Muzieknieuws april 2016

AZIZA BRAHIM – Abbar el Hamada

AZIZA BRAHIM – Abbar el Hamada

Aziza Brahim werd geboren en groeide op in vluchtelingenkampen in Algerije, als balling uit wat de Sahraouis de Bezette Westelijke Sahara noemen. Grote delen van het Sahraouivolk zijn hun thuisland ontvlucht na de Marokkaanse invasie in 1975. Dit conflict maakt sindsdien deel uit van de collectieve amnesie van de rest van de wereld en daar wil Aziza Brahim, net als andere Sahraouimuzikanten, met haar muziek verandering in brengen. Brahim leeft al lang niet meer in de kampen: na haar studies in Cuba vestigde ze zich in Spanje maar toch beheerst de strijd van haar volk haar muziek. Sinds de dood van Mariem Hassan is Aziza Brahim de belangrijkste muzikale vertegenwoordiger van haar volk geworden. Twee jaar geleden debuteerde ze succesvol met het uiterst krachtige ‘Soutak’ (‘jouw stem’), waarop haar stem in de bloemetjes werd gezet als expressiemiddel van persoonlijke gevoelens en dat in fel contrast met de stem van haar volk die het zwijgen opgelegd is en de mond gesnoerd. Haar liederen dragen zowel kwaadheid, trots als weeklacht uit en behandelen allerlei bezorgdheden, zowel intieme als collectieve, die ook universele dimensies aannemen. Daarbij doet ze ook iets met de Malinese muziek die haar altijd al gefascineerd had. Deze initiële intentie werd op ‘Soutak’ plots een urgente nood bij de gebeurtenissen in Mali. Muzikaal put Brahim uit desertblues en uit de Haul, de traditionele ritmes van de Sahraouis, maar we horen ook echo’s van o.m. Arabische melodieën en van Spaanse stijlen. De muzikanten zijn grotendeels dezelfde als die op ‘Soutak’ en ook nu was de productie in handen van de in West-Afrika alomtegenwoordige Chris Eckman die ook nu weer respectvol werk aflevert: de liederen en de verhalen en de wat aparte, fraaie, forse, relaxte en coole stem van Aziza Brahim en niets anders staan centraal. Het coole en relaxte aspect in haar stem verdoezelt dan weer de vaak kwade kant van haar teksten en zorgt mee voor een vaak serene klank. ‘Abbar el Hamada’ klinkt meer in toom gehouden dan voorganger ‘Soutak’ waarop meer passie en vastberadenheid doorklonken.
publieksprijs: 18,75

LAS HERMANAS CARONNI – Navega Mundos

LAS HERMANAS CARONNI – Navega Mundos

Las Hermanas Caronni zijn de zingende en musicerende Argentijnse tweelingzussen Gianna en Laura Caronni. Gianna speelt klarinet en basklarinet, Laura van haar kant houdt zich onledig op cello en viool. Vandaag wonen, werken en leven ze in Frankrijk. Hun muziek klinkt exact als de optelsom van hun achtergronden: twee klassiek geschoolde muzikanten die bekoord worden door de folkmuziek van hun vaderland. Ze werden geboren in een familie van Zwitserse, Italiaanse, Russische en Spaanse afkomst waar tango en opera een symbiose vormden. Water vormt de rode draad doorheen de 11 eigen composities en de werkelijk verbluffende cover van ‘Spanish Caravan’ van The Doors op hun derde album, ‘Navega Mundos’. Net als de twee voorgangers ‘Baguala de la siesta’ en ‘Vuela’ staat ‘Navega Mundos’ vol met verfijnde, intelligente, rijke, sensuele, elegante, rustgevende en intieme muziek gedrenkt in verbluffend inventieve en haast minimalistische arrangementen. Hun samenspel is werkelijk fenomenaal en verbazingwekkend. We horen schakeringen van Europees impressionisme, van Ravel, Rimsky-Korsakov en Debussy, invloeden van Zuid-Amerikaanse klassieke componisten zoals Villa-Lobos, de geest van tango die hier onvermijdelijk rondwaart. Al deze elementen vermengen zich zowat perfect in de melancholie van de volksmuziek uit de Pampas. De sleutelwoorden op ‘Navega Mundos’ zijn warmte, schoonheid, kippenvel, smachtend verlangen, raffinement en KLASSE. Ziezo, luistervriendjes en -vriendinnetjes, de derde knaller van het nieuwe jaar is een voldongen feit. Jullie kennen nu ook de derde titel voor de verplichte leerstof van 2016.
publieksprijs: 15,35

A HAWK AND A HACKSAW – “The Way the Wind Blows”

A HAWK AND A HACKSAW – “The Way the Wind Blows”

In 2009 werden we bijzonder aangenaam verrast door ‘Délivrance’ van deze achtkoppige Amerikaanse band rond het spitsduo Jeremy Barnes (ook actief bij Neutral Milk Hotel) en Heather Trost (ook actief bij Josephine Foster). Hoewel dat reeds hun vierde album was betekende ‘Délivrance voor ons toch de eerste kennismaking. Twee jaar later presenteerden ze de wereld ‘Cervantine’: de verwachtingen waren hoog en het verrassingseffect moest plaats maken voor bevestiging. En bevestigen en de verwachtingen overtreffen deden ze met de vingers in de neus; het album was meteen een van de toptitels in 2011. Dit duo uit New Mexico exploreert Oost-Europa. Het resultaat is een grote fascinatie voor folk- en zigeunermuziek uit de regio en ook uit Turkije, waar ze al vele concerten gaven. Ze woonden trouwens ook een tijd in Boedapest. Het hele verhaal doet ook denken aan dat van Beirut en van Orchestre International Du Vetex: frisse, originele en uitdagende Balkanmuziek ziet de voorbije jaren vooral buiten die Balkan het licht. AHAAH vertolkt Oost-Europese muziek op eigenzinnige, originele en authentieke wijze. Voor hun zesde album met een onmogelijk lange titel gingen ze drie jaar geleden terug naar de duo-formule en weer wisten ze ons uitermate te verrassen. Wij dus blij als een kind te vernemen dat hun voor ons onbekende en niet meer te verkrijgen derde album “The Way the Wind Blows” terug werd uitgegeven en wij nog blijer dan een kind toen het vandaag in onze bus viel. Het album werd deels opgenomen in een afgelopen Roemeens dorp met leden van Fanfare Ciocarlia. Een andere opgemerkte gast is de toen nog onbekende trompettist Zach Condon (Beirut). Ook op dit album bevestigt het duo al het goede dat we hierboven al over hen schreven: de muziek die we hier horen is levendig, verrassend, merkwaardig, zeer divers en bovenal uitzonderlijk inventief. Ze bevat de weeklagende scherpte van klezmer, de harmonische eigenaardigheid van acid folk en het gebogen snarenwerk van zigeunerwalsen. Deze heruitgave is m.a.w. een geschenk uit de hemel en doet vooral uitkijken naar nieuw werk. En voor de prijs (10,70€) moet je het niet laten.
publieksprijs: 10,70

AYUB OGADA – Kodhi

AYUB OGADA – Kodhi

De naam Ayub Ogada zal misschien weinigen onder jullie iets zeggen maar wie de prachtfilm ‘The Constant Gardener’ heeft gezien zal zich wellicht nog dat prachtige, weemoedige lied ‘Kothbiro’ herinneren: de vertolker daarvan was ene Ayub Ogada. Geboren in 1956 in Mombasa (Kenya) is hij een nakomeling van het Luovolk; zijn ouders, die zelf ook muzikanten waren, brachten hem het muzikale erfgoed van dat volk bij. In 1979 was hij medeoprichter van African Heritage Band die een fusie bracht van traditionele muziek met rock en soul. In 1986 trok hij naar Londen met zijn nyatiti (achtsnarige traditionele lier) onder de arm gekneld en ging er aan de slag als busker. Op een dag in 1988 wordt hij benaderd om op het WOMAD festival te spelen en om een lang verhaal kort te maken krijgt hij in 1993 de kans om zijn debuutalbum te maken op Peter Gabriel’s Real World label en daarna intensief te toeren met Gabriel. ‘Kothbiro’ was trouwens ook te horen op zijn debuut ‘En Mana Kuoyo’. In 2007 trok Ogada terug naar Kenya. Drie jaar geleden reisde de Britse gitarist en producer Trevor Warren naar Kenya om er Ogada te bezoeken. Samen met de Kenyaanse muzikant en klankingenieur Isaac Gem componeerden en namen ze dit album ‘Kodhi’ (‘zaad’) op. Ook de Egyptische percussionist Hossam Ramzy is te horen op een groot deel van dit album naast nog enkele andere gastmuzikanten. ‘Kodhi’ werd opgenomen op diverse buitenlocaties in en rond Nairobi en naast de sobere muziek horen we dus ook vogels, blaffende honden en verkeer. Deze relaxte set heeft alles weg van een opgewekte repetitie of jamsessie. De begeleiding is spaarzaam, intiem, repetitief, kabbelend, meanderend en minimalistisch maar toch is dit een indringende en bezwerende plaat geworden, niet in het minst geholpen door de heel aparte stem van Ayub Ogada, die vaak eerder praat dan zingt, en door de prachtige en sierlijk eenvoudige liedjes. ‘Kodhi’ is groots in al zijn stille, transparante eenvoud.
publieksprijs: 15,35

THE NILE PROJECT – Aswan

THE NILE PROJECT – Aswan

Dit album dateert reeds van 2013 maar verschijnt pas nu in onze kontreien. We schrijven januari 2013: The Nile Project brengt achttien muzikanten (waaronder zes vocalisten) uit Uganda, Ethiopië, Eritrea, Zuid-Soedan, Soedan en Egypte samen om te gaan experimenteren met een creatief samenwerkingsproces dat tien dagen zou duren en waarbij de initiatiefnemers zich lieten inspireren door ‘Silk Road Journeys’ van Yo-Yo Ma (zie cd-nieuws juni 2011). Iedere muzikant was gevraagd twee composities mee te hebben. ’s Morgens leerden ze elkaar hun respectieve muzikale talen aan, ’s namiddags musiceerden ze in duo’s, trio’s en kwartetten. Op de vijfde dag gingen ze voor elkaar optreden. Vanaf dan werden alle stukken samen gepuzzeld en werden concerten gegeven in Aswan en Cairo. Zoals u al kon vermoeden bevat deze cd de opnames van het concert in Aswan. Dit album exploreert de veelsoortige stijlen en instrumenten uit een regio die verenigd wordt door een rivier maar verdeeld door een strijd om grondstoffen. Er wordt gezongen in maar liefst elf talen. De muziek wordt aangedreven door de percussiesectie en de andere dominante instrumenten zijn lieren (in de vorm van de Soedanese masenkop, de Ugandese adungu en de Egyptische simsimiya en tamboura) en tweesnarige vedels (vergelijkbaar met de Kretenzische lyra en hier in de vorm van de Ethiopische masenko en de Ugandese endingidi). Deze 2 types instrumenten vormen het hart van de muzikale identiteit van deze regio en in alle landen binnen het Nijlbekken vinden we vandaag moderne versies ervan. Co-producers Mina Girgis en Miles Jay betrachtten te focussen op de unieke timbres van deze instrumenten en omringden die met de Ethiopische saxofoon, de Egyptische ney, ud en viool en nog een basgitaar. De teksten behandelen naast diep persoonlijke ook universele thema’s als identiteit, regionale solidariteit, interculturele verhoudingen tussen en binnen hun respectieve thuislanden, hun lokale muziekscenes en het leven in de diaspora. Het eindresultaat is een vreugdevol en doordringend werkstuk bijeen gespeeld door een strak orkest. The Nile Project is echter veel meer dan een orkest: het wil model staan voor cross-culturele dialoog en samenwerking. Het werd in 2011 opgericht door de Egyptische etnomusicoloog Mina Girgis en de Ethiopisch-Amerikaanse zangeres Meklit Hadero en het tracht ook inwoners van de regio te helpen samenwerken bij het duurzaam houden van de gedeelde ecosystemen. Door lokaal publiek bloot te stellen aan de culturen van hun rivierburen wendt dit initiatief muziek aan om een gedeelde Nijlidentiteit te creëren. Het bouwt op dit bewustzijn om educatieve programma’s te ontwikkelen alsook een online dialoogplatform en een Nile Prize weg te geven voor initiatieven die oplossingen aanbrengen voor de culturele en milieu-uitdagingen van de regio. Bij de concerten van dit orkest horen ook workshops rond hun doelstellingen.
publieksprijs: 18,75

LA YEGROS – Magnetismo

LA YEGROS – Magnetismo

Muziek in Argentinië is zoveel meer dan tango. Meer nog, na de wedergeboorte in Colombia is cumbia nu ook hot in Argentinië en hotter dan tango, zeker in de clubs van Buenos Aires. Zangeres La Yegros (echte naam: Mariana Yegros) was drie jaar geleden de zoveelste in de rij van aanstormende talenten. Naar verluidt heeft ze een verbluffende, extravagante en flamboyante podiumpresence. Drie jaar geelden debuteerde ze met ‘Viene D Mí’, waarop we een stemgeluid ontdekten waar je niet naast kon: het was voor of tegen, dit geluid trok aan of stootte af. Bij ons was het zowat op de wip, het ene moment zus, het andere zo. In vergelijking met de nieuwe Colombiaanse cumbiascene vonden wij La Yegros veel minder om het lijf hebben (en dan hebben we het over de muziek): het leek ons teveel experiment om het experiment en er was te weinig samenhang in de diverse stijlen waar ze zich van bediende. De composities maakten vaak een stuurloze indruk en we misten ook de drive, de dynamiek, de energie en het enthousiasme van die nieuwe Colombiaanse lichting. En nu is er dan de opvolger van dat door ons niet zo gesmaakte succesalbum: naar goede gewoonte zetten wij toch onze oren en vooral onze geest wijd open. Net als op haar debuut wordt ze op elke song bijgestaan door Gaby Kerpel (aka King Coya), een Argentijnse electrotovenaar en componist en bovendien de helft van La Yegros’ trouwboekje, die ook voor alle arrangementen en de productie tekende. La Yegros staat tegenwoordig ook geboekstaafd als ‘The Queen of Nu Cumbia”. Ook op ‘Magnetismo’ verenigen La Yegros en King Coya Argentijnse folktradities met de scherpe beats en de punkattitude van de hedendaagse Argentijnse electro cumbia. Het album werd bijeen geschreven gedurende tweeënhalf jaar intensief toeren. Maar ook nu zijn wij niet overtuigd en zijn onze bevindingen nagenoeg dezelfde als bij haar debuut. Maar we eindigen met een positieve noot: we zijn hier wel niet om muzieklabels te promoten, maar toch willen wij af en toe een lans breken voor baanbrekende en vernieuwende labels, zoals nu voor Soundway Records, waarop ook dit album verschijnt. Dit nog jonge label startte in 2002 met het uitgeven van compilaties met oud materiaal maar is de voorbije jaren uitgegroeid een pionier in grensverleggende kwaliteitsmuziek. Een greep uit hun catalogus illustreert deze stelling: Batida, Ibibio Sound Machine, Ondatrópica, Family Atlantica, Dexter Story, Fumaça Preta, Meridian Brothers, Los Miticos Del Ritmo….
publieksprijs: 15,40

‘THE LONG ROAD’ (compilatie)

‘THE LONG ROAD’ (compilatie)

Deze ep met vijf song is een initiatief van British Red Cross en kwam mee tot stand met public funding via Arts Council England. De volledige opbrengst van deze ep gaat naar British Red Cross UK Refugee Support Services. Alle artiesten en/of songs hebben iets vandoen met de vluchtelingen- en asielproblematiek. Ibrahim Ag Alhabib, stichter van Tinariwen, was in 1963 een kindvluchteling nadat zijn vader werd geëxecuteerd. De Engelse beat poet Scroobius Pip verwerkte de verhalen van een Congolese vluchtelinge en ging met dat emotieve relaas aan de slag samen met de Congolese artiest Didier Kisala. Bij de naam Sierra Leone’s Refugee All Stars hoeven we wellicht geen tekening te maken. Hun verhaal kan je desgewenst nalezen in ons cd-nieuws van juni 2014. Op deze ep schitteren ze met hun uiterst heupwiegende reggae in ‘World Peace’. Rocklegende Robert Plant covert ‘The Blanket Of Night’ van Elbow, een song die er in slaagt met een minimum aan woorden de hoop en de angst van vluchtelingen te vertalen. Plant zet hier een indruk- en huiveringwekkende versie neer. De Britse artiest / producer Kindness, voormalig vrijwilliger bij de vluchtelingendiensten van British Red Cross, vertelt het verhaal van een Syrische vluchteling. Ethan Johns zette als producer zijn schouders onder dit project. Twaalf euro voor vijf -weliswaar uitstekende- songs is een bom duiten maar laten we er van uitgaan dat de centen uitstekend zullen besteed worden. Meer info is te vinden op www.thelongroad.uk.
publieksprijs: 12,00

MANUEL VOLPE & RHABDOMANTIC ORCHESTRA – Albore

MANUEL VOLPE & RHABDOMANTIC ORCHESTRA – Albore

De Turijnse muzikant Manuel Volpe maakt deel uit van een jonge Italiaanse muziekscene in volle bloei die jazz, grooves uit allerlei genres en diverse wereldmuziekjes mengt. Zijn eerste album was geïnspireerd door Zuid-Italiaanse muziekstijlen en voor zijn tweede ‘Albore’ (‘zonsopgang’) formeerde hij het veertienkoppige collectief Rhabdomantic Orchestra. In tien composities die Volpe zelf schreef en arrangeerde scheept hij ons in op een initiërende, rustbrengende en spirituele reis naar een hypnotische, evocatieve en filmische wereld van polyritmiek van de etnische Yorubagroep, spirituele jazz, ethiogrooves en afrobreatkoperblazers. Zijn zachte en betoverende stem wordt begeleid door een wondermooie en rijke instrumentatie in de diverse atmosferen en klanklandschappen. ‘Albore’ is ook een eerbetoon aan het werk van fijne lieden als John Lurie, Pharoah Sanders en Lloyd Miller. ‘Albore’ is voor ons een zeer aangename kennismaking met een groot talent en en bevat van a tot z fijnproeversmuziek.
publieksprijs: 18,60

VIVALDA DULA – Africa

VIVALDA DULA – Africa

De Angolese singer-songwriter en percussioniste Vivalda Dula begon haar podiumloopbaan als danseres. Vandaag woont en werkt ze in de VS waar ze een solocarrière als zangeres probeert uit te bouwen. Na een solo-ep in 2013 is ‘Africa’ haar eerste full album. De thema’s die Dula bezingt zijn liefde, hoop, solidariteit, kinderarbeid en -slavernij, mensensmokkel en de nauwe relatie tussen het universum en de mens; en toch klinkt deze muziek vreugdevol en opgewekt. Ze zingt in het Kimbundu, het Portugees en een enkele keer in het Engels. De instrumentatie is zeer transparant en bestaat uit percussie, bas, gitaren, piano en drums, zeg maar een zeer klassieke westerse opstelling. En toch klinkt ‘Africa’ behoorlijk “Afrikaans”, mede door de percussie, de highlifeloopjes en de achtergrondkoortjes, met invloeden van pop, jazz en chanson. Iemand een referentie? Dan geven wij Dobet Gnahoré en Angélique Kidjo aan. Ze heeft een bijzonder karakteristieke, gevoelvolle, warme en hoge stem. ‘Africa’ van Vivalda Dula zal zeker het muzieklandschap niet ingrijpend veranderen maar is wel een zeer welgekomen warm bad dat blijdschap en hoop uitstraalt. Alleen al omwille van haar stemgeluid is zij een te volgen artieste.
publieksprijs: 17,05

JOAN SORIANO – Me decidí

JOAN SORIANO – Me decidí

Na vijf jaar is ‘El Duque De La Bachata’ er nog eens met nieuw werk. Samen met zijn broer en zijn zus is hij de verpersoonlijking van de hedendaagse Dominicaanse bachata: hij combineert old school bachata met moderne klanken en met elementen uit bolero, merengue, nueva trova, romantische pop en doowop. De meeste liedjes behandelen de liefde, de passie en de ontrouw. Op ‘Me decidí’ introduceert hij ook zangeres André Velóz, dé ontdekking op dit album. ‘Me decidí’ werd live in de studio opgenomen. Wie zich, zoals ondergetekende, niet aangesproken en aangetrokken voelt door de bitterzoete bachata zal ook met dit album niet over de streep getrokken worden. Maar voor de liefhebbers van het genre wordt dit ongetwijfeld weer smullen.
publieksprijs: 19,55

LENKA LICHTENBERG – Yiddish Journey - The Music of Lenka Lichtenberg

LENKA LICHTENBERG – Yiddish Journey - The Music of Lenka Lichtenberg

Lenka Lichtenberg is een Canadese zangeres, componiste, liedjesschrijfster en dierenrechtenactiviste van Tsjechisch-joodse afkomst. Haar moeder overleefde als kind de holocaust; Lenka genoot een katholieke opvoeding en kwam te weten dat ze joodse was toen ze 10 jaar was. Ze was destijds een kindster in haar thuisland; later studeerde ze klassieke muziek in Praag, met als specialisatie stem. Als volwassene kwam ze meer aan de weet over haar familiegeschiedenis en zo voelde ze zich genoodzaakt haar creatieve en muzikale focus te verleggen van rockzangeres naar vertolkster van het Jiddische repertoire. Met haar hedendaagse arrangementen geeft ze nieuw leven aan Jiddische poëzie en liederen op een manier die vergelijkbaar is met wat Loreena McKennitt aanvangt met Keltische muziek. Haar muziek is te omschrijven als een fusie van Jiddische muziek, world en jazz. Ze zingt in zes talen. ‘Yiddish Journey’ is opgevat als een muzikaal dagboek en is een compilatie uit haar albums ‘Fray’, ‘Embrace’, ‘Pashtes’, ‘Deep Inside’, ‘Songs for the Breathing Walls’, ‘Sheynville Express’ en ‘Bridges – Live at Lula Lounge’.
publieksprijs: 16,10

REGGAE

PHIL PRATT / SKIN FLESH & BONES – Dub In Blood

PHIL PRATT / SKIN FLESH & BONES – Dub In Blood

Chef-kok, zanger, producer, eigenaar van 10 platenlabels en vader van 17 kinderen: Phil Pratt in een notendop. Deze man is een van de vreemdste en meest onbereikbare karakters in de Jamaicaanse muziek. In de jaren 60 was hij verantwoordelijk voor enkele bepalende rocksteadymomenten en later ook voor de productie van enkele sleutelmomenten uit de roots reggae. Daarna trok hij weg uit Kingston en ging in West London naam maken als kok in zijn hoofdkwartier Scandal restaurant en bracht hij in de jaren 70 en 80 nog een aantal dubalbums uit. De eerste daarvan was deze ‘Dub In Blood’ uit 1976 en in Engeland uitgebracht onder de titel ‘The Best Dub Album In The World’, een van de meest gegeerde dubalbums ooit waarvoor op de verzamelaarsmarkt de meest bespottelijke bedragen worden neergeteld. In dit licht gezien is deze heruitgave dus een gouden zaak. ‘Dub In Blood’ werd in hoop en al zes uren ingeblikt in Channel One. Aan elk van de tien tracks werd hooguit een halfuur gerepeteerd om die daarna in een take op te nemen. Phil Pratt liet zich begeleiden door Skin Flesh & Bones, een liveband rond drummer Sly Dunbar. Deze heruitgave werd nog aangevuld met vier bonus track ingespeeld door The Sunshot Band, waarvan een in een productie van Lee “Scratch” Perry. De opnames zijn onopgesmukt en wars van studiotoverij. Waar ‘Dub In Blood’ zijn reputatie vandaan gehaald heeft is ons een raadsel; het kan ook aan ons liggen maar op enkele geslaagde tracks na vinden wij dit een hoogst ongeïnspireerd en slaapverwekkend brouwsel.
publieksprijs: 20,15

JAGO – Microphones and Sofas

JAGO – Microphones and Sofas

Dit album met de nogal idiote titel is het debuut van de Londense zanger en producer Jago die zich vooral liet inspireren door jungle en ragga, twee stijlen die zijn jeugdjaren eind vorige eeuw mee bepaalden. Maar achter die “idiote” titel schuilt wel degelijk een verhaal: deze jongeman komt uit een instabiele periode; hij was de voorbije drie jaren dakloos en sliep dan maar op sofa’s in verschillende studio’s en repetitiehokken of bij vrienden. Op deze cd werkt hij samen met heel wat maten uit de Sharp And Ready stal, zoals RTKal, Ed West, Hylu, Ghost Writerz, Galak Spiritual, Bahia, Chief Rockas…. Zij behoren tot de meest progressieve en getalenteerde MCs, producers en DJs uit de huidige dub, reggae en dancehall scene uit het VK. Het recept bestaat uit reggae, dub en dancehall nieuwe stijl en brengt een eerbetoon aan de soundsystems en de Sound Clash battles van weleer. De teksten behandelen actuele politieke kwesties en zijn gevat en sociaal bewust. De klank is robuust en hard en wordt gedomineerd door de bassen maar heeft ook veel last van eendimensionaliteit: dit album klinkt bij aanvang veelbelovend maar gaat al snel ten onder aan eentonigheid en verwekt beetje bij beetje verveling.
publieksprijs: 15,40

VINYLRELEASES

- A HAWK AND A HACKSAW – “The Way the Wind Blows”
publieksprijs: 18,65 (lp + cd)
- AZIZA BRAHIM – Abbar el Hamada
publieksprijs: 21,35
- LA YEGROS – Magnetismo
publieksprijs: 19,50
- CHIMURENGA RENAISSANCE – Girlz With Gunz
publieksprijs: 18,30
- MANUEL VOLPE & RHABDOMANTIC ORCHESTRA – Albore
publieksprijs: 24,45
- SKIN FLESH & BONES – Dub In Blood
publieksprijs: 21,15
- ‘THE LONG ROAD’ (compilatie)
publieksprijs: 16,50
- ‘OUTLIER: RECORDINGS FROM MADAGASCAR’ (compilatie)
publieksprijs: 28,00
- ‘MUSIC OF XINJIANG’ (compilatie)
publieksprijs: 28,00

GOUD VAN OUD

AMARA TOURÉ – 1973 - 1980


AMARA TOURÉ – 1973 - 1980

Bouwjaren: 1973-1980 (uitgave: 2015)
De Guinese zanger en percussionist Amara Touré zwierf zowat drie decennia lang doorheen West-Afrika om daarna te verdwijnen. In 1958 vertoefde hij in Senegal en werd er lid van Le Star Band de Dakar. Hij bleef er tien jaar om dan naar Kameroen te trekken waar hij het ensemble Amara’s Black and White oprichtte waarmee hij immens succes oogstte. In 1980 ging het richting Gabon waar hij ging samenwerken met L’Orchestre Massako. Van dan af is ieder spoor bijster; er wordt aangenomen dat hij teruggegaan is naar Kameroen maar het valt zelfs niet te achterhalen of hij nog in leven is. Amara Touré liet tien opnames na; zes daarvan nam hij op met Black and White en verschenen op single (je weet nog wel, zo’n rond schijfje met een doorsnede van 17,5 cm en met een gaatje in het midden) en de andere vier zijn lange lp-tracks, verschenen in 1980 en opgenomen met L’Orchestre Massako. Dit volledige oeuvre staat chronologisch verenigd op deze cd, waarvoor dank aan het immer kwaliteitsvolle label Analog Africa, waarvan het excellente pioniers- en opgravingswerk niet genoeg in de verf kan worden gezet. Met Black and White slingert zijn soepele en unieke stem zich doorheen lome, sensuele Afro-Cubaanse ritmes en begeeft hij zich in het zog van Orchestre Baobab. De opnamekwaliteit is basaal, zelfs na de digitale remastering, maar de atmosfeer is sprankelend en ongehoord opgewekt. De opnamekwaliteit van de lp ‘Amara Touré Et L’Orchestre Massako’ is lichtjes beter en daar vaart vooral de bijzonder vet klinkende blazerssectie wel bij. Ook deze tracks baden in dezelfde lome, wuivende Afro-Cubaanse ritmes met weliswaar wat meer ruimte voor elementen uit de Mandetraditie en bovenal dwingender uitgevoerd. Vibrante muziek reflecteert vibrante tijden en dan is het jammer dat het grootste deel van het verhaal van deze pionier van de Afro-Cubaanse muziek, te midden van een zeer belangrijke muzikale overgangsperiode, verloren is gegaan voor de geschiedenis. M.a.w: deze heruitgave is een waarlijk geschenk, waarvoor dank aan het onvolprezen Analog Africa. De laatste pluim die hier nog lag gaat naar de uitgebreide en gedetailleerde informatie in het hoesboekje.
publieksprijs: 18,75

COVER VAN DE MAAND

LAS HERMANAS CARONNI – Spanish Caravan


VERWACHT

AFRO CELT SOUND SYSTEM – The Source
YO-YO MA / SILK ROAD ENSEMBLE – Sing Me Home
FANFARE CIOCARLIA – Onwards To Mars
KONONO N°1 meets BATIDA
BOMBINO - Azel