía (1972; 12,00)
El Munde del Flamenco (1971; 9,25)
Hispanoamérica (1969; 12,00)
En Vivo (Conciertos Live In Spain 2010) (2010; 30,15) (2 cd)
Entre Dos Aguas (compilatie) (1975; 9,20)
Fantasía Flamenca de Paco de Lucía (1969; 12,00)
Fuente y Caudal (1973; 12,00)
La Fabulosa Guitarra de Paco de Lucía (1967; 12,00)
Luzia (1998; 12,00)
Live... One Summer Night (met Paco de Lucía Sextet) (1984; 9,20)
Pays Manuel De Falla (1990; 9,20)
Sólo Quiero Caminar (met Paco de Lucía Sextet) (1981; 11,85)
Zyryab (1990; 14,90)
Live In América (met Paco de Lucía Sextet) (1993; 9,20)
Castro Marin (met Larry Coryell en John McLaughlin) (1981; 12,00)
12 Hits para 2 Guitarras Flamencas y Orquestra de Cuerda (met Ramón de Algeciras (1969; 12,00).



SONG VAN DE MAAND

KRONOS QUARTET featuring LE MYSTÈRE DES VOIX BULGARES – Cry Of A Lady



EN VERDER NOG:

-ANTONIO CASTRIGNANÒ – Fomenta

Deze Italiaanse zanger en tamboerijnspeler is naar verluidt een uiterst charismatische performer. Als componist van de soundtrack van ‘Nuovomondo’ won hij de Zilveren Leeuw op het filmfestival van Venetië. Zijn werk is geworteld in de muziek- en danscultuur van Salento die een combinatie is van rauwe energie en pure emotie, gaande van zachte melodieuze gezangen tot de explosieve, opzwepende ritmes van de pizzica tarantata. Hij brengt een hedendaagse benadering van deze door de orale traditie gevoede muziekcultuur en gebruikt daarvoor naast traditionele instrumenten ook veel elektronica. Hij bewerkt deze Zuid-Italiaanse traditie zoals Mercan Dede dat doet met de Turkse en niet geheel toevallig is Dede hier ook aanwezig als muzikant en producer en worden ook instrumenten gebruikt die veel voorkomen in Turkse muziek: kemane, darbuka, tapan.
publieksprijs: 21,05

-TERAKAFT – The Tapsit Years

Terakaft komt uit de loot van Tinariwen, meer zelfs, de bezetting van Tinariwen en Terakaft overlapt elkaar gedeeltelijk. Toch valt de sound van Terakaft duidelijk te onderscheiden van die van Tinariwen. Tussen 2007 en 2011 bracht de groep 3 studio-albums en een mini-live-album uit op het Franse label Tapsit. Dan vinden wij het toch wel al erg vroeg om nu al met een compilatie te komen aandraven. Maakt de groep een overstap naar een ander label? Is er een gebrek aan inspiratie? Wie zal het zeggen, feit is dat hun laatste studio-album ‘Aratan N Azawad’ ook al niet echt uitblonk in inspiratie maar vooral in herhaling.
publieksprijs: 17,05