Muzieknieuws mei 2018

KÚÚÚÚÚTI / GET UP, STAND UP! MUZIEK, VERZET en REVOLUTIE

Vader Fela zou zeer fier zijn geweest en kan in zijn graf op beide oren slapen, zijn erfenis is zowel bij Seun als bij Femi al vele jaren in uitstekende handen. Afrobeat staat -terecht- al enkele jaren terug helemaal boven op de kaart. Beide erfgenamen van Fela Kuti zijn er nu tegelijkertijd met nieuw werk, aan een budgetvriendelijke prijs.

SEUN KUTI & EGYPT 80 – Black Times

SEUN KUTI & EGYPT 80 – Black Times

Op zijn zestiende nam Seun Kuti na het overlijden van vader Fela diens laatste orkest over, het fantastische Egypt 80. Net zoals zijn vader al samenwerkte met niet-Afrikanen als Ginger Baker en Bill Laswell, zo ook ging en gaat Seun dergelijke allianties aan: hij werkte met o.a. Brian Eno, John Reynolds, jazzpianist Robert Glasper, Nneka en Blitz the Ambassador en nu op ‘Black Times’ ook met Carlos Santana. In het afgelopen decennium liet hij zich ten zeerste opmerken middels het triptiek ‘Many Things’, ‘From Africa with Fury: Rise’ en vooral de muzikale orkaan par excellence ‘A Long Way To The Beginning’, waarin Seun zich radicaal afzet tegen het steeds weerzinwekkender wordend onrecht in het thuisland Nigeria waarover hij zich middels zeer vuurkrachtige muziek boos maakt. ‘A Long Way To The Beginning’ droeg hij op “To every protester all over the world, fighting for freedom and equality, this album is for you.” Seun Kuti’s muziek heeft een duidelijk politieke boodschap met een offensieve stemming en stellingname en met de hakbijl voortdurend in de aanslag, wat hem al meerdere doodsbedreigingen opleverde. Wanneer hij gevraagd wordt naar de inhoud van zijn engagement antwoordt hij: “Being African means being politically involved. From the moment he wakes up in the morning, an African has a political attitude as everything he’ll be doing during the day will have something to do with survival.” Seun klinkt als de appel die wel heel dicht bij de boom is gevallen: net als zijn vader klinkt hij heel furieus, ziedend, gedreven, geëngageerd en militant en spuwt hij politiek vuur. Maar vooral brengt hij messcherpe en zeer strakke afrobeat van de allerbovenste plank met een militante en moderne klank en met inbegrip van de klassieke afrobeat-elementen: funky tokkelende gitaren, broeierige en krijgshaftige blazers, hitsige drums. Seun brengt aldus al jaren muziek die een haast perfecte symbiose van gepassioneerd musiceren en fulmineren is en door je hoofd raast en er zich vervolgens in vastbijt.

Op ‘Black Times’ borduurt Seun, trouw aan zijn DNA, verder op het beproefde recept en volgt hij ook verder het ingeslagen elan, zowel muzikaal als inhoudelijk. Wat dat betekent staat hierboven beschreven. Weerom laat hij geen spaander heel van corruptie, vage en valse beloftes (“you promise jobs and you close the factory, but there’s always work in the penitentiary”), de dagelijkse (economische) onderdrukking, het falende beleid, het wilde kapitalisme dat ook ten koste gaat van het eigen erfgoed en dies meer. Zelf omschrijft Seun Kuti in ‘Struggle Sounds’ zijn vurig activisme treffend als volgt: “I make that struggle as the voice of the people/Struggle sound like the weapon of the future”. Ook al is ‘Black Times’ geen grand cru en krachttoer zoals zijn twee voorgangers, toch verdient dit werkstuk het keurmerk Kuti en torent het nog altijd hoog uit boven het gros van de releases die ons bereiken.
publieksprijs: 13,95

FEMI KUTI – One People One World

FEMI KUTI – One People One World

In de allerbeste Kuti-traditie bleef Femi Kuti vijf jaar terug op zijn negende album ‘No Place For My Dream’ ontzettend boos over wat er misloopt in zijn thuisland Nigeria: de teksten en de hoes spraken boekdelen. Zijn boosheid blijft niet beperkt tot Nigeria: ook wantoestanden op andere plaatsen (t/m Europa) gaan voor de hakbijl, waarbij hij vooral fulmineert tegen het meedogenloze kapitalisme. Ook muzikaal haalt Femi de allerbeste Kuti-traditie te voorschijn: messcherpe afrobeat van het allerhoogste niveau. Femi’s opwindende orgel-, sax- en trompetspel en zang worden steeds voortreffelijk ondersteund door een verzameling overweldigende klassemuzikanten, genaamd Positive Force. Net als broer Seun (en natuurlijk ook als vader Fela) stond Femi al garant voor menige muzikale orkaan die door je hoofd raast en er zich vervolgens ook in vastbijt.

Ook op de nieuwe cd van grote broer Femi is veel kommer en kwel aan de orde van de dag: verhalen van wanhoop en vertwijfeling in het thuisland maar Femi Kuti koppelt daaraan een oproep tot verzet. Zijn verslaggeving over corruptie ten koste van het aanwezige potentieel in Nigeria, slecht bestuur, militarisering, hebzucht en beroving van de bevolking wil hij wel in balans brengen met een anti-autoritaire, vaak hartstochtelijke en optimistische boodschap van hoop, vrede en eenheid: Femi is er heilig van overtuigd dat de Afrikanen ooit zullen opstaan tegen hun overheersers en hun eigen landen zullen runnen ten bate van het volk. Enige vorm van naïviteit is hier ook niet ver weg want de man bezingt al decennia dezelfde thema’s in dezelfde stijl en clichés en bracht ook al die tijd dezelfde boodschap. Dit alles wordt muzikaal zeer optimistisch en energiek verpakt, zo zelfs dat men zou vergeten dat dit een politiek zeer beladen werkstuk is. Femi mengt afrobeat met funk en soul en drijft hierbij op 40 jaar ervaring. Verwacht verder weinig nieuws en helaas ook weinig variatie (zowel qua stijl als qua boodschap) onder de zon: de sterkte zit hem niet zozeer in de songs dan wel in de uitstekende, robuuste en krachtige (blazers)arrangementen. Het hart op een goede plaats staat op zich niet garant voor een artistieke meerwaarde want ‘One People One World’ haalt nergens het (torenhoge) niveau van zijn voorganger ‘No Place For My Dream’. Wat niet wegneemt dat een wat mindere Femi Kuti het met lengtes haalt van de vele mindere goden die in muziekland vertoeven en dat de hardcore fans hier wellicht toch van zullen smullen. En ook op een minder geslaagd werkstuk blijft Femi Kuti een uitstekende zanger en briljante muzikant.
publieksprijs: 14,55

NIEUWE RELEASES

Door omstandigheden, weliswaar geheel en al buiten onze wil om, is ook deze maand het muzieknieuws geamputeerd. Hieronder geven we een overzicht van de releases van de voorbije twee maanden, kwestie van jullie toch up to date te houden.
IMARHAN – Temet
publieksprijs: 17,10
CARMEN LINARES – verso a verso
publieksprijs: 30,75 (cd + Engelstalig boek)
ROSS DALY – the other side
publieksprijs: 18,75
NORDIC RAGA – Nordic Raga
publieksprijs: 13,15
TAL NATIONAL – Tantabara
publieksprijs: 17,05
JUNGLE FIRE – Jambú
publieksprijs: 15,50
AFRIKA MAMAS – Iphupho (A Cappella from South Africa)
publieksprijs: 15,25
BALOJI – 137 Avenue Kaniama
publieksprijs: 19,70
EUGENIA GEORGIEVA – Po Drum Mome / A Girl On The Road
publieksprijs: 13,15
ORQUESTA AKOKÁN – Orquesta Akokán
publieksprijs: 17,90
GUILLAUME BARRAUD QUARTET – Arcana: The Indo-Jazz Sessions
publieksprijs: 13,15
KYLE CAREY – The Art of Forgetting
publieksprijs: 13,15
MONSIEUR DOUMANI – Angathin
publieksprijs: 19,55
BARCELONA GIPSY BALKAN ORCHESTRA – Avo Kanto
publieksprijs: 19,60

PUTUMAYO

‘AFRICAN CAFÉ’ (compilatie)
publieksprijs: 13,75

PUTUMAYO KIDS

‘KID’S AFRICAN PARTY’ (compilatie)
publieksprijs: 13,75

REGGAE

GROUNDATION – Each One Teach One / Each One Dub One
publieksprijs: 27,60 (2 cd)
SLY AND ROBBIE meet DUBMATIX – Overdubbed
publieksprijs: 16,60
CEDRIC CONGO meets MAD PROFESSOR
publieksprijs: 15,40
KING KONG – Repatriation
publieksprijs: 20,55
RAS MICHAEL & THE SONS of NEGUS – None A Jah Jah Children
publieksprijs: 19,35 (2 cd)
HOLLIE COOK – Vessel Of Love
publieksprijs: 16,45

VINYLRELEASES

SEUN KUTI & EGYPT 80 – Black Times
publieksprijs: 27,20 (2 lp)
GORAN BREGOVIC – Arizona Dream
publieksprijs: 30,25 (2 lp)
GORAN BREGOVIC – Le Temps Des Gitans
publieksprijs: 30,25 (2 lp)
GORAN BREGOVIC – Underground
publieksprijs: 30,25
GORAN BREGOVIC – Welcome To Goran Bregovic
publieksprijs: 30,25 (2 lp)
GROUNDATION – Each One Teach One / Each One Dub One
publieksprijs: 42,10 (2 lp)
SLY AND ROBBIE meet DUBMATIX – Overdubbed
publieksprijs: 25,25 (2 lp)
IMARHAN – Temet
publieksprijs: 21,15
TAL NATIONAL – Tantabara
publieksprijs: 18,40
JUNGLE FIRE – Jambu
publieksprijs: 21,85
BALOJI – 137 Avenue Kaniama
publieksprijs: 27,75 (2 lp)
ORQUESTA AKOKÁN – Orquesta Akokán
publieksprijs: 18,05
MONSIEUR DOUMANI – Angathin
publieksprijs: 26,70
KING KONG – Repatriation
publieksprijs: 34,45
RAS MICHAEL & THE SONS of NEGUS – None A Jah Jah Children
publieksprijs: 13,95
HOLLIE COOK – Vessel Of Love
publieksprijs: 22,05
‘I’M NOT HERE TO HUNT RABBITS’ (compilatie)
publieksprijs: 27,20

GOUD VAN OUD

WANNES VAN de VELDE - Live

WANNES VAN de VELDE - Live

Bouwjaren: 1993 + 2006 (cd-uitgave: 2011)
We vonden het weer eens hoogdringend tijd om de grootste Vlaamse volkszanger uit de vorige eeuw (sorry, Willem en Walter) te eren. We hadden hier het liefst de formidabele box ‘Wannes’ (3 cd + 1 dvd) nog eens aan jullie voorgesteld maar duizendwerf helaas is die schandelijk niet meer verkrijgbaar. Die box overspande zijn ganse muzikale loopbaan en was met zeer veel respect samerngesteld. Dan grijpen we met alle graagte naar de box ‘Live’ die een dwarsdoorsnede van zijn culturele erfenis is, een onschatbaar waardig eerbetoon en een essentiële aanvulling bij de box ‘Wannes’ (wie brengt die opnieuw uit???). Wannes was een man die altijd gegruwd heeft van het woord “carrière” maar die tegen wil en dank wel had gemaakt, zij het in de marge, zoals hij zelf zei. Hij was een man met een stem en een gitaar, een pen en een overtuiging, een zelden geziene en gehoorde intensiteit en muzikaal ging hij krachtig en met brio door het leven met zijn bekende stelling “een zanger is een groep”. Wannes is ongetwijfeld een van de allergrootsten uit de Belgische muziekgeschiedenis. Hij zong pure poëzie en als liedjesschrijver kent hij ook nu nog weinig gelijken. Wannes ventileerde vaak veel maatschappijkritiek en onvrede in zijn teksten waarbij hypocrisie allerhande aan de kaak stelde: hij was een ware en ongebonden voorvechter en ambassadeur van het vrije woord en dit zonder te willen preken, beleren of bekeren. Ook ironie, ondeugendheid, frivoliteit, sensualiteit en erotiek waren hem niet vreemd, zoals in zijn tweetalige uitvoering van ‘Comme Facette Mammeta’, een oud Napolitaans volkslied. Oorlog en vooral afkeer ervoor is een vaak weerkerend thema bij Wannes, zoals in de majestueuze en sarcastische oerklassieker uit zijn repertoire ‘Oorlogsgeleerden’, een ware splinterbom (what’s in a name….) en een uitmuntende vertaling van ‘Masters of War’ van Bob Dylan. Dit lied genereert tonnen kippenvel, ondanks het thema en de bijtende tekstuele vitrioolaanpak ervan. Sinds 10 november 2008 zwijgt hij voor altijd, maar zijn culturele erfenis kan helpen om hem nooit te vergeten.

Cd 1 + 2 op ‘Live’ werden opgenomen in de Arenbergschouwburg in Antwerpen op 5 mei 2006. Achter Wannes stond de vaste begeleidingsgroep van de laatste jaren. De drie jaren die voorafgingen had de zanger gezwegen, want de dood lag op de loer. Wannes klinkt hier scherp als in zijn beste dagen, treffend vertolkt in ‘Hier is ‘m terug’. Niemand weet op dat moment dat het een van zijn laatste concerten wordt en dat de pijn weer onverbiddelijk zal zijn. We horen hier Wannes en groep in zeer grote doen. Hoogtepunten opnoemen is onbegonnen werk en zou ook niet getuigen van veel respect voor een repertoire van dit kaliber, maar toch willen we een extra vermelding geven aan ‘Dublin Bay’, ‘In De Maat Van De Seizoenen’, het verkillende, magistrale en zeer intense ‘Oorlogsgeleerden’ en het pikante ‘Comme Facette Mammeta’. Daarnaast willen we ook nog de bindteksten vermelden: die zijn schitterende kortverhalen en net als zijn liederen zelf zijn die pure poëzie; als liedjesschrijver kent Wannes weinig gelijken.
Cd 3 + 4 werden opgenomen in de Lakenhal in Herentals op 1 april 1993. Dit is een van de zeldzame soloconcerten van Wannes. Het maakte deel uit van een initiatief van een handvol kleine folkclubs, met de steun van Radio 1. Traditionele oude volksliederen worden afgewisseld met eigen werk, waaronder een aantal gesproken teksten. Een man met enkel zijn stem (soms de stem alleen) en zijn gitaar herleidt zijn songs tot de essentie, ontdaan van het keurslijf van een groep muzikanten en van arrangementen. Hoe sterk dit soloconcert ook is, toch gaat onze voorkeur uit naar het groepsconcert op cd 1 + 2, waar een bekende stelling van Wannes krachtig en met brio in de verf wordt gezet: “een zanger is een groep”. De dvd is een VRT-documentaire uit de reeks ‘Histories’ en dateert uit 1999. Hierin zien we o.a. nooit vertoonde beelden uit zijn kinderjaren en gesprekken met Wannes.
‘In de maat van de seizoenen, op het ritme van de maan, zoekt de wereld naar de reden van zijn tijdelijk bestaan.’ Meer moet dat niet zijn.
We sluiten dit eerbetoon aan de grote schrijver die Wannes Van de Velde was graag en passend af met een van zijn allerbeste teksten, met name ‘Oorlogsgeleerden’:
Oorlogsgeleerden,
genie’s van ’t kanon,
ge bouwde torpedo
en waterstofbom.
Ge schuilt achter muren
en achter papier,
maar ik ken ‘ullie kuren,
uw stalen manier.

G’hebt nooit niet gewerkt
dan in het bedrijf
dat mensen vernietigt
en harten verstijft.
Ge geeft mij een wapen,
maar ge mijdt mijnen blik,
en fluiten er kogels,
dan schijt ge van schrik.

Ge bouwt aan ’t verderf
van leven en land,
ge steekt met uw streken
de wereld in brand,
en al kan’t u niet schelen
da ‘k ullie verwens,
toch zijd’e ‘ne vloek
in de buurt van ‘ne mens.

Ge zaait uwe waanzin,
die koud is en wreed,
ge foltert mijn kinderen
ge lacht met hun leed,
en ik weet dat de schepper
het denkbeeld verfoeit
dat er menselijk bloed
door uw aderen vloeit.

Crepeert voor mijn paart,
en liefst nog vandaag,
en ik volg uw kist,
liever rap als te traag,
en ik zal u zien zakken
in de vredige grond,
en ik schrijf op uw graven:
‘GEVAARLIJKEN HOND’.
(originele tekst: Bob Dylan; Nederlandse tekst: Wannes Van de Velde)

publieksprijs: 16,95 (4 cd + 1 dvd)

Meer van deze artiest: van het werk van Wannes is er helaas en schandelijk nog zeer weinig materiaal afzonderlijk beschikbaar, er is wel een box met 22 cd’s waarop het volledige oeuvre; iemand moet zich maar eens geroepen voelen om er werk van te maken.
Een compilatie vanwege zijn stad. (bouwjaar: 2009; 15,25€)
Het Beste (2008; 20,45)
In de maat van de Seizoenen (11,85; 2006) wellicht zijn opus magnum
Integraal (1966-2006 / cd-uitgave: 2015; 68,40: 22cd).


GOUD VAN HELEMAAL NIET OUD

Elke maand zetten we nog eens een klassieker van het voorbije jaar in de etalage.

KASAI ALLSTARS  & ORCHESTRE SYMPHONIQUE KIMBANGUISTE – Around Félicité (original soundtrack)

KASAI ALLSTARS & ORCHESTRE SYMPHONIQUE KIMBANGUISTE – Around Félicité (original soundtrack)

In het voorbije decennium lieten Kasai Allstars twee indrukwekkende , overrompelende, meeslepende en extreem intense album op de wereld los en met deze dus ook een derde. Die verschenen in de onvolprezen ‘Congotronics’- reeks van het Brusselse label Crammed Discs, die op unieke en onnavolgbare wijze muziek op de kaart zet die traditie en moderniteit organisch koppelt en zowel oud als avant-garde klinkt. Kasai Allstars verenigt zestien muzikanten, vocalisten en dansers uit vijf groepen (enkele ervan stonden op ‘Congotronics 2) die elk uit een andere etnische groep uit Kasai komen, een andere taal spreken en een verschillende muzikale cultuur vertegenwoordigen: met deze gegevens willen de muzikanten dan ook een zeer duidelijk signaal geven en zijn ze erin geslaagd het schijnbaar onverenigbare te verenigen. De meeste van deze muzikanten komen uit de jungle en hebben zich ondertussen in Kinshasa gevestigd. Hun muziek wordt gekenmerkt door charismatische vraag-en-antwoord gezangen, urgente percussie, hardnekkig aanhoudende gitaar- en xylofoonriffs en de prominent aanwezige, ambachtelijk versterkte en verwrongen likembe (een duimpiano). Congotronics kan zowat beschouwd worden als het geesteskind van producer Vincent Kenis (zie ook: Konono N°1en Staff Benda Bilili) en het moet met nadruk gezegd dat Kenis dat kind met alle respect en egards behandelt. Dit verhaal ging ook niet onopgemerkt voorbij aan de aandacht van vele muzikanten uit de elektronische muziek en de indie rock, wat in 2010 resulteerde in het album ‘Tradi-Mods vs Rockers’. Dit zou het vermoeden kunnen opwekken dat we bij Kasai Allstars een stortvloed aan ruige, urbane muziek krijgen. Mis poes dus. Basaal spelen ze muziek uit de jungle waarbij de sleutels ritualistisch, furieus, messcherp, spookachtig, hypnotisch, dreigend, resonerend en trance zijn.

Op cd 1 horen we de soundtrack van de film ‘Félicité’ van regisseur Alain Gomis. Deze film is geïnspireerd door de muziek van Kasai Allstars en de figuur van hun leadzangeres Muambuyi. De protagonist in de film is een trotse en vrijgevochten alleenstaande moeder genaamd Félicité. Zij werkt als zangeres bij een band (Muambayi en Kasai vertolken ook in de film) en onderneemt een halsbrekende race door elektrisch Kinshasa om haar zoon te redden en zijn zware operatiekosten te kunnen betalen. In acht van de elf composities horen we Kasai Allstars. Zes zijn nieuw geschreven, twee zijn reprises van op hun debuut. Opname en productie waren alweer in de zeer goede handen van Vincent Kenis en drummer Sam Gysel springt bij op drie tracks. De opnames werden verweven met flarden dialoog, danspasjes en straatklanken. Verwacht geen aardverschuiving: wat we horen is vintage Kasai Allstars en laat dat nu net een garantie en een referentie zijn. De essentie van Kasai Allstars culmineert in het extra lange ‘Mabela’ waarin werkelijk alle registers worden opengetrokken. De overige drie composities zijn werk van de Estse componist Arvo Pärt en contrasteren fel met de zeer urgente muziek van Kasai Allstars: ze vormen a.h.w. rustpunten. Pärt’s werk werd gearrangeerd en gespeeld en uitermate bekoorlijk gezongen door Orchestre Symphonique Kimbanguiste uit Kinshasa. Hun uitvoering van ‘Fratres’ behoort tot de hoogtepunten van dit album dat eigenlijk bol staat van de hoogtepunten. Vorig jaar won de film de grote prijs van de jury op de 67ste Berlinale. Voor de derde keer in negen jaar bezorgden Kasai Allstars een waar meesterwerk. Ons slotadvies luidt: geef je voor de volle 100% over aan Kasai Allstars en een overrompelende en als derwisjen doldraaiende luisterervaring zal je deel zijn.

Op cd 2 ‘Félicité Remixes’ worden de hipsters op hun wenken bediend: tien elektronische remixes van zowel oud als nieuw werk dat door de molen gehaald wordt en alsof de sound van Kasai Allstars op zich niet heftig genoeg zou zijn wordt die hier nog eens schaamteloos afgejakkerd. We horen veel -energiek en bijwijlen hyperkinetisch en soms verbijsterend- psychedelisch voer voor de dansvloer. Op de bijdragen van Africaine 808 en Esa willen wij nog wel eens onze beste beentjes voorzetten maar verder krijgen wij hier niet warm en niet koud van en haalt ‘Félicité Remixes’ nergens het niveau van ‘Tradi-Mods vs Rockers’.
publieksprijs: 20,40 (2 cd)

 TOUMANI DIABATÉ

PORTRET: TOUMANI DIABATÉ

Slechts een handvol bijzonder begaafde muzikanten bereiken de status synoniem te zijn van het instrument dat ze bespelen. We denken hierbij o.a. aan Yehudi Menuhin (viool), Jacqueline du Pré (cello), Segovia (klassieke gitaar), Astor Piazzolla (bandoneón), Ravi Shankar (sitar). Bij deze muzikanten wordt het instrument een expressie van hun persoonlijkheid maar ook een verlengstuk van hun lichaam. Nog zo’n uitzonderlijke figuur is Toumani Diabaté, de tovenaar op de 21-snarige kora. Al deze meestermuzikanten combineren technisch meesterschap met een intuïtief emotioneel aanvoelen van de muziek. Bovenal overstijgt hun muziek alle modegrillen en is die aldus tijdloos.
Diabaté’s muziek maakt deel uit van een traditie die 700 jaar teruggaat in de tijd. Naar verluidt vertegenwoordigt hij de 71ste generatie van koraspelers en griots in zijn familie. In West-Afrika is zijn familienaam ook vaak gelieerd met kora en griot en is die naam er zowat het equivalent van Peeters en Janssens bij ons. Hij is geboren in een kaste van griots, professionele en overgeërfde muzikanten met een afstamming die teruggaat naar de dagen toen het Mande-rijk heerste over West-Afrika. Vader Sidiki Diabaté was de toonaangevende speler van zijn tijdperk: hoewel Toumani er prat op gaat een autodidact te zijn lijdt het geen twijfel dat hij vooral veel leerde door op te groeien in zo’n traditie en door zijn vader dagelijks te zien en horen spelen. Over zijn vader zegt Toumani: “Zijn techniek bracht de drie functies samen: baslijn, melodie en improvisatie. Wanneer je luistert is het alsof je drie muzikanten tegelijk hoort spelen. Zo leerde ik de kora spelen.” Traditioneel was de kora een begeleidingsinstrument maar Toumani heeft grondig de functie van het instrument verruimd en er een nieuwe muzikale taal voor gecreëerd en daarbij bleef hij trouw aan de tradities van de kora. Ondanks die recente erkenning van de kora als solo-instrument is die ondertussen wel het determinerende instrument van West-Afrika geworden (muzieknieuws juli 2016). Niet enkel excelleert Toumani in de traditionele Mande-stijl, hij heeft ook een groot vermogen om te functioneren in uiteenlopende muzikale contexten: hij deed dat in zijn vele samenwerkingen met fijne lieden als Ali Farka Touré, Ballaké Sissoko, Kayhan Kalhor, London Symphony Orchestra, Björk, Damon Albarn, Taj Mahal, Herbie Hancock, Ketama, AfroCubism, Buena Vista Social Club, Arnaldo Antunes & Edgard Scandurra, zijn zoon Sidiki én met zijn eigen moderne West-Afrikaanse big band, Symmetric Orchestra.

Zijn solodebuut ‘Kaira’ dateert van 1988. Pas twintig jaar later kwam deze koragigant op de proppen met een tweede soloworp, ‘The Mandé Variations’ (muzieknieuws februari 2018). Deze cd is toe te voegen aan het rijtje meesterwerken ‘In The Heart Of The Moon’(met Ali Farka Touré), ‘Ali & Toumani’ (met Ali Farka Touré), ‘Boulevard De L’Indépendance’ (met Symmetric Orchestra), ‘Toumani & Sidiki’ (met Sidiki Diabaté). (extra bron: www.songlines.co.uk )

Categorie: