Muzieknieuws september 2017

RADIO COLUMBUS

Cultuurcentrum Brugge en Oxfam-Wereldwinkel Brugge zijn eerder dit jaar een samenwerking aangegaan omwille van de aansluiting die er is tussen beide organisaties en waarbij we elkaar promotioneel gaan ondersteunen. Voor CC Brugge is dat het Radio Columbus-luik van hun programmering waarin een denkbeeldige reis om de wereld wordt gemaakt en dat hoofdzakelijk d.m.v. muziek (maar ook film, dans, theater….). Inschrijven op de nieuwsbrief van Radio Columbus kan je op: www.ccbrugge.be/optin.jsp?menu=7.

TEST








TEST


OMAR RAJEH / MAQAMAT & LE TRIO JOUBRAN – ‘Beytna’

woensdag 27 september 20u – MaZ Brugge

Beytna betekent in het Libanees ‘uitgenodigd worden bij iemand thuis’. Eten speelt daarbij een wezenlijke rol, zo ook in deze voorstelling. Een gelegenheidscollectief van dansers en muzikanten uit verschillende continenten en culturen ontmoet elkaar rond een banket. De zeven kunstenaars koken, eten, drinken, praten en dansen. Aan tafel houden ze de hedendaagse dans uit ieders land tegen het licht. Hoe verhoudt die zich tot de traditie? Wat is de betekenis van ‘hedendaags’?<>
De Libanese choreograaf Omar Rajeh, zijn collega-choreografen Hiroaki Umeda, Anani Sanouvi en Koen Augustijnen en het befaamde Le Trio Joubran, drie luitspelende broers uit Palestina, vieren de rijkdom van culturele en artistieke diversiteit.

Le Trio Joubran is een van de meest vernieuwende ensembles uit het Midden-Oosten. Dit lieten ze horen op ‘Tamaas’ (2003), ‘A l’ombre des mots’ (2009’ maar vooral op het passionele en intense album ‘Asfar’ (2011) waarop het trio een bijna orkestrale sound creëerde en de perfectie benaderde.

TEST



LE MYSTÈRE des VOIX BULGARES

zaterdag 30 september 20u – Stadsschouwburg Brugge

We zeggen en schrijven 1986. Opschudding in het wereldje van de alternatieve rock: het toonaangevende new wave label 4AD gooit Bulgaarse polyfone koormuziek op de markt. Die baanbrekende opnames werden reeds in 1975 gecompileerd door Marcel Cellier en toen ook in Frankrijk uitgebracht. Het betrof opnames van de Bulgaarse radio en televisie. Dit koor, dat we ook kennen onder de naam The Bulgarian Voices Angelite, werd in 1952 opgericht als Bulgarian State Television Female Vocal Choir. Het spreekt vanzelf dat de huidige samenstelling van het koor niets meer van doen heeft met de originele bezetting. Maar het opzet en de aanpak zijn nog steeds dezelfde. Er wordt overal te lande geprospecteerd naar bijzondere stemmen en die krijgen dan een extensieve training in de unieke en eeuwenoude Bulgaarse zangstijlen. De Bulgaarse muziek is historisch ook beïnvloed door Thracische, Ottomaanse en Byzantijnse elementen. Bijzonder kenmerkend aan deze muziek zijn de diafonische zang, de stemtimbres, de modale toonschaal, de asymmetrische maten en de dissonante “open keel” zangtechniek en harmonieën. Deze vrouwen brengen vocale muziek van het allerhoogste wereldniveau: betoverend, indrukwekkend, naar de keel grijpend met een haast onwezenlijke en onwaarschijnlijke schoonheid. Ze doen ons kennismaken met de kracht van de Bulgaarse volkskunst, de band tussen generaties en de eeuwenoude Bulgaarse muziekgeschiedenis. Marcel Cellier omschreef het treffend als volgt: De schoonheid van perfectie! De perfectie van schoonheid!


TEST

DULCE PONTES – Peregrinação

Ruim een kwarteeuw staat deze Portugese rasartieste met een krachtige, loepzuivere en dramatische stem met een enorm bereik op de planken. Al die tijd liet ze horen dat muzikaal Portugal zoveel meer is dan fado alleen. Ze wil zichzelf absoluut geen fadista noemen en plaatste al die jaren naast fado ook andere, vergeten Portugese tradities in de schijnwerpers en dit op vernieuwende wijze. Daarnaast waren er ook nog haar internationale uitstapjes met fijne lieden zoals José Carreras, Ennio Morricone, Kepa Junkera, Carlos Núñez, The Chieftains, Eleftheria Arvanitaki en Jorgos Dalaras. Invloeden uit tal van andere muzikale culturen (klassiek, Keltisch, Galicisch, Arabisch, chanson, tango, flamenco) en zingen in andere talen dan het Portugees zijn haar niet vreemd. In 1993 brak ze door met het album Lágrimas (naar het lied ‘Lágrima’ van Amália Rodrigues dat ook op die plaat stond, in een wondermooie versie). Het hoogtepunt op ‘Lágrimas’ -en misschien nog steeds op haar ganse pad- is ‘Canção Do Mar’, een lied dat klinkt als een definitie van schoonheid. Na acht jaren van stilte komt ze nu terug met de dubbelaar ‘Peregrinação’ (‘Pelgrimstocht’) met daarop naast eigen werk ook tekst en / of muziek van o.a. Joaquin Rodrigo, Amália Rodrigues, Fernando Pessoa, José Afonso, Isaac Albeniz, Charles Aznavour, Astor Piazzolla, Federico García Lorca, Horacio Ferrer alsook alle voornoemde eigenschappen en kwaliteiten: na 27 jaar behoeft Dulce Pontes allang geen krans meer. Pontes werkte meer dan vijf jaar aan dit album, hoofdzakelijk in haar woonhuis in het noorden van Portugal. Cd 1 is gezongen in Portugees, cd 2 hoofdzakelijk in Spaans en bij deze opdeling is het repertoire grotendeels navenant. Voor Pontes betekende ‘Peregrinação’ een tocht naar het innerlijke, het emotionele en het leven in bewogen tijden. Wat ons betreft wel een zeer indrukwekkende tocht. Tussen de talloze hoogtepunten steekt er 1 moment toch helemaal bovenuit: een kippenvel bezorgende versie van ‘Grândola Vila Morena’ van José Afonso, het iconische lied dat voor eeuwig zal verbonden zijn aan de Anjerrevolutie. Et pour la petite histoire: dit meesterwerkje sluit Pontes af met een eerbetoon aan haar dierbare vriendin Kaat Tilley zaliger. Et pour la grande histoire: deze parel is de veertiende titel voor onze ultieme playlist van 2017 en dus ook voor jullie verplichte leerstof.
publieksprijs: 23,80 (2 cd)

TEST

LILA DOWNS – Salón, Lágrimas y Deseo

Al twaalf albums op rij plaatst de Mexicaanse zangeres, actrice en activiste Lila Downs (samen met haar muzikale en levenspartner Paul Cohen) in een mix van eigen composities en covers met haast bedrieglijk gemak folk en populaire stijlen zoals mariachi en cumbia naast hip hop, pop, jazz, blues, son, danzon, banda, conjunto en ranchera tot zelfs klezmer waarbij het hele gebeuren een vrolijke en zwierige energie uitstraalt en dit vaak in schril contrast met de bezongen onderwerpen. Dit ogenschijnlijke dualisme maakt volgens Downs deel uit van de metaforische Mexicaanse folklore. Ze werd succesvol met het populariseren van traditionele en inheemse Mexicaanse muziek zonder die te compromitteren en dat is voorwaar een geweldige verdienste. Haar grootste troef is haar fascinerende en veelzijdige contra-alt stemgeluid (met een zeer breed register) dat een ware vreugde voor de mensheid en een lieve lust voor de oren is. Ze heeft een operaopleiding, een Grammy en vier Latin Grammys achter de kiezen. Maar even belangrijk als de vorm is bij Downs de inhoud en ze predikt zowel de revolutie als de liefde. Op haar vorige album ‘Balas y Chocolate’ (kogels en chocolade) focuste ze vierkant op de actuele toestand in Mexico en de hevige beroering die er woedt. Vorig jaar nog hekelde ze op niet mis te verstane wijze ze Trump in ‘The Demagogue’. Op ‘Salón, Lágrimas y Deseo’ blijft ze haar eigen geëngageerde en immer strijdvaardige zelf maar tapt ze wel uit een ander vaatje. Op dit feministisch manifest zijn vrouwelijke kracht en overleving en ook liefde aan de orde van de dag, en dit in een zeer gevarieerde set, zowel muzikaal, emotioneel als sferisch (intiem, kwaad, optimistisch, uitgelaten). Lila Downs staat voor authenticiteit in de meest ware zin van dat woord en ’Salón’, Lágrimas y Deseo’ is haar zoveelste voltreffer.
publieksprijs: 17,20

TEST

ANAVANTOU! – Brincantes

Dit Belgisch / Braziliaanse ensemble met een hoogst originele Creoolse naam presenteert zichzelf als een ontmoeting tussen koortsachtige Braziliaanse forró en surrealistische Belgische groove. Anavantou! is het samengaan van twee bestaande groepen: Turdus Philomelos (wetenschappelijke naam voor zanglijster) uit Brussel en wijde omstreken en Membrana uit Aracaju in het noordoosten van Brazilië. Drie jaar geleden maakten ze samen al een ep. De productie was in handen van David Bovée die op 1 nummer ook de leadzang voor zijn rekening neemt en gitaar speelt op meerdere nummers. Een andere opgemerkte vocale gastvertolking is die van Dona Nadir, in de regionale muziek aldaar een instituut op zich. Soms klinkt de muziek behoorlijk traditioneel, soms dan weer behoorlijk prettig gestoord, carnavalesk en avant garde wanneer de forró met allerlei andere stijlen door de molen gehaald wordt en het alle schijn heeft dat Tom Waits en Nino Rota om de hoek loeren. In deze feestmuziek bij uitstek zijn ongeveer alle hoeken af.
publieksprijs: 20,70

TEST

PIXVAE – Pixvae

Ook Pixvae is een samensmelting van twee bestaande maar dan wel zeer uiteenlopende groepen. Ze omschrijven hun muziek als “Colombian crunch music”. Twee eigenzinnige trio’s kruisen zich net als de palm- en perzikboom dat deden met de pixvaevrucht als gevolg. Het Franse trio Kouma noemt zichzelf een mutant power trio en brengt haar elektrische gitaar, drums, baritonsax en keyboards mee; het Colombiaanse trio Bambazú bedient zich van Afro-Colombiaanse melodieën en ritmes zoals currulao en jawel, bambazú, en brengt haar stemmen, guasás en andere percussie mee. Het resultaat is op zijn zachtst uitgedrukt alchemistisch en spectaculair. De tranceachtige mix van Afro-Colombiaanse ritmes en elegante harmonieën met rauwe, energieke en haast mathematische psychotrash en jazzcore is bijzonder vurig, ruw, opwindend en magnetiserend. Een opvallende rol is weggelegd voor de baritonsax die hier vooral dienst doet als pompende bas en zo samen met de percussie en de drums een solide en groovy basis legt waarop de gitaar en de stemmen lekker loos gaan. Pixvae voegt op bijzonder eigenzinnige, intrigerende, haast ongehoorde, confronterende en compromisloze wijze muzikale werelden en tradities samen en doet daarbij de waarneming en de verbeelding heftig wankelen. ‘Pixvae’ is een bekoorlijk en behoorlijk hallucinant schijfje.
publieksprijs: 16,95

TEST

NIKOS TSIACHRIS featuring BANDOLERO – Alcance

Can the Greek man play the flamenco? Yes he can. Een Griek die flamenco speelt: het is eens wat anders. Nikos Tsiachris studeerde klassieke gitaar, cello en musicologie. Nog later kreeg hij een beurs om in Granada flamenco te gaan studeren. Sinds 2005 leeft hij in Berlijn waar hij samenwerkt met muzikanten uit diverse stijlen zoals flamenco, fado, jazz, rebetika en klezmer. In 2012 stichtte hij het flamenco / jazzkwartet Rasgueo waarmee hij twee jaar geleden het album ‘Waterfall’ uitbracht. ‘Alcance’ bevat diverse flamencostijlen zoals bulería, garrotín, soleá, farruca, rumba, granaína en alegría. Zijn compagnon de route op deze cd is niemand minder dan percussionist José Manuel Ruíz Motis, alias Bandolero, een monument in de hedendaagse flamenco. Tsiachris brengt geen flamenco voor puristen: zo horen we hier ook een elektrische gitaar en een trompet en wat Cubaanse en latin jazz invloeden, zij het beperkt want ‘Alcance’ is in de eerste plaats het werk van Tsiachris en Bandolero die dat met veel inventiviteit en virtuositeit doen. Deze cd is een van de meest verfrissende en gerijpte flamencogitaarwerken van de voorbije jaren.
publieksprijs: 18,70

TEST

GOGOL BORDELLO – Seekers And Finders

Dit wel zeer uitzinnige en prettig gestoorde combo uit New York is bij uitstek een multinationaal en -etnisch collectief: de muzikanten hebben hun wortels in Oekraïne, Rusland, Israël, Ethiopië, USA, Thailand, Canada, China en Schotland. Gemakshalve zou je hun muziek kunnen omschrijven als gypsy punk met een flinke scheut klezmer. Hun aanpak doet ons denken aan die van The Pogues, weliswaar in de jaren 80: wat Gogol Bordello nu al jaren doet met gypsy deden The Pogues toen met Ierse folk op even uitzinnige wijze. Deze aanpak leidde zeven jaar geleden tot de uitstekende cd ‘Trans-Continental Hustle’ maar werd helaas drie jaar later opgevolgd door het zeer bleke album ‘Pura Vida Conspiracy’ dat langs alle kanten rammelde en ons verweesd achterliet met het misschien onterechte gevoel dat Gogol Bordello een one trick pony was. En zie, als bij wonder hebben ze hun ma nische mash verrijkt met nieuwe bronnen die ze gingen aanboren in het grensgebied tussen de VS en Mexico: tex-mex, outlaw country, rockabilly, norteño en mariachi. Aldus gaan ze bij momenten zowaar klinken als een transcontinentale maar vooral zeer manische en anarchistische interpretatie van het onvolprezen Orkesta Mendoza. Deze verrassende injectie geeft bijzonder veel lucht aan de muziek van GB zonder aan hun kenmerkende lappendekensound te knabbelen en doet de band mondialer en ondefinieerbaarder dan ooit klinken. De sterke songs worden zoals steeds zeer energiek, gedreven en exuberant onder handen genomen. Ook de verontwaardiging over al wat krom is blijft doorklinken en de harten hebben ze nog steeds op een zeer goede plaats. Over harten gesproken: na hun vorige miskleun hebben we met ‘Seekers And Finders’ Gogol Bordello weer helemaal in die van ons gesloten.
publieksprijs: 17,05

REGGAE

TEST

DAMIAN JR.GONG MARLEY – Stony Hill

Twaalf jaar na het wereldwijde succesalbum ‘Welcome To Jamrock’ is er nog eens nieuw solowerk van Bob Marley’s jongste zoon Damian, niet dat hij ondertussen heeft stilgezeten want er waren zijn samenwerkingen met o.a. Nas en Skrillex. Kwantitatief geeft hij in ieder geval waar voor het geld van de koper, 18 songs gespreid over 73 minuten. Naar goede (familie)gewoonte staat ‘Stony Hill’ ook weer vol sociale commentaar en assertieve boodschappen over de macht van het volk, liefde, (medicinale) marihuana, positivisme, kracht, slavernij, terrorisme, opwarming van de aarde…. Muzikaal speelt Damian toch wel duidelijk op veilig en mikt hij op de mainstream in een gepolijste productie (met een overvloed aan samples) van o.a. broer Stephen die ook als muzikant zijn opwachting maakt. Natuurlijk wordt er uitmuntend gespeeld en voortreffelijk gezongen maar op enkele uitzonderingen na krijgen we het hier niet warm en ook niet koud van. Er is echt veel te weinig dat blijft hangen en zeer weinig composities staan als een huis: een groot vocaal talent vergooit zichzelf bij momenten aan matige songs, waarbij het melige ‘Autumn Leaves’ het absolute dieptepunt is. Wel van uitstekende makelij is ‘Everybody Wants To Be Somebody’ met Michael Franti allures, maar helaas kan één topsong geen cd redden.
publieksprijs: 19,50

TEST

‘KAYA DUB’ (compilatie)

Heruitgave van wellicht historische opnames want ‘Kaya Dub’ zou de eerste dub lp zijn die afgemixt, geperst en uitgegeven werd in de VS. Het was ook de eerst uitgebrachte productie van het partnerschap van producers Percy Chin en Hyman “Jah Life” Wright, de hoekstenen van de toen ontluikende en snel groeiende reggae scene in New York. De opnames die we te horen krijgen zijn niet de originele want remixes van Jamaicaanse producties die Chin en Wright bereikten langs hun connectie met zanger / dj / producer Pat Francis aka Jah Lloyd. Het betreft dubversies van originele opnames van o.a. Mighty Diamonds, The Heptones, Bingy Bunny, Yabby You. Dubfanaten zullen dit album misschien al hebben want het betreft krik dezelfde opnames die al eens verschenen onder de titel ‘Herb Dub’ van de hand van jawel…. Jah Lloyd. Komt daarbij dat de hoes zero informatie bevat en dat de info op het net een vat vol tegenstrijdigheden en dus voorwaardelijk is. Deze gezaaide verwarring ruikt dus niet zo fris: bovendien tik je ‘Herb Dub’ voor 3,15€ goedkoper op de kop. Wat er ook van zij: ‘Kaya Dub’ (en dus ook ‘Herb Dub’) bevat een verzameling geweldige en vooral zware dubs maar onze portemonnee heeft al een keuze gemaakt. En o ja: dan is er ook nog de cd ‘Kaya Dub’ van The Aggrovators maar dat is dan weer de dubversie van ‘Kaya’ van Bob Marley and The Wailers en verder vonden we ook nog een recente ‘Kaya Dub’ van een zekere Kaya. Iedereen nog mee?
publieksprijs: 18,60

VINYLRELEASES

GOGOL BORDELLO –Seekers And Finders
publieksprijs: 23,10

‘SOUL OF A NATION (Afro-Centric Visions In The Age Of Black Power)’ (compilatie)
publieksprijs: 24,50 (2 lp)

‘The ROUGH GUIDE to DELTA BLUES’(compilatie)
publieksprijs: 13,15

‘KAYA DUB’ (compilatie)
publieksprijs: 27,20

RUBÉN GONZÁLEZ – introducing… Rubén González (re-release)
publieksprijs: 23,05 (2 lp)

GOUD VAN OUD

TEST

BUNNY WAILER – sings The Wailers

Bouwjaar: 1981
Bunny Wailer (né Neville O’Riley Livingston), de laatste fysieke overlever van de originele Wailers, greep in zijn post Wailers bestaan wel vaker terug naar hun catalogus. Dit album is zelfs geheel gewijd aan die catalogus en de keuze is netjes verdeeld over eigen composities en die van Bob Marley en Peter Tosh. Men zou dit teruggrijpen een gewaagde zet of goedkoop nastreven van succes kunnen noemen maar beter lijkt ons om dit album te beoordelen op eigen verdiensten en niet te gaan vergelijken met de originele versies. Wellicht kon hij in 1980 ook nog niet vermoeden dat deze catalogus een industrie op zich zou worden en in dit licht zouden kwatongen kunnen stellen dat de premisse van deze onderneming geen punt had. In oorsprong waren The Wailers een vocaal trio. Zo’n trio staat of valt met de drie stemmen, ongeacht wie de leadzanger is. De grote charme van de songs schuilt bij zo’n trio in de harmonieën en bij het herwerken was Bunny zich daar duidelijk van bewust. De uitmuntende arrangementen alsook de briljante muzikanten hebben er samen met die heel bijzondere stem van Bunny voor gezorgd dat het ontbreken van die harmonieën geen obstakel is geworden: deze versies staan helemaal op zichzelf. Dat hij de songs door en door kende en er zelf een deel van was geworden hielp vanzelfsprekend ook. Enkele songs (‘Hypocrite’, ‘Rule This Land) gaan hier zelfs een nieuw leven leiden en daarnaast steken vooral ‘Dancing Shoes’, ‘Keep On Moving’, ‘I Stand Predominate’ en ‘Walk The Proud Land’ er helemaal bovenuit. 36 jaar na dato klinkt deze cd nog steeds als een hoogstaand, respectvol, fris, tijdloos en levendig eerbetoon aan een muzikaal triumviraat en een fenomenaal liedboek zonder weerga waarvan de maker zelf deel was en is en in deze nog steeds recht van spreken heeft.
publieksprijs: 9,25
Meer van deze artiest: van het uitgebreide oeuvre van Bunny Wailer is helaas nog bitter weinig verkrijgbaar.
Blackheart Man(bouwjaar: 1976; 9,25€)
Solomonic Singles 1 (compilatie: 19,85)
Solomonic Singles 2(compilatie: 19,85).

GOUD VAN HELEMAAL NIET OUD

Elke maand zetten we nog eens een klassieker van het voorbije jaar in de etalage.

TEST

FAMILY ATLANTICA – Cosmic Unity

Tijd voor een rondje grensverleggende cross-culturele muziek. Vier jaar geleden maakten we kennis met het gelijknamige debuut van dit trio waarop de Londense multi-instrumentalist (als we schrijven multi dan bedoelen we ook multi) Jack Yglesias (zie ook: Heliocentrics), de Venezolaanse zangeres Luzmira Zerpa en de Nigeriaans / Ghanese percussionist Kwame ‘natural power’ Crentsil, bijgestaan door een horde gastmuzikanten, meer dan lekker loos gingen en dat is nog eufemistisch uitgedrukt. In hun rijke en complexe muziek trokken ze alle registers open en waagden ze zich aan een hele resem stijlen: rumba, Venezolaanse muziek, kalimba, calypso, salsa, blues, jazz, funk, psychedelica, afrobeat, highlife en ethiojazz om maar deze te noemen, ondersteund door Afro-Atlantische dansritmes. De zeer rijke, krachtige, explosieve en expressieve stem van Zerpa en de percussie van Crentsil zijn alomtegenwoordig op een album dat je constant op het verkeerde been zet en een vreugdevol, broeierig en explosief vat vol verrassingen en een vernieuwend en fascinerend werkstuk is. Tekstueel en muzikaal gaat het over de Afrikaanse diaspora. In het verleden werden al vele pogingen ondernomen om Afrikaanse en (Latijns-)Amerikaanse muziek te kruisen, helaas niet steeds even boeiend: AfroCubism en Mali Latino waren dat zeker wel, maar de klank was vrij traditioneel (niets op tegen). Family Atlantica gaat en graaft veel verder en dieper en doet dit met tonnen vreugde, avontuur, opwinding en experiment, in die mate dat er nauwelijks onderscheid te maken is tussen oorsprong en resultaat in hun zeer organische en grenzeloze muziek. Op ‘Cosmic Unity’ gaat het kerntrio, bijgestaan door 19 muzikanten en vocalisten waaronder de twee saxofoonlegendes Orlando Julius en Marshall Allen, lekker op het elan van het debuut door zonder dat te copiëren, met een nog toegenomen gesofisticeerd en kosmopolitisch gehalte waarin de culturele diversiteit van Londen sterk weerklinkt. Wij kunnen dus enkel alle loftrompetten van bij het debuut weer bovenhalen: ‘Cosmic Unity’ is ware verrukking, explosie en vervulling. Naar verluidt is de opwinding die ze in de studio verwekken klein bier vergeleken bij wat er tijdens hun concerten te beleven valt. Naast de veelheid aan stijlen en invloeden wordt er ook nog eens in vier talen gezongen: Engels, Spaans, Yoruba en Portugees. En voor de oudjes onder jullie hebben we nog een totaal nutteloos weetje: Family Atlantica heeft ook iets gemeen met The Ramones want in 35 minuten jassen ze er 15 nummers door.
publieksprijs: 15,40

GET UP, STAND UP! MUZIEK, VERZET en REVOLUTIE

TEST

SONGHOY BLUES – Music In Exile

Bouwjaar: 2015 Mali en blues, het lijkt wel een onuitputtelijk verhaal. Wie Maliblues zegt laat vaak ook de naam Touré vallen en ook hier is het niet anders: 3 van de 4 muzikanten heten Touré maar hebben geen familiale banden. Deze 3 Touré’s zijn vanuit het noorden gevlucht naar Bamako: dit verhaal is dus onlosmakelijk van het terreurverhaal. Daar ontstaat Songhoy Blues (genoemd naar de etnische wortels van het ontheemde trio) en het drietal krijgt er versterking van drummer Nathanaël Dembélé. Met hun muziek hebben ze een duidelijke visie, met name het aanbieden van een tegengif voor het virus dat onverdraagzaamheid en angst predikt. En wie lopen ze nog meer tegen het lijf in Bamako? Marc-Antoine Moreau die er op prospectie is voor Damon Albarn en zijn rondreizende workshop Africa Express; het is Albarn die hen Nick Zinner (Yeah Yeah Yeahs) aan de hand doet als producer en als vijfde muzikant. De gitaarriffs en -melodieën die de 11 songs vooruitstuwen zijn van uitzonderlijk hoog niveau en deden dit kwartet niet als debutanten maar als doorwinterde muzikanten klinken. Zoals de meeste van hun desertblues-collega’s versmelten ze traditionele Afrikaanse muziek met klassieke westerse gitaarrock en -blues, stijl John Lee Hooker, Jimi Hendrix…. De ritmes zijn vrij complex en bezwerend en sturen aan op handgeklap; de complexiteit van de ritmes communiceert zeer vloeiend met de aanstekelijke zanglijnen. Naar het einde van het album horen we ook de meer ingehouden kant van deze band waarbij ook de akoestische gitaren te voorschijn komen. Deze muziek is wel degelijk een tegengif voor alle ellende die er heerst in het thuisland, je zou er haast vrolijk van worden (van de muziek, wel te verstaan). ‘Music In Exile’ wordt afgesloten met ‘Mali’, bedachtzame akoestische blues met een oprechte en directe tekst over geloof in één natie, het cynisme en de haat voorbij.
Er bestaat ook een deluxe versie met als bonussen drie merkwaardige en eigenzinnig vertolkte covers: ‘Kashmir’ (Led Zeppelin), ‘Should I Stay Or Should I Go’ (The Clash) en ‘Soul Makossa’ (Manu Dibango).
De titel van hun onlangs verschenen tweede album ‘Résistance’ spreekt voor zich. Ook in hun verzet voeren optimisme, vreugde en positivisme op ‘Résistance’ de boventoon en dat werkt schandalig besmettelijk. Desgewenst kan u de bespreking van dat album nog eens herlezen in het muzieknieuws van juli.
publieksprijs: 9,45 / deluxe versie: 19,70

CONCERTTIP / 11.11.11 Campagne MIGRATIE en VLUCHTELINGEN

TEST















ROKIA TRAORÉ

Op zaterdag 16 september lanceert 11.11.11 deze campagne in De Roma in Antwerpen. Internationale topsprekers Fatou Diome, Leo Lucassen en Rokia Traoré geven er hun klare kijk op migratie. Er wordt afgesloten met een exclusief concert (haar enige in Europa dit jaar) van VN-ambassadrice Rokia Traoré, auteur van een kwintet indrukwekkende meesterwerkjes. Meer info over deze topartieste lees je op www.oxfambrugge.be/site/node/657
Het volledige programma vind je op www.11.be/kickoff.

SONGS VAN DE MAAND

DAMIAN JR.GONG MARLEY – Everybody Wants To Be Somebody
DULCE PONTES – Grândola Vila Morena
PIXVAE – El nazareno

COVER VAN DE MAAND

DULCE PONTES – Grândola Vila Morena (José Afonso)

EN VERDER NOG:

RUBÉN GONZÁLEZ – introducing Rubén González (re-release)
Twintig jaar na dato wordt dit iconische album heruitgegeven met een ‘extended track’ en een ‘previously unreleased track’ en dit terwijl de oorspronkelijke uitgave ook nog verkrijgbaar is. M.a.w: laat de kassa schaamteloos rinkelen.
publieksprijs: 19,45

BijlageGrootte
Image icon 5412217006099_600.jpg110.04 KB