CD-nieuws maart 2014

BELONOGA – Through The Eyes Of The Sun

BELONOGA – Through The Eyes Of The Sun

We kennen Belonoga beter als Gergana Dimitrova, zangeres bij Eva Quartet dat ook deel uitmaakt van Le Mystère des Voix Bulgares, wereldvermaard om hun polyfone gezangen. Met dat kwartet en samen met Hector Zazou tekende Dimitrova vorig jaar voor één de muzikale hoogtepunten, ‘The Arch’. Net als toen was ook nu de productie in handen van Dimiter Panev, stichter en directeur van Elen Music, een Bulgaars-Duits label en boekingagentschap die een zeer belangrijke rol spelen in de verspreiding en promotie van Bulgaarse muziek. Panev is vooral bekend geworden met zijn productie van het gelijknamige album van Ivo Papasov dat in 2005 bekroond werd met de BBC Music Award. Naar eigen zeggen herontdekte Gergana Dimitrova tijdens het werken aan ‘The Arch’ de oerkracht van haar stem. Het nieuwe album laat zich kenmerken door een aantal stilistische experimenten. Zo wordt een melodie uit het Bulgaarse Rhodope-gebergte opgesmukt met een aboriginallied. Dan weer worden pygmeegezangen gecombineerd met stembuigingen uit de Shopp-regio. Dimitrova onderneemt een tocht doorheen diverse culturele lagen en neemt de luisteraar mee naar de eerste menselijke pogingen om klank om te zetten in kunst waarbij ze uitgebreid gebruik maakt van de ruim voorhanden hedendaagse technologie en van een een uitgebreid en gediversifieerd instrumentarium. Deze gedurfde aanpak mag geen verbazing wekken: afgezien van het traditionele werk bij de vermaarde Bulgaarse koren was er al het eerder vermelde ‘The Arch’, een briljante ontmoeting tussen oude traditie, magische stemmen en moderne technieken. Gergana erkent dan ook dat die productie een grote inspiratiebron betekende. ‘Through The Eyes Of The Sun’ is a.h.w. een logisch en organisch vervolg op ‘The Arch’. De liederen zijn deels afkomstig uit diverse folkloristische tradities, deels van Dimitrova en vertellen elk een uniek verhaal. De muziek werd gecomponeerd door Dimitrova en Nushev. In de vertolkingen van deze melodieën gebruikt ze verschillende timbres, vocale registers en zangtechnieken waarmee ze de rijkdom van de menselijke stem wil blootleggen, gaande van sterk en agressief tot verfijnd, teder en gesofisticeerd. Alle arrangementen (op 1 na) en de mixing zijn van de hand van Aleks Nushev: nooit zijn die minder dan uitzonderlijk. Over hun samenwerking zei Dimitrova het volgende: “Wij vormden een zeer goed team. We creëerden samen in de studio en Alex begreep uitstekend mijn ideeën en ontwikkelde die met briljante arrangementen.”. ‘Through The Eyes Of The Sun’ is een monumentaal, beklijvend en klankmatig bevreemdend album van een weergaloze zangeres. Het is meteen -na ‘Vuela’ van Las Hermanas Caronni vorige maand- de tweede knaller van het jaar en aldus ook de tweede titel voor de verplichte leerstof van 2014.
publieksprijs: 19,60



AZIZA BRAHIM – Soutak

AZIZA BRAHIM – Soutak

Aziza Brahim werd geboren en groeide op in vluchtelingenkampen in Algerije, als balling uit wat de Sahraouis de Bezette Westelijke Sahara noemen. Grote delen van het Sahraoui-volk zijn hun thuisland ontvlucht na de Marokkaanse invasie in 1975. Dit conflict maakt sindsdien deel uit van de collectieve amnesie van de rest van de wereld en daar wil Aziza Brahim, net als andere Sahraoui-muzikanten, met haar muziek verandering in brengen. Brahim leeft al lang niet meer in de kampen: na haar studies in Cuba vestigde ze zich in Spanje maar toch beheerst de strijd van haar volk dit album volledig. ‘Soutak’ betekent ‘jouw stem’: één van de songs heeft dezelfde titel en zet die stem in de bloemetjes als expressiemiddel van persoonlijke gevoelens en dat in fel contrast tot de stem van haar volk die het zwijgen opgelegd is en de mond gesnoerd. De liederen dragen zowel kwaadheid, trots als weeklacht uit en behandelen allerlei bezorgdheden, zowel intieme als collectieve, die ook universele dimensies aannemen. Daarom wilde ze ook iets doen met de Malinese muziek die haar altijd al gefascineerd had. Deze initiële intentie werd plots een urgente nood bij de gebeurtenissen in Mali van 2 jaar terug. Muzikaal put Brahim uit desertblues en uit de Haul, de traditionele ritmes van de Sahraouis, maar we horen ook echo’s van flamenco (hier zijn de Spaanse muzikanten wellicht niet vreemd aan). ‘Soutak’ werd grotendeels akoestisch ingespeeld, op de elektrische bas na; de begeleiding is meestal sereen en sober en het aantal instrumenten werd bewust beperkt gehouden om de stem de (emotionele) hoofdrol aan te reiken. De in West-Afrika alomtegenwoordige producer Chris Eckman levert ook nu weer respectvol werk af: de liederen en de verhalen en de wat aparte, fraaie, forse stem van Aziza Brahim en niets anders staan centraal. Ondanks de vaak serene klank is ‘Soutak’ een uiterst krachtig album van een grote artieste die erkenning verdient. Net als haar volk.
publieksprijs: 17,30



ANGELIQUE KIDJO – Eve

ANGELIQUE KIDJO – Eve

Angelique Kidjo is een imponerende vrouw die haar status en haar roem dankt aan zowel haar politieke moed en campagnewerk (in het cd-boekje roept ze o.m. op om Oxfam te steunen) als aan haar opzwepende live performances. Haar albums waren daarentegen vaak van minder allooi. Haar nieuwe album valt samen met haar biografie en is opgedragen aan de vrouwen van Afrika en hun veerkracht en schoonheid en is genoemd naar haar moeder die hier ook zingt op een favoriet lied uit haar jeugd. Op ‘Eve’ horen we maar liefst 10 vrouwenkoren uit dorpen in Benin (en 1 in Kenya) aan het werk (in maar liefst een half dozijn talen) naast beroemde gasten zoals Dr. John, Bernie Worrell en Kronos Quartet. Het resultaat is een rijkelijk geproducete set van voornamelijk opgewekte upbeatsongs die hoofdzakelijk uit de Beninese folklore afkomstig zijn of ervan geadapteerd. De vrouwenkoren zorgen samen met de soulvolle en lenige stem van Kidjo voor vocaal vuurwerk en gaan een pittige strijd aan met de keyboards, gitaren en percussie die dynamische en uiterst funky Afro-Amerikaanse grooves neerzetten. Het stemmenwerk past ook naadloos in die grooves en dat is wellicht voor een groot deel op het conto van producer Patrick Dillett (de favoriet van David Byrne) neer te schrijven. ‘Eve’ is een gedurfd, visionair, vaak wervelend en vooral tintelend werkstuk dat ongetwijfeld een hoogtepunt (zoniet: hét) uit het oeuvre van Angelique Kidjo vormt waarmee ze eindelijk de hoge verwachtingen ook op een album inlost. Zo, beste luistervriendjes- en vriendinnetjes, dan kennen jullie meteen de derde titel voor de ultieme playlist en de verplichte leerstof van 2014.
publieksprijs: 19,50



TINARIWEN – Emmaar

TINARIWEN – Emmaar

Deze krasse knarren uit Noord-Mali zijn al sinds 1979 actief en kunnen dus gerust de nestors van de woestijnblues genoemd worden. Toch dateert hun debuutalbum pas van 2001: deze ‘Emmaar’ is ondertussen hun zesde. Tinariwen is meer dan een groep; het is steeds een collectief van zangers, liedjesschrijvers en muzikanten geweest dat in steeds wisselende combinaties optreedt en opneemt. Dit is wellicht toe te schrijven aan de nomadische levensstijl van deze Touaregs. Tot dusver nam de groep op in de Sahara maar door de politieke instabiliteit in Mali waren ze genoodzaakt om voor de eerste keer buiten hun thuisland op te nemen en dan kozen ze maar meteen voor een andere woestijn, met name Joshua Tree in Californië. Net als bij hun vorige album, Grammy-winnaar ‘Tassili’, lieten ze zich ook nu weer bijstaan door enkele Amerikaanse muzikanten. ‘Emmaar’ bevat enkele uptempo songs maar deze kunnen niet verhelen dat dit hun meest desolaat (what’s in a name) klinkende album tot op heden is. De nieuwe songs reflecteren de pijn van de ballingschap en worden beheerst door kwade politieke commentaren en een zekere levensmoeheid waarin nog weinig hoop doorklinkt: “any peace inspired by force is bound to fail”. Deze sfeer en gevoelens vertalen zich ook in de klagerig klinkende muziek die bij momenten recht naar de keel grijpt. Dit buiten beschouwing gelaten is ‘Emmaar’ een “typisch” Tinariwen-album met de ondertussen vertrouwde, potige sound: niets nieuws dus onder de zon maar al bij al een degelijk album van een huis van vertrouwen.
publieksprijs: 19,70



 NISIA – Eredità

NISIA – Eredità

Nisia is het samenwerkingsverband tussen de Siciliaanse zangeres Emanuela Lodato en de Belgische bassist Vincent Noiret (bekend van o.m. Ghalia Benali, Amorroma, Ialma). ‘Eredità’ is Italiaans voor ‘erfenis’ en samen exploreren ze in hoofdzakelijk eigen composities de Siciliaanse liedtraditie. En toch klinkt dit album als een schoolvoorbeeld van moderne folk en daar zitten Noiret en de finesse van de arrangementen voor veel tussen. Die laatste doet meer dan bassen: hij draagt en stuurt met zijn warme, jazzy en volle klanken; toch is het de flexibele, krachtige en gedecideerde stem van Lodato die nadrukkelijk centraal staat maar de samenwerking tussen beiden klinkt symbiotisch. Eén van de sterke punten van Lodato’s stemgeluid is het klaarblijkelijk naturelle gemak waarmee ze een grote waaier aan emoties bestrijkt (weemoed, verleiding, klaagzang, bezwering…niets is haar blijkbaar vreemd). Naast de zang en de bas is er nog spaarzame en dienende begeleiding van o.m. diatonische accordeon en percussie allerlei (op 1 lied wordt ook een heuse brass band bovengehaald). ‘Eredità’ heeft ons niet van ons paard gebliksemd maar heeft ons wel een aangenaam luisteruur bezorgd.
publieksprijs: 20,40



 HANGGAI – Baifang

HANGGAI – Baifang

Muziek uit Mongolië die alhier verschijnt heeft veel weg van een speld in een hooiberg. ‘Baifang’ is het derde album van Hanggai: deze groep ontstond in 2007 nadat punkrocker Yiliqi Peking verliet om zijn roots te leren kennen. Het Mongoolse woord ‘hanggai’ verwijst naar een geïdealiseerd natuurlijk landschap. De groep vermengt traditionele muziek, volksballades en keelzang met rock. Ook het instrumentarium is gemengd: gitaar, bas, drums, Mongoolse luit, Mongoolse viool, mondharp…. En nu we het toch over gemengd hebben, het eindresultaat laat ons met gemengde gevoelens achter: het opzet leek ons boeiend maar wat hier gebracht wordt klinkt vaak stuurloos. De beste momenten zijn voor ons die waar de traditie gelaten wordt voor wat ze is; daar waar het crossover gaat klinkt het vaak nogal chaotisch en halfslachtig.
publieksprijs: 18,60



PUTUMAYO

‘NATIVE AMERICA’ (compilatie)

‘NATIVE AMERICA’ (compilatie)

In 10 liederen leggen niet loslatende fluitmuziek en bekoorlijke zang de kracht bloot van de hedendaagse Native American-muziek uit de VS en Canada. En inderdaad, deze liederen zorgen ervoor dat het oubollige imago dat deze muziek soms nog ten onrechte heeft hiermee wordt weggenomen. Onze favorieten op deze compilatie zijn alvast Florent Vollant, Chloé Sainte-Marie, Jerry Alfred & The Medicine Beat. ‘Native America’ is een boeiende en aangename kennismaking met de nieuwe tendensen in dit genre.
publieksprijs: 13,75



ROUGH GUIDES

 ‘THE BEST AFRICAN MUSIC YOU’VE NEVER HEARD’ (compilatie)

‘THE BEST AFRICAN MUSIC YOU’VE NEVER HEARD’ (compilatie)

Battle Of The Bands is een tweemaandelijks initiatief van World Music Network waarbij artiesten zonder contract een eigen track kunnen uploaden, waarna Jan Publiek er op kan stemmen. De winnaars krijgen de garantie dat hun track op een Rough Guide-cd terechtkomt. Deze nieuwe Rough Guide is volledig samengesteld uit winnaars van Battle Of The Bands. Sommigen onder hen konden ook al een debuut-cd uitbrengen op Riverboat Records en werden door ons ook al de hemel ingeprezen: Krar Collective, Wayo, Amadou Diagne, Monoswezi. Voor het merendeel van de artiesten is dit echter een eerste release. Deze compilatie wil de nieuwe Afrikaanse lichting -en bij uitbreiding de diaspora ervan- in de etalage zetten en dieper delven in de muzikale schatkamers van Afrika. Veel van deze artiesten produceren nieuwe, originele geluiden die, zoals de titel suggereert, jullie misschien nog nooit hebben gehoord. Wij hebben het vooral voor de Ethiopische minimalisten van Krar Collective (tip: hun cd ‘Ethiopia Super Krar’) met de prikkelende zang, de krar (een lier) en de kebero drums in de hoofdrollen, de Gambiaanse griot Sura Susso met verbluffend kora-spel, de Senegalese Batch Gueye Band met evocatieve religieuze gezangen, de uiterst swingende Mozambikaanse big band Sigauque Project met een positieve pan-Afrikaanse boodschap, de trance percussie en de opzwepende zang van de Zuid-Soedanese dorpsgemeenschap Wayo (tip: hun cd ‘Trance Percussion Masters of South Sudan’) met fascinerende, bezwerende, dodelijk repetitieve en koortsachtige klanken, de intieme en intense luistermuziek van de Senegalese griot Amadou Diagne met zijn fragiele, lichthese stem (tip: zijn cd ‘Yakar’), de hitsige afrofunk van de Malinese kamale n’goni-speler Tani Diakite & The Afrofunkstars en last but not least het Mozambikaans/Zimbabwaans/Noors/Zweedse kwartet Monoswezi (tip: hun cd ‘TheRiver’ met uiterst subtiele, eclectische muziek met de mbira en de stem van Hope Masike in de hoofdrollen. ‘The Rough guide to The Best African Music You’ve Never Heard’ is m.a.w. een verrassende en verfrissende staalkaart van de jonge Afrikaanse muzikale generatie. De bonus-cd is ‘Junk Funk’ van Sotho Sounds. Deze cd verscheen eind 2012 op Riverboat en betekende voor de groep ook hun debuut. Het is niet omdat je er geen poen voor hebt dat je geen muziek kan spelen. Het lijkt zowat een trend geworden in Afrika: muzikanten maken zelf hun instrumenten uit gerecycleerde materialen. In 2012 was Sotho Sounds de volgende in die steeds langer wordende rij: 6 jonge muzikanten en 2 dansers uit Lesotho die van junk funk maken. De muziek klinkt inventief, vindingrijk, gedurfd, ruw, rauw, fantasierijk, veerkrachtig. De muziek en vooral de koorzang van deze herders zijn traditioneel maar tegelijk vernieuwend, mede door hun aanpak en hun unieke mix van veldopnames, bubblegum pop en avant garde-elementen. Als invloeden vermelden ze de traditionele Basotho-muziek en Zuid-Afrikaanse pop, meer bepaald de bubblegumstijl van Brenda Fassie. De meeste songs hebben een upbeat tempo met stemmenwerk dat lijkt te komen en te gaan in en uit de mix, als organische samples in een vreugdevolle en uitgelaten township-kakafonie. Ze waren reeds opgemerkte gasten op enkele Womad festivals en op de Womex muziekbeurs. Na het horen van ‘Junk Funk’ zal u begrijpen waarom. Staff Benda Bilili, Konono N°1, Jagwa Music, Chicha Libre en tutti quanti hebben er een stel leuke vrienden bij: GREAT STUFF!
publieksprijs: 13,15 (2 cd)


‘ARABIC CAFÉ 2nd edition’ (compilatie)

‘ARABIC CAFÉ 2nd edition’ (compilatie)

‘Arabic Café’ bundelt de laid-back-muziek die je kan horen in (maar ook buiten) de koffiehuizen in Noord- en Oost-Afrika en in het Midden-Oosten. Deze huizen hebben een totaal ander karakter dan de hippe koffiehuizen (al dan niet van internationale ketens) die wij bij ons kennen. In de vermelde regio’s is er een sterke samenhang tussen de geschiedenis van koffie en die van de muzikale cultuur. De opener op deze cd is al meteen een eerste hoogtepunt met de Frans-Algerijnse nestor Maurice El Medioni met zijn karakteristieke stemgeluid en pianospel: hij brengt hier een heerlijke gesyncopeerde mix van arabo-andalus-traditie en swingende jazztrompetten. De Soedanees Abdel Gadir Salim vergast ons op een ritmisch huwelijksdanslied. Het huwelijksrepertoire is een belangrijk bestanddeel van de Nubische en de Arabische cultuur en daarvan zijn hier nog enkele proeven te beluisteren, met name van Ali Hassan Kuban en Mahmoud Fadl. Maar er staat ook meer dan extatische muziekjes op deze compilatie: zo offreert het Iraans-Australische gezelschap Daramad ons op Perzische lekkernijen in een relaxt tempo en de Palestijnse bouzouk-speler Ramzi Aburedwan (tip: zijn cd ‘Reflections of Palestine’) brengt subtiele, elegante en evocatieve instrumentale muziek. Ramzi werd wereldberoemd toen hij als 8-jarig jongetje gefotografeerd werd terwijl hij stenen gooide naar Israëlische tanks tijdens de eerste Intifada, waarvan hij een icoon werd. Het verhaal van de man kan u desgewenst nog eens nalezen op http://www.oxfambrugge.be/site/cd-nieuws/cd-nieuws-2012/cd-nieuws-juli-2012 . Er wordt in schoonheid afgesloten met oriëntaalse klanken met Libanese Raks Sharki-dans door Jalilah feat. Ihsan Al-Mounzer. Er prijken ook wat mindere goden op ‘Arabic Café’ maar al bij al is deze sfeervolle koffie een geslaagde blend.

De bonus-cd komt van het zevenkoppige Jordaans/Palestijns/Syrische gezelschap Dozan. Deze cd verscheen in 2008 in de Introducing-reeks. De groep is genoemd naar de Dozan wa Awtar Music Establishment (een belangrijk seculier koor en gemeenschap in Jordanië); Shireen Abu-Khader, oprichter en zangeres van Dozan is ook stichter en directrice van Dozan wa Awtar. De muziek van Dozan maakt deel uit van het Levantijnse erfgoed. De muziek straalt een behoorlijke dosis tristesse uit; ze baant zich een weg door verschillende onderdelen van die Levantijnse tradities, van Joodse melancholische gezangen over Turkse folk tot Griekse rebetika. De klank is hoofdzakelijk maar niet exclusief Arabisch: flarden jazz, klassieke Westerse muziek en Europese klanken integreren zich vlot. Dozan brengt muziek die een brug kan zijn voor Westerse oren die nog niet vertrouwd zijn met muziek uit het Midden-Oosten.
publieksprijs: 13,15 (2 cd)

RIVERBOAT RECORDS

SHANREN – Left Foot Dance Of The Yi and other Chinese folk-rock anthems

SHANREN – Left Foot Dance Of The Yi and other Chinese folk-rock anthems

Shanren is nog zo’n groep die via Battle Of The Bands aan de oppervlakte kwam en die nu op Riverboat hun international debuut gereleased krijgt. De groep komt uit Yunnan, een bergachtige provincie in het zuidwesten van China. Letterlijk vertaald betekent de groepsnaam ‘bergbewoners’ en hiermee indiceren ze hoe cruciaal hun gemeenschappelijk erfgoed is. De groep brengt een hedendaagse herwerking van de traditionele muziek uit Yunnan. Shanren is al 2 decennia actief en putte in de begindagen inspiratie uit illegaal geïmporteerde cassettes van bands als Led Zeppelin en Red Hot Chili Peppers. Al ras kwamen ze tot het besef dat een mix van Chinese volksmuziek en Westerse rock potentie had en gingen ze een unieke klank ontwikkelen, gekenmerkt door schrille zang, de ongewone structuur van de snaararrangementen en krachtige ritmische beats. Shanren ervoer de verstoten positie van Chinese rockmuzikanten ook als een spiegelbeeld van de strijd van de Yunnan-stam voor culturele identiteit. De bescheiden hoop van Shanren is dat ze met hun muziek de Chinese jeugd opnieuw vertrouwd kunnen maken met hun rijk en veelzijdig erfgoed. De opnames werden voorafgegaan door bezoeken aan alle uithoeken van de provincie, op zoek naar de oude liederen en de traditionele instrumenten. Er werd geput uit de traditionele muziek van verschillende etnische groepen zoals de Yi, de Wa en de Nu, die elk hun eigen specifieke muziek hebben met zeer onderscheiden kenmerken en structuren. Shanren integreert Westerse klanken in deze oude muziek, zij het o.i. met wisselend succes; ze doen dit op zowel traditionele als moderne instrumenten. Oost-Aziatische muziek is nooit onze favoriete cup of tea en piece of cake geweest en daar zal ‘Left Foot Of The Yi’, hoe verdienstelijk ook, weinig aan veranderen.
publieksprijs: 13,15



REGGAE

‘STUDIO ONE ROCKSTEADY Rocksteady, Soul and Early Reggae at Studio One’ (compilatie)

‘STUDIO ONE ROCKSTEADY Rocksteady, Soul and Early Reggae at Studio One’ (compilatie)

Bij Soul Jazz Records brijven ze verder graven in de schatkamers van Studio One (willen jullie meer weten over dit fenomeen surf dan als de wiedeweerga naar http://www.oxfambrugge.be/site/cd-nieuws/cd-nieuws-2012/cd-nieuws-juli-2012 ). Waar ska eerder de uitdrukking was van de uitbundigheid rond de aanloop naar de Jamaicaanse onafhankelijkheid in 1962 was rocksteady voor velen de muziekvorm die beter het ‘Jamaicaan-zijn’ uitdrukte. De skamuzikanten waren helemaal niet beschaamd over hun USA-links -met name R&B en jump jive-, maar de Jamaicanen beschouwden ska wel als de eerste unieke Jamaicaanse populaire muziekvorm, niet zozeer omwille dat de beat van up naar down ging maar omdat mento-elementen en Rasta drumming toegevoegd werden alsook de instrumenten die destijds meekwamen op de slavenboten, zoals de duimpiano en de bamboesax. Rocksteady daarentegen bevatte weinig elementen van eigen huis maar was hoofdzakelijk schatplichtig aan Amerikaanse soul. Muzikaal ging het er trager aan toe en werden er weinig instrumenten gebruikt: alles werd opgebouwd rond de toen zeer moderne elektrische basgitaar en er was nauwelijks een blazerssectie te bespeuren. Bij rocksteady draaide alles rond zingen en deze benadering gaf veel meer Jamaicanen de gelegenheid om deel te hebben aan hun eigen muziekbusiness en het liet hen toe een wijde waaier aan emoties en vooral hun patois in de muziek te introduceren. Vocale trio’s zoals The Melodians, The Clarendonians en The Wailers schoten als paddestoelen uit de grond en hun eigen zangstijl, vooral gekenmerkt door de constante afwisseling van de leadzanger, werd bekend als The Jamaican Style. Maar het rocksteady-tijdperk was echter nauwelijks 3 levensjaren beschoren, want reggae loerde om de hoek en al gauw kwam de machtsovername. De belangrijkste reden voor deze muzikale transformatie kan gezocht worden in het groeiende verlangen om terug te keren naar een intrinsieke ‘Jamaicanness’ na het onverholen Americanisme van rocksteady. Een tweede belangrijke reden voor de ontwikkeling van reggae uit rocksteady was het steeds meer toenemende belang van de basgitaar in de mix en het orgel dat opschoof naar shufflepatronen en naar een staccatostijl. Onze favorieten op deze heupwiegende en zoetgevooisde compilatie zijn The Gaylads, onze rocksteadylievelingen The Heptones (met 2 bijdragen), de fantastische Wailing Souls (met de klassieker ‘Row Fisherman Row’), Jackie Mittoo (met een wel zeer skagetint nummer), Carlton And The Shoes, Dennis Brown.
publieksprijs: 20,15

In memoriam PETE SEEGER

Pete Seeger is niet meer onder ons. De man was een zeer lang leven beschoren (94 jaar) en dat leven heeft vaak in dienst gestaan van de “goede” zaak en vooral van de gewone Amerikaan en diens sociaal verzet. We kennen Pete Seeger vooral als zanger maar in de eerste plaats en bovenal was hij een zeer getalenteerde componist die zijn melodieën voorzag van sociaal geëngageerde teksten. In 1955 trad hij op de voorgrond met ‘Where Have All The Flowers Gone?’, een lied dat hem onsterfelijk zou maken. Een tweede klassieker die hem nog eens onsterfelijk maakte was zijn versie van de gospelsong ‘We Shall Overcome’, dat het strijdlied werd van de burgerrechtenbeweging in de jaren 60 (en later ook in vele sportstadions). Seeger’s liedjes werden vaak ook wereldbekend in versies van andere artiesten, zoals ‘If I Had A Hammer’ door Trini Lopez en vooral ‘Turn, Turn, Turn’ door The Byrds. Seeger heeft zijn leven lang zijn kunst ingezet voor de sociale strijd, gelijke rechten, het leefmilieu en nog meer fraaie doelen. Opvallend is dat Seeger, in tegenstelling tot veel van zijn tijdsgenoten, nooit de overstap naar elektrisch versterkte muziek heeft gemaakt en daar ook consequent tegen streed. Dit heeft hem wellicht groot commercieel succes gekost maar wellicht was hem dat worst. De sociale bewegingen in de VS zijn een grote inspirator kwijt.

GOUD VAN OUD

FUNDAMENTAL – There Shall Be Love!

FUNDAMENTAL – “There Shall Be Love!”

Fun-Da-Mental is een Britse multi-etnische fusion band met als kernlid Aki “Propa-Gandhi” Nawaz, die we vooral kennen als medeoprichter (samen met Kath Canoville) en bezieler van Nation Records, in 1988 opgericht nadat beiden nergens gehoor vonden bij major labels om hun album ‘Fuse’ (een fusie van wereldmuziek en dance) op de markt te brengen. Het nieuwe label maakte al snel furore met releases van opwindende acts zoals Talvin Singh, Asian Dub Foundation, Transglobal Underground, Fun-Da-Mental, Loop Guru, Natacha Atlas, Joi, Swami…. Fun-Da-Mental werd gesticht in 1991 en viel meteen op door de energieke fusie van Westerse en Oosterse muziekvormen, de uitgesproken politieke standpunten en een sterk islamitische connectie en pleidooi. Al ras kreeg de band het label “the Asian Public Enemy” opgespeld. De groep werd gesticht in het zog van een Brits-Aziatische muzikale beweging die hip hop en bhangra ging vermengen. Deze nieuwe lichting rappers betitelden zichzelf als “bewuste rappers” en hun gemeenschappelijke thema’s waren zeer politiek geschoeid en raciaal gebonden en behandelden veelal hun Aziatische identiteit. De groep heeft zich steeds expliciet politiek en controversieel opgesteld met een uitgesproken belangstelling voor sociale rechtvaardigheid, in het bijzonder t.a.v. de Aziatische en Afro-Caraïbische gemeenschappen. De band draagt deze militante houding met veel trots uit: “Politiek zijn we hard, muzikaal niet bereid tot compromissen en we laten ons niet leiden door marketingvisies. We proberen de mensen vertrouwen te bieden; ze moeten zichzelf opvoeden en respecteren.”. De groepsnaam roept hoedanook de idee van islamitisch fundamentalisme op maar de hip hop-geïnspireerde schrijfwijze impliceert ook een ander doel, met name de combinatie van plezier en denken. In het gedachtengoed van Fun>Da>Mental prijken anti-racisme en gelijkheid helemaal bovenaan: zolang die (rassen)gelijkheid niet bereikt is is de groep van mening dat er voor moet gestreden worden: “Until the philosophy that holds one superior and another inferior is finally and permanently dismantled and abandoned, THERE SHALL BE WAR!”. Voorwaar een statement dat er niet om liegt. Fun>Da>Mental is vaak het onderwerp van controverse geweest. Jonge Britse moslims zagen de groep als vertolker van een verfrissende interpretatie van de grondbeginselen van de Islam. Andere -hoofdzakelijk blanke- commentatoren beschouwden de groep als “anti-blank” en militant islamitisch. Wat er ook van zij, muzikaal was de groep zeker verfrissend en vernieuwend. De muziek combineert Oosterse en Westerse muzikale stijlen en culturele invloeden: Britse dance-electronics, Amerikaanse militante hip hop en Indiase, Afro-Caraïbische en worldbeat samples. Daarnaast horen we nog een royale mix van Indiase klassieke muziek en populaire filmmuziek uit datzelfde land, Noord-Afrikaanse en oriëntaalse drumbeats, Qawwali, islamitische gezangen en dialogen uit alom bekende Hindi-films. Op “There Shall Be Love!” komt deze unieke, hybride aanpak nadrukkelijk tot zijn recht en dat maakt van dit album nog steeds een hoogtepunt uit de worldfusion.
Bouwjaar: 2001
publieksprijs: 15,45
Meer van deze artiesten:
All Is War (bouwjaar: 2006; 18,85€) (cd/dvd)
Errotic Terrorism (1998; 15,45)
Seize The Time (1994; 15,45)
Voices Of Mass Destruction (2003; 4,30)
With Intent To Pervert The Cause Of Injustice (1995; 8,95).

CONCERTTIP

concerttip

Op vrijdag 21 maart concerteert Ebo Taylor in de N9 in Eeklo, Molenstraat 165 (www.n9.be). Zanger/gitarist/componist/arrangeur Ebo Taylor is een veteraan (78) uit de Ghanese muziek. Hij maakt al meer dan 40 jaar een unieke mix van highlife en afrobeat. Toch duurde het tot 2010 vooraleer er van hem werk verscheen buiten Afrika, met name het album ‘Love And Death’, een gedeeltelijke heruitgave van ‘Conflict’ uit 1980, aangevuld met nieuw materiaal. Dat album maakte van hem voor niet-Afrikanen een ontdekking op late leeftijd. Twee jaar later volgt dan zijn eerste internationale release die volledig uit nieuw materiaal bestaat, ‘Appia Kwa Bridge’. Lang geleden, toen de dieren nog spraken, werd hij als jazzmuzikant geschoold in London, waar hij regelmatig jamt met Fela Kuti. Met hun kennis van jazz en funk verrijken ze highlife en afrobeat. Fela Kuti doet er zijn voordeel mee en wordt een wereldster terwijl Ebo Taylor in de vergetelheid geraakt. Decennia later wordt de man dus heropgevist en is er het zeer ruim verdiende eerherstel. Op zijn recente werk wordt hij begeleid door o.m. Tony Allen en Pax Nicholas die samen met de onwaarschijnlijk strakke blazerssectie van het Berlijnse Afrobeat Academy voor aanstekelijke grooves zorgen. Ebo Taylor mikt voluit op de heupen maar raakt soms ook rechttoe rechtaan in de buik. De man kan samengevat worden in 2 woorden (altijd met 2 woorden spreken): grote klasse.
Cd-tips:
‘Appia Kwa Bridge’
‘Conflict’ (re-issue)
‘Ebo Taylor’ (re-issue)
‘Life Stories’ (compilatie)
‘Love And Death’
Na het concert draait DJ Luke Batarang aangepaste plaatjes.



VERWACHT

MAJID BEKKAS – Al Qantara
ADRIAN RASO & FANFARE CIOCARLIA – Devil’s Tale
DOBET GNAHORÉ – Na Dré
LA TROBA KUNG-FÚ - Santalegria
AMSTERDAM KLEZMER BAND - Blitzmash
HABIB KOITÉ - Soo
LA CHIVA GANTIVA - Vivo
ADDIS PABLO – In My Father’s House
THE SOULJAZZ ORCHESTRA – Inner Fire



EN VERDER NOG

-LAS HERMANAS CARONNI – Baguala de la siesta
Vorige maand haalden we hier een ganse fanfare loftrompetten boven voor de cd ‘Vuela’ van deze Argentijnse tweelingzussen. Voor ons was dit een nieuw duo, maar bij nader onderzoek bleek dat ze 3 jaar geleden ook al een cd uitbrachten, met name deze ‘Baguala de la siesta’. We willen die graag ook onder de aandacht brengen want na beluistering ervan hebben wij nog eens die fanfare loftrompetten bovengehaald: deze cd is van een zelfde grandeur als ‘Vuela’.
publieksprijs: 20,75