CD-nieuws februari 2015

ANOUAR BRAHEM – Souvenance

ANOUAR BRAHEM – Souvenance

Udspeler Anouar Brahem, wellicht de bekendste muzikant uit Tunesië, brengt met zijn nieuwe werk ‘Souvenance’ zijn muzikale interpretatie van de Jasmijnrevolutie uit 2011. Een maand na deze opnames werd het werk voor de eerste keer opgevoerd, op de 50ste editie van het International Festival of Carthage. Brahem kadert deze opnames als volgt: “Des événements extraordinaires sont venus soudainement ébranler le quotidien de millions d’individus. Nous sommes projetés vers l’inconnu, avec des peurs, des joies et des espoirs immenses. Ce qui se passe dépasse notre imaginaire. Il m’a fallu longtemps avant de pouvoir écrire cette musique.” Het is niet de eerste keer dat Brahem in zijn werk verwijst naar de hedendaagse geschiedenis. Bij zijn vorige album ‘The Astounding Eyes Of Rita’, alweer 6 jaar geleden, was de referentie een gedicht van de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish, aan wie de cd ook opgedragen was. Toch is de invloed van recente gebeurtenissen nooit zo duidelijk zichtbaar (bij de live-uitvoering van het werk) en hoorbaar geweest als op ‘Souvenance’: in het kader van ‘Behoud Het Mysterie’ laten we de eer aan jullie om dat zelf te ontdekken maar we geven wel mee dat er een duidelijk verschil is tussen het eerder kalme en wat vluchtige eerste deel en het veel donkerder, krachtiger en meer inerte tweede deel. Brahem wordt begeleid door François Couturier (piano), Klaus Gesing (basklarinet) en Björn Meyer (basgitaar), 3 muzikanten waarmee hij al eerder samenwerkte. Voor het eerst schreef Brahem voor een strijkersorkest: op deze cd worden die honneurs waargenomen door Orchestra della Svizzera italiana o.l.v. Pietro Mianiti. Tekenend voor het concept van dit album is dat de focus nu minder op instrumentale virtuositeit gelegd wordt maar veel meer op de atmosfeer, de emotie en de gedachte die de muziek vraagt. Voor wie vertrouwd is met het werk van Brahem kan dit een kleine drempel betekenen om binnen te stappen in de muziek. Luisteraars die gewoon zijn aan de complexiteit van Brahems vroegere werk zullen sommige passages misschien als wat oppervlakkig ervaren maar toch is het spelniveau nooit minder dan voortreffelijk en bijwijlen is het ronduit verrukkelijk; de wisselwerking tussen ud en strijkers onthult rijkdom en contrast. De bijdrage van het orkest is -hoewel essentieel- spaarzaam en ook zeer smaakvol en subtiel. Het muzikale universum van Brahem put uit jazz en Europese klassieke muziek maar evenzeer uit oriëntaalse en mediterrane tradities. Het is geworteld in voorouderlijke en hedendaagse culturen en de krachtige melodieën ontplooien zich in contemplatie en intense concentratie. ‘Souvenance’ wijkt in veel af van het vroegere werk van Brahem maar bezit naar goede gewoonte de boeiende, attractieve en innemende kracht, de meeslepende, gracieuze elegantie en de strakke dramatiek. En ere wie ere toekomt: Anouar Brahem blijft de man die een revolutie pleegde door de ud, die voorheen enkel als begeleidingsinstrument voor zangers werd gebruikt, te gaan aanwenden als een fantasierijk solo-instrument.
publieksprijs: 32,35 (2 cd)

MARIACHI EL BRONX – Mariachi El Bronx III

MARIACHI EL BRONX – Mariachi El Bronx III

Mariachi El Bronx is een nevenproject/effect van The Bronx, een Amerikaanse hardcore punkband. Vijf en drie jaar geleden bewezen ze al met ‘Mariachi El Bronx’ en ‘Mariachi El Bronx II’ uit het goede hout gesneden te zijn en het nodige Mexicaanse vuur in zich te hebben om 2 schitterende mariachi-albums te maken. Aan dit alter ego was nergens te horen dat we met die andere groep te maken hadden: een mooi staaltje van een dubbele persoonlijkheid. Dat 2 leden van The Bronx van Mexicaanse afkomst zijn kon deze uitstappen wellicht voor een deel verklaren. Beide albums waren een pakkend relaas vol emoties, melodrama, gebroken harten en meer van dat fraais. Deze metamorfose van een hardcore punkband tot mariachi-combo leverde heerlijke en soms hilarische muzikale momenten op en zorgde voor 2 fantastische feestplaten.
Nu doen ze dat nog eens fijntjes over, hoewel het weinig scheelde of er kwam niets in huis van dit derde album, want naar verluidt hadden de heren er niet echt veel zin meer in. Maar dat laatste is gelukkig niet te horen in de muziek: die is weer eens verrukkelijk. Naar eigen zeggen wilden ze een andere aanpak in de vorm van het gebruik van elektronica: deze is echter spaarzaam aanwezig (het gebruik van een audiovergrootglas is aangewezen) zodat de totaalklank grotendeels bij het oude blijft en dat is dus zeker geen reden tot treurnis. De trompetten blijven aan de macht en voeren duidelijk de boventoon samen met enkele Mexicaanse instrumenten en verder is er weinig nieuws onder de zon maar dat kan de pret niet deren. En toch is dit het minst geslaagde album van de 3: de meeste composities vallen immers te licht uit en goede compositie is nog steeds een essentiële voorwaarde voor een geslaagd resultaat.
publieksprijs: 10,30



ADDYS MERCEDES – Locomotora A Cuba

ADDYS MERCEDES – Locomotora A Cuba

De Cubaanse zangeres, liedjesschrijfster en multi-instrumentaliste Addys Mercedes had op haar vijftiende reeds een eigen band en een uitgebreid repertoire van Cubaanse traditionele muziek, Mexicaanse rancheras en Amerikaanse popsongs. Na vele omzwervingen belandde ze met haar gezin in het Duitse Essen. Hier is ze nog onbekend maar in Spanje en Duitsland is ze bijzonder succesvol, naar verluidt. ‘Locomotora A Cuba’ is haar vierde album en ze nam het op met haar man Cae Davis (bas, percussie), haar dochter Lia (viool) en Pomez di Lorenzo (gitaren, ukulele). Son is de basis van haar muziek maar ze kruidt die met tal van ingrediënten: rumba, cumbia, reggae, folk, pop…. Naast dans- en feestnummers is er ook plaats voor (melancholische) ballades waarin ze als zangeres sterk uit de verf komt. Wie op deze cd ook sterk uit de verf komt is dertienjarige dochter Lia met haar bijzondere vioolspel: net als haar moeder destijds is ze er al vroeg bij. ‘Locomotora A Cuba’ is een charmant schijfje dat ondanks de veelheid aan stijloefeningen een consistente indruk maakt. Het was al een tijd geleden dat er uit Cuba een overtuigende release kwam aangewaaid maar deze mag er absoluut zijn.
publieksprijs: 20,40



MOANA & THE TRIBE –Rima

MOANA & THE TRIBE –Rima

Sinds ze in de jaren 90 opdook met haar genre-overschrijdende band The Moahunters is oudgediende en Maorizangeres Moana Maniapoto een van de internationaal meest zichtbare muzikale uithangborden van Nieuw-Zeeland. Naast zangeres is Moana ook activiste en pleitbezorgster voor de rechten van inheemse volkeren. Vorig jaar schitterde ze nog met ‘Boomerang’, een triculturele samenwerking met de Schotse band Breabach en de Australische aboriginalvocalisten Shellie Morris en Casey Donovan. Moana & TheTribe behoren tot de meest significante stemmen in de Maorimuziek. Hun politgrooves en hun karakteristieke Maorigeluid brachten hen de wereld rond op grote evenementen. Moana zingt zowel in Maori als in Engels en haar sociopolitieke teksten behandelen onze relatie met de Oceaan en ons potentieel en onze macht als individuen en gemeenschappen om een verschil te maken. ‘Rima’ is opgedragen aan het milieu, de globale vrouwengemeenschap en haar overleden vader. Moana en haar zuster Trina mengen hun zoete harmonieën met de woeste gezangen van een mannelijke hakagroep (haka staat voor ceremoniële dansen van de Maori’s). The Tribe zorgt voor een zeer solide begeleiding en de inbreng van producer, programmeur en keyboardsspeler Paddy Free verdient bijzondere vermelding: zijn creativiteit voorziet Moana van een opgefrist en verfrissend geluid en hij verbindt op zeer geslaagde wijze Maoritradities en –waiata (liederen) met de technologie van vandaag. Ook de diverse gastmuzikanten zorgen voor een meerwaarde. ‘Rima’ herbergt alvast een instantklassieker: opener ‘Whole World’s Watching’ is dubreggae van zeer veel karaat. En ook de brutale videoclip ervan kunnen wij jullie ten zeerste aanbevelen. Ook heupwieger ‘Warrior Woman’ (een eerbetoon aan de globale vrouwengemeenschap) heeft de potentie om uit te groeien tot een klassieker. Er wordt indrukwekkend afgesloten met het verkillende ‘Not Alone’. Afgezien van het fletse ‘House Of Strife’ staat ‘Rima’ boordevol sterk songmateriaal. U hebt het goed gelezen, wij zijn behoorlijk wild van dit schijfje.
publieksprijs: 20,70



IMAM BAILDI – Tria (III)

IMAM BAILDI – Tria (III)

Imam Baildi (‘De imam viel in zwijm) is een uiterst lekker topgerecht, zowel in Griekenland als in Turkije. Sinds enkele jaren is Imam Baildi ook een Griekse muziekgroep. De groepsnaam is een verwijzing naar hun muzikale roots die o.m. in Istanbul liggen, waar Turkse, Griekse, Arabische en Joodse culturen elkaar ontmoeten en bestuiven. Wat Gotan Project betekent voor tango, zou dit gezelschap wel eens kunnen doen voor rebetiko. Op hun vorige 2 albums werkten ze met samples en (re)mixten ze originele rebetiko-opnames met hun eigen moderne sound. Maar ook andere genres moesten eraan geloven, zoals Balkan, rumba en mambo. Wij vonden die benadering zeer interessant maar niet steeds even boeiend maar hoorden toch voldoende potentie voor de toekomst. Live is dit naar verluidt een zeer opzwepende act en ze waren reeds te gast op grote festivals als Roskilde, Sziget en Lowlands. Hun muziek is gebaseerd op liederen van legendarische Griekse componisten en vocalisten als Sofia Vembo, Vassilis Tsitsanis en Manolis Chiotis, uit de jaren 40, 50 en 60. Op hun derde album blijven ze trouw zweren aan het beproefde recept: geprogrammeerde beats worden geïntegreerd in authentieke opnames waarbij de bouzouki hand in hand gaat met electro en de Griekse traditie met hiphop, mambo, cifteteli en Balkan. Het opzet mag dan al veelbelovend klinken, de muziek doet dat al veel minder: die is vaak te weinig bezield en overtuigend en bij momenten ronduit slaapverwekkend, ook al zijn er enkele lekkere stukken te beluisteren zoals het uiterst swingende ‘Oso Me Malonis’ dat drijft op een treinritme. Voor een echt uitstekende proeve van Griekse nieuwe traditie verwijzen we jullie graag nog eens naar ‘Greekadelia’ van Kristi Stassinopoulou & Stathis Kalyviotis (cd-nieuws juli 2012).
publieksprijs: 17,55



ROUGH GUIDES

‘PSYCHEDELIC INDIA’ (compilatie)

‘PSYCHEDELIC INDIA’ (compilatie)

Indiase muziek was van uiterst grote invloed op de westerse psychedelische muziek maar er was ook een wisselwerking. Deze compilatie vertaalt dat in klanken afkomstig uit verheven sitars, trillende tablas, diepliggende drones en vrije improvisaties, alle voorzien van een scherpe rock and roll-rand. De eerste muzikale tekens van de ontluikende Indiase invloed op westerse populaire muziek waren in 1965 te horen op ‘Norwegian Wood’ van The Beatles. Al snel volgden The Yardbirds, The Rolling Stones, Sergio Mendes, The Byrds e.v.a. In diezelfde periode maakte India kennis met een DIY garage band scene. Rockimitaties werden doorweven met raga-echo’s en weldra sijpelden deze verleidelijke nieuwe klanken binnen in de muziek van de Bollywoodcomponisten die deze psychedelica mixten met hun eigen weelderige orkestraties. Voor deze compilatie ging samensteller DJ Ritu grasduinen in de voorbije halve eeuw. De cd opent met een instrumentale explosie uit Bollywood van de broers Kalyanji-Anandji. Voorts werden wij nog gecharmeerd door de bijdragen van sitarvirtuoze Ananda Shankar, Tiger Blossom (héérlijke zang), Asha Bhosle met de hit ‘Dum Maro Dum’ uit de film ‘Hare Rama Hare Krishna’ en met een huizenhoog hilariteitsgehalte, vioolvirtuoze Jyotsna Srikanth (die we nog kennen van haar fascinerende en wervelende album ‘Call of Bangalore) en Ray Spiegel Ensemble. Afsluiters Debashish Bhattacharya & John McLaughlin zijn dan echter een oeverloze afknapper. Slotsom: ‘Psychedelic India’ is bij momenten een uitermate boeiende collectie maar bij andere momenten een wat onevenwichtige.
publieksprijs: 13,15


‘PSYCHEDELIC SALSA’ (compilatie)

‘PSYCHEDELIC SALSA’ (compilatie)

Moet er nog psychedelica zijn? In de tweede helft van de jaren 60 werden zowel psychedelische rock als salsa volwassen in parallelle culturele omstandigheden van omwenteling en onrust en ook van experimenteren binnen hun respectieve jeugdculturen en publiek. De bekendste exponenten uit die periode zijn Santana (rock) en Eddie Palmieri (salsa). Behalve de duidelijke Afro-Cubaanse invloeden bij beide artiesten zijn er weinig klaarblijkelijke historische verbanden tussen psychedelica en salsa. En toch zijn er doorheen al die jaren wisselwerkingen geweest tussen de hippietegencultuurbeweging en latin music met als hoogtepunt wellicht het baanbrekende project Harlem River Drive van pianist Eddie Palmieri (daarover belichten we binnenkort in de rubriek Goud Van Oud), een crossover van underground en latin funk. Maar ook in Mexico, Colombia, Venezuela en vooral Peru produceerde een bepaalde jeugdcultuur tropische muziek die vergezeld ging van distortiongitaren, echo-effecten en elektrische keyboards (daarvan getuigen op deze compilatie Fruko & Sus Tesos, Los Pambele, Nelson Y Sus Estrellas, Ray Pérez Y Su Orquesta, Conjunto Siglo 21, Los Sander’s De Ñaña). Later in de vorige eeuw hoorden we die wisselwerkingen ook terug in disco (hier vertegenwoordigd door Orchestra Rytmo Africa-Cubana feat. Alfredo de la Fé) en reggae. Deze collectie exploreert niet enkel deze vroege verbanden en kruisbestuivingen maar ook de heroplevende interesse in de psychedelische sound en de experimentele vibe die de vroege salsa zo gevarieerd en interessant maakten en die nu blijkbaar opnieuw een nieuwe generatie van retro-analoge estheten aansteekt. Hedendaagse latino-artiesten zoals Bio Ritmo, La Mecánica Popular, Bacalao Men, Quantic (hij alweer), Grupo Fantasma, San Lázaro kijken en keren terug naar de dagen van de progressieve en open houdingen toen de klemtoon op de boodschap en de muziek lag en niet op de artiest als ster en op de productie van melige popmuziek bestemd voor massaconsumptie. Wellicht is dit een reactie op de extreme commercialisering en de zeer verdunde spoeling van salsa in de jaren 80 en op de gelijktijdige machtsovername door merengue en bachata en later ook reggaeton, genres die vooral uitblonken in het produceren van tonnen gebakken lucht en onetrickpony mainstream die zichzelf maar blijft herhalen. Tegelijk met deze heropleving noteren we een gelijkaardig fenomeen in funk en soul met acts zoals Sharon Jones, maar dit geheel terzijde. Wat er ook van zij, op ‘Psychedelic Salsa’ is het smullen geblazen en de lekkerste brokken komen van Grupo Fantasma feat. Larry Harlow, Quantic presenta Flowering Inferno, Conjunto Siglo 21, Los Sander’s De Ñaña (bijzonder lekkere gitaar en orgel), Fruko & Sus Tesos en Bio Ritmo (zie cd-nieuws juli 2014). Iemand een salsaplaatje nodig voor een feestje? Dan zit u absoluut goed gebeiteld met deze heerlijke update van salsa, met dank aan de zeer competente samensteller Pablo E Yglesias aka DJ Bongohead.
publieksprijs: 13,15


‘LATIN RARE GROOVE Volume 2’ (compilatie)

‘LATIN RARE GROOVE Volume 2’ (compilatie)

Amper 9 maanden na Volume1 verschijnt Volume 2. Dat eerste deel was een rariteitenkabinet dat samengesteld was uit favorieten van DJs en vinylverzamelaars alsook uit totaal onbekende nummers die nooit eerder verschenen waren of digitaal werden heruitgegeven. De term ‘rare groove’ wordt gebruikt voor de omschrijving van obscure en moeilijk vindbare soul, funk en jazz uit de VS. Die eerste collectie ging het wat verder zoeken en presenteerde naast de obligate old school Latin/soul/jazz ook mambo, salsa, cumbia, descarga en nog ander moeilijk te definiëren materiaal. Ook op dit tweede volume (opnieuw samengesteld door Pablo E Yglesias aka DJ Bongohead) wordt gefocust op de multinationale en multigenre aanpak en krijgen we vooral oude opnames: het album wordt wel afgesloten met opnames van 5 hedendaagse acts, waarvan Quantic de bekendste is. Naast de vele nobele onbekenden komen nu ook grotere namen aan bod zoals Ricardo Ray & Bobby Cruz, (de nog piepjonge) Jimmy Bosch, huisfavoriet Quantic (Will Holland), Jungle Fire (zie cd-nieuws december 2014), Systema Solar. Ook nu spat de pret weer van dit schijfje en is stilzitten bij de beluistering ervan zowat mission impossible. Wij gingen alvast helemaal uit ons dak bij Ricardo Ray & Bobby Cruz (Puertoricaanse diaspora in New York), Conjunton Alayon feat. Jimmy Bosch (obscure salsa uit New York), Quantic, Jungle Fire en Systema Solar.
publieksprijs: 13,15


‘AFRICAN RARE GROOVE Volume 1’ (compilatie)

‘AFRICAN RARE GROOVE Volume 1’ (compilatie)

Het fenomeen ‘rare groove’ beperkt zich niet tot Latijns-Amerika. In de blogosfeer wemelt het van enthousiastelingen die hun nieuwste vinylvondsten met elkaar delen. Die vondsten komen naast Amerika nu ook uit Afrika en Europa. Deze compilatie bundelt grooves uit vele hoeken van Afrika. Er wordt afgetrapt in Nigeria door Gentleman Mike Ejeagha & His Premiers Dance Band. Net als zijn protégé Celestine Ukwu die verderop aan de beurt is met His Philosophers National is Ejeagha vooral bekend om zijn moreel instructieve liederen in de Igbo-taal uit het zuidoosten van Nigeria. Ejeagha opereert eerder in de old school highlife daar waar het bij Ukwu eerder relaxt aan toe gaat met een heerlijk lome blazerssectie. Nog uit Nigeria komen Osayomore Joseph & The Creative 7; Joseph staat ook bekend als ‘Ambassador’ omdat hij met zijn muziek de Edo-taal populariseerde. Orchestra Marrabenta De Moçambique leende haar naam van een stedelijke muziekstijl uit Maputo: het orkest versnelde het landelijke majika-ritme en voegde er pulserende blazers aan toe. De bijdrage van de Ethiopiër Ayalèw Mèsfin is wel zeer bijzonder en klinkt een tikkeltje bizar: dit is Ethiopische rock’n’roll met fuzz-gitaarriffs, niet aflatende keyboards en blazersstoten. Yam Yam en de Congolese emigranten Les Mangalepa brengen een aanstekelijke mix van Oost-Afrikaanse rumba en analoge synths. We blijven nog even in de oostelijke hoek met het Tanzaniaanse International Orchestra Safari Sound dat de ndekule-stijl ontwikkelde: deze stijl refereert naar zowel een oorlogsdans als een slangensoort. In buurland Malawi treffen we Saleta Phiri & The AB Sounds: in zijn songs beschrijft hij de ontberingen in de township van Ndirande. Uit Zuid-Afrika komen 2 legendes: saxofonist West Nkosi met townshipmuziek die het midden houdt tussen kwela en mbaqanga en Malombo (voorheen gekend als The Malombo Jazzmen) met multi-instrumentalist Phillip Tabane en percussionist Gabriel Thobejane in de hoofdrollen in een met jazz en blues gekruide instrumental. We doorkruisen het continent en belanden zo in Senegal waar Super Cayor De Dakar ons opwacht met een onvervalste mix van salsa en mbalax waarin een uiterst swingende combinatie van keyboards en blazers prima ondersteund wordt door de talking drums. We eindigen deze boeiende en merkwaardige ontdekkingstocht langsheen Afrikaanse rare grooves in Kameroen, waar polymaat Francis Bebey een buitengewone instrumentencombinatie (pygmeefluit, een percussie-rattlebag en funky bas) laat contrasteren met zijn zang en zijn lied en deze compilatie eindigt met de woorden ‘I’m singing my love for you’.
publieksprijs: 13,15


GOUD VAN OUD

ANGÉLIQUE IONATOS – Mia Thalassa

ANGÉLIQUE IONATOS – Mia Thalassa

Bouwjaar: 1994
Angélique Ionatos werd in 1954 in Athene geboren als Angeliki Ionátou. In 1969, tijdens de dictatuur van het kolonelsregime, verlaat ze Griekenland en belandt ze eerst in België en eind jaren 70 in Frankrijk waar ze nu nog steeds leeft en werkt. In 1972 verschijnt haar eerste album ‘Résurrection’, opgenomen samen met haar broer Photis. Dit album wordt meteen bekroond en dat betekent dan ook het startschot van een indrukwekkende muzikale loopbaan. Tot in 1976 zingt ze samen met haar broer, zowel in het Frans als in het Grieks. Dan gaat Angélique solo en profileert ze zich vooral als componiste die gedichten van de grote hedendaagse Griekse dichters op muziek zet. Ze vertolkt haar composities zelf, in het Grieks, en begeleidt zich daarbij op gitaar. Haar hedendaags klinkend repertoire, gebaseerd op de traditie, leverde haar meerdere prijzen op. Van 1989 tot 2000 was ze verbonden aan het Franse Théâtre de Sartrouville. In 1991 componeert ze voor de cd ‘Sappho de Mytilène’ muziek op originele teksten van 2500 jaar oud. Ze zingt ze samen met een andere grote dame van de hedendaagse Griekse muziek, Nena Venetsanou; met dit album slaat ze een brug tussen de antieke en de hedendaagse cultuur. Drie jaar later produceert ze een volgend muzikaal hoogtepunt, met name ‘Mia Thalassa’, dat we in deze rubriek uitgebreider onder de loep zullen nemen. Ionatos laat zich begeleiden door een vaste kern van muzikanten met als meest in het oog springende namen Christian Boissel (ook verantwoordelijk voor de orkestratie) en Henri Agnel (ook gekend van zijn werk bij Amina Alaoui). Een ander hoogtepunt in haar repertoire is ‘D’Un Bleu Très Noir’ uit 2000, een intimistische plaat van formaat. In 2003 verrast Ionatos met de Spaanstalige productie ‘Alas pa’ volar’, een hommage aan Frida Kahlo. Vier jaar later zet ze op ‘Eros Y Muerte’ Spaanse, Griekse en Franse gedichten op muziek. Tot zover haar omvangrijke oeuvre in een notendop. Voor ‘Mia Thalassa’ componeerde Ionatos niet zelf maar zette Mikis Theodorakis gedichten van Dimitra Manda op muziek en aldus bracht Ionatos een eerbetoon aan 2 Griekse grootheden. De arrangementen en de orkestratie werden naar goede gewoonte verzorgd door Christian Boissel (hij doet dit in pure schoonheid en sierlijke, subtiele eenvoud) die ook piano speelde: verder werd Ionatos nog begeleid door Renaud Garcia-Fons op contrabas en door Helène Dautry op violoncello. De zeer boeiende en aangrijpende melodieën van Theodorakis werden door Boissel gedrapeerd in fluwelen en zijden arrangementen en orkestratie, voorzien van gedurfde en discrete tinten. Het unieke stemgeluid van Ionatos is allebeshalve zoet en zacht en ook niet dat van een klassieke zangeres; ze klinkt eerder gruizig, vergelijkbaar met Edith Piaf, met een gelijkaardig strak vibrato. Ze interpreteert de muziek met grote subtiliteit, verfijning, pathos en tederheid zonder daarbij ooit stroperig te gaan klinken. In tegenstelling tot de meeste van haar landgenoten zorgt ze wel voor vertalingen (Frans, Engels) in het tekstboekje: dit pluspunt zal de Grieksonkundigen onder jullie dus goed uitkomen. 21 jaar na dato klinkt het meesterwerk genaamd ‘Mia Thalassa’ nog even tijdloos en indringend als bij het verschijnen ervan: grote mediterrane klasse!
publieksprijs: 16,30
Meer van deze artieste: van haar omvangrijke oeuvre is nog bitter weinig verkrijgbaar:
Anthologie (compilatie van werk van 1997 tot 2003) (bouwjaar: 2004; 37,50€) (3 cd)
Eros Y Muerte (2007; 19,35)
O Erotas (1992; 24,75)
Sappho de Mytilène (1991; 23,15) (2 cd).


EL SISTEMA








Afgelopen maand was er op Canvas een boeiende en beklijvende documentaire te zien, ‘El Sistema’. In 1975 had de Venezolaanse musicus en politicus José Antonio Abreu het visionaire plan om het nationale muziekonderwijs in te zetten als hefboom voor sociale ontvoogding. In de armste barrio’s van de grootsteden worden jonge straatkinderen aangesproken om een instrument te leren en in een jeugdorkest te spelen, en dit met gratis toegang. De allerbesten stromen door tot enkele toporkesten van het allerhoogste niveau. De documentaire volgt een aantal van die jongeren. Voor hen is muziek niet alleen een middel om het dagelijkse geweld van drugbendes te ontvluchten, maar ook een sociaaleconomisch model om vooruit te raken in hun leven. Want al wordt slechts een minderheid van deze honderdduizenden kinderen professioneel muzikant, door te musiceren in orkesten leren ze zich organiseren, samenwerken, les geven aan jongere kinderen en omgaan met gevoelens. Na deze documentaire zond Canvas nog een concert uit van het National Children’s Orchestra of Venezuela dat o.l.v. Simon Rattle de Eerste symfonie van Gustav Mahler speelt. Het jeugdorkest is één van de 150 Venezolaanse jeugd- en kinderorkesten van ‘El Sistema’. Het publiek van de Salzburger Festspiele, dat muzikaal verwend genoemd mag worden, was verbijsterd door de expressieve kracht en het muzikale niveau van dit orkest. Als je weet dat de orkestleden tussen 9 en 14 jaar oud zijn, dan is het succes van de opleiding hiermee wel bewezen, en dat niet enkel op sociaal gebied. Ook nog vorige maand trad het Simon Bolivar Symphony Orchestra Venezuela o.l.v. Gustavo Dudamel op in Bozar, Brussel.
bron: www.cobra.be


SONG VAN DE MAAND

MOANA & THE TRIBE – Whole World’s Watching



KOOPJE VAN DE MAAND

TINARIWEN – Emmaar

Met 3 bonustracks.
publieksprijs: 10,30