Muzieknieuws oktober 2018

RADIO COLUMBUS

JJ THAMES & SOUL SHOT / BLUEBIRD

vrijdag 12 oktober 20u – Stadsschouwburg Brugge
inkom 18 - 15 - 12 - 9 euro

Jennifer ‘Jj’ Thames opent deze editie van de jaarlijkse bluesmeeting Nothin’ But The Blues. Ze groeide op in Detroit, maar kwam via Virginia, waar haar oma een heuse ‘juke joint’ exploiteerde, in Mississippi terecht. Van daaruit volgde ze een erg hobbelig levenspad. Ze studeerde marketing en financiën, maar haar grote droom bleef professioneel zangeres worden. Via de blues- en R&B-scene van Jackson, Mississippi, maakte zij haar droom waar. Met een stem als een klok brengt Jj Thames een wervelende mix van blues, R&B en een tikkeltje soul. Haar ruwe traject maakt haar interpretaties van zowel bekende klassiekers als eigen repertoire authentiek en doorleefd.
Trouw aan het principe van Nothin’ But The Blues koppelt Radio Columbus graag een Belgische band aan dit internationale talent. Het Gentse Bluebird bestaat uit vier piepjonge twintigers die de authentieke bluesstijlen uit de jaren 40 op een originele en eigentijdse manier benaderen.

 

STUDEBAKER JOHN & THE HAWKS / ED & THE GATORS

zaterdag 13 oktober 20u – Stadsschouwburg Brugge
inkom 18 - 15 - 12 - 9 euro

Het internationale succesverhaal van deze veteranen uit de Chicagoblues begon zowat een kwarteeuw geleden in ons eigenste Brugge, met onder meer een concert tijdens de Belgian Blues Night. Hun albums op het Brugse platenlabel Parsifal blijven na al die jaren onuitwisbaar in het collectieve geheugen van elke bluesgfan gegrift. ‘Nothin’ But Fun’ is na al die jaren nog steeds hun credo. Dat bewijzen ze keer op keer tijdens hun live-acts met een combinatie van een snijdende stem, virtuoos harmonicawerk, bezwerende gitaren en een pompende ritmesectie. Chicagoblues ten top dus, met muzikanten die een indrukwekkende staat van dienst kunnen voorleggen. Zo speelde Rick Kramer jarenlang in de band van Muddy Waters.
De West-Vlaamse allround bluesband Ed & The Gators won in 2017 de Belgian Blues Challenge en vertegenwoordigde België op de European Blues Challenge in het Noorse Hell. Dit is een band die weet hoe ze de gumbo van de blues moet doen opborrelen, dankzij de doorleefde zang en het fenomenale harmonicaspel van frontman Ed De Smul, gekruid met het magistrale gitaarwerk van Arne Demets.

 

LOS RUPHAY – A Cry For Revolution (Earth Healing Music From Bolivia)

Het is weinig muziekgroepen gegeven hun 50ste verjaardag te vieren en de Boliviaanse folkloregroep Los Ruphay is een van die weinigen. ‘A Cry For Revolution’ is opgedragen aan het leven en werk van Mario P. Gutiérrez zaliger, stichtend .lid, componist, multi-instrumentalist en groepsleider van Los Ruphay. Mario was gedurende 17 jaar actief bij de groep en in die periode alleen al namen ze 15 albums op. Hun debuutalbum ‘Folklore of Bolivia’ dateert van 1976. De groep bespeelt traditionele instrumenten zoals charango, panfluiten, quena, gitaar, percussie en fluiten maar ook cello. ‘A Cry For Revolution’ focust op Mario’s toewijding aan het behoud van de haast vergeten gemeenschapswaarden van de Zuid-Amerikaanse inheemse volkeren, de Quechua en de Aymara. Met dit nieuwe album willen ze hun geloof in hoe muziek en liederen kunnen gebruikt worden om de hoogste graad van communicatie tussen de mens en de kosmos uit te drukken doen herleven en verspreiden. Het repertoire bezingt de harmonie tussen mensen en de fauna en flora uit de Andes. De liederen worden gezongen in de inheemse taal Aymara en in het Spaans. De albumtitel is een metafoor voor het aannemen van nieuwe attitudes en een oproep om de aarde beter te maken, traditionele culturen te respecteren en voor een groter bewustzijn van de delicate balans tussen de mens en moeder aarde. We willen bijzonder behoedzaam zijn met het gebruik van het woord, maar deze muziek is waarlijk authentiek, ook al is het niet helemaal onze meug (maar de gustibus et coloribus….). publieksprijs: 15,25
 

GRUPO MONO BLANCO - !Fandango!

We blijven nog even in gelijkaardige sferen vertoeven. Deze Mexicaanse grassroots muziekgroep werd in 1977 opgericht door Gilberto Gutiérrez en graaft diep in de rurale cultuur van Veracruz. De groep maakt deel uit van een grotere beweging die volksmuziek verspreidt doorheen Mexico en de VS en ver daarbuiten. Verleden en heden staan op de agenda en deze muzikanten willen nieuw leven inblazen in de klanken van traditionele snaarinstrumenten, percussie, poëtische improvisatie, son Jarocho en fandango: dit doen ze o.m. in workshops en muziekopleidingen. Son is grotendeels -zowel muzikaal en tekstueel- gebaseerd op improvisatie waarbij door de soneros (zangers) geconverseerd wordt in de inheemse taal en muzikale ideeën, ritmes en versregels uitgewisseld worden. In onze kontreien is ‘La Bamba’ wellicht de meest gekende son. Grupo Mono Blanco brengt op ‘!Fandango!’ traditie op zijn paasbest. We gebruiken nogmaals behoedzaam het a-woord: deze muziek is waarlijk authentiek. publieksprijs: 16,95
 

GIORA FEIDMAN SEXTETT – Klezmer for Peace

De terecht wereldvermaarde virtuoze klezmerklarinettist Giora Feidman, ook wel eens “de keizer / koning van de klezmer” genoemd (waarom dat zo is wordt na afloop van beluistering van zijn werk helemaal duidelijk), stamt uit een muzikale familie: ook zijn vader speelde klarinet en zijn grootvader spelde als kind met de zigeuners op straat. Feidman is al zowat zijn gehele muzikale leven lang een bruggenbouwer en een pleitbezorger van eenheid en vrede en op die attitudes borduurt hij ook nu weer verder. ‘Klezmer for Peace’ is een verenigde muzikale expressie van briljante vertolkers uit het Midden-Oosten met verschillende religieuze en culturele achtergronden die hier hun gemeenschappelijke passie voor musiceren delen. Dit doen ze op klarinet, basklarinet, harp, saxofoon, frame drums, percussie, ud, gitaar, kanun, contrabas, tabla en zang. Dit sextet voert ons af naar een muzikale wereld die zich situeert in het Andalusië van de Middeleeuwen toen de belijders van de drie grote monotheïstische godsdiensten nog vreedzaam samenleefden en samenwerkten in wederzijds respect wat zich ook liet vertalen in kunst, muziek en poëzie. Bijgevolg is de dominante stemming op deze cd oriëntaals in een mix van Turkse en Arabische motieven en Joodse klezmer, gecombineerd met Spaanse, Israëlische en Palestijnse invloeden. Grensoverschrijdende muziek is dan ook een constante in het werk van Giora Feidman. publieksprijs: 20,40
 

REGGAE

THE CONGOS & PURA VIDA – Morning Star

Sinds 2009 werkt de Belgische reggaetrots Pura Vida nauw samen met de drie Jamaicaanse legendes van The Congos; Pura Vida doet dat trouwens ook met Lee “Scratch” Perry. Voor de millennials onder onze lezers: The Congos zijn een vocaal trio, samengesteld uit falset Cedric Myton, tenor Roydel “Ashanti Roy” Johnson en bariton Derrick “Watty” Burnett. In 1977 waren ze verantwoordelijk voor ‘Heart Of The Congos’, een van de absolute meesterwerken en mijlpalen in de reggaegeschiedenis. In 2011 nam Pura Vida een eerste lp op met The Congos en nog eens resp. een en drie jaar later twee met Roydel Johnson. The Congos, en dan in het bijzonder Ashanti Roy, zijn ook van grote waarde geweest bij de uitbouw van Pura Vida’s eigen label en studio, resp. Lost Ark Music en Last Ark Studio, naar analogie met Lee Perry’s verloren gegane Black Ark Studios. We vallen meteen met de deur in huis: ‘Morning’ Star is een bijzonder geslaagde en met veel allure gebrachte symbiose van de klank van twee groepen, van vocaal en instrumentaal meesterschap, van oud en jong. Mix, klank en productie zijn ten volle old skool en meer dan veertig jaar na dato blijkt er maar geen sleet te komen op dat uitzonderlijke stemmenwerk voorzien van haast onaardse harmonieën. 12 op 10, een kus van de juf en/of de meester en een hele rij banken vooruit, ook al zaten ze eigenlijk al op de voorste banken. publieksprijs: 17,05
 

GROUNDATION – The Next Generation

Deze Amerikaanse band liet zich de afgelopen twintig jaar opmerken als een van de allerbeste, meest invloedrijke en meest vernieuwende reggae acts. Deze negenkoppige band creëerde doorheen de jaren een nieuwe reggaesound met injecties van jazzfunk brass, dub, latino- en Afrikaanse polyritmes en soulvocalen. Ze werkten ook samen met heel wat reggae iconen zoals Pablo Moses, Don Carlos, Cedric “Congo” Myton, Ijahman Levi…. Dat leidde vaak tot roots reggae prima de luxe om duimen en vingers bij af te likken. Ook markant is dat Groundation steeds trouw gebleven is aan analoge opnametechnieken, wat zeer bepalend is voor hun unieke sound die dicht in de buurt van The Wailers en Burning Spear komt. Voor het negende studioalbum met de zeer toepasselijke titel ‘The Next Generation’ heeft zanger / componist / producer Harrison Stafford (ook gekend van zijn soloprojecten als Professor) de band volledig herbouwd met acht nieuwe vocalisten en muzikanten uit Jamaica en Californië. Ook in deze nieuwe bezetting bevestigt en verantwoordt Groundation alle lofbetuigingen die hen de voorbije twee decennia werden toegedicht. De groep blijft trouw aan het succesrecept zonder daarom in klakkeloze herhaling te vervallen: de geabsorbeerde invloeden staan mee garant voor veel variatie in de songs die alle waarlijk rootsy en catchy klinken. Zoals meestal bij Groundation het geval is staan hier geen vullers maar vooral winners en enkele echte killers met een hoog meezinggehalte. Roots reggae is en blijft de ruggegraat en het jazzelement komt vooral te voorschijn in de solo’s en de instrumentale harmonieën. We hebben het hier al tot vervelens toe geschreven: de beste reggae komt al tijden niet meer uit Jamaica en dat is bij deze weer eens bewezen; acts als Groundation, Tiken Jah Fakoly, Fat Freddy’s Drop…. zorgen er voor dat de rootsreggaefan niet steeds toevlucht moet nemen tot iconisch werk uit de jaren 70. Al is daar de voorbije jaren kentering in gekomen dankzij de “new roots reggae / reggae revival” (lees de bespreking van Protoje in muzieknieuws september 2018). Maar ook wie niet zo vertrouwd is met reggae adviseren we met aandrang dit schijfje grondig te beluisteren en aldus een muzikale ontdekking te doen. publieksprijs: 17,30
 

VINYLRELEASES

- DON KIPPER – Seven Sisters​
publieksprijs: 13,15

- JAUNE TOUJOURS – Europeana​
publieksprijs: 22,80

- THE CONGOS & PURA VIDA – Morning Star​
publieksprijs: 24,95

- GROUNDATION – The Next Generation​
publieksprijs: 29,00

- UPSETTERS – Rhythm Shower (re-release)​
publieksprijs: 23,10

- THE HEPTONES – Book Of Rules (re-release)​
publieksprijs: 23,10

 

GOUD VAN OUD

KRONOS QUARTET – Kronos Explorer Series

Bouwjaren: van 1992 tot 2009 (boxuitgave: 2014) Dit Amerikaanse strijkkwartet met wereldfaam is van vele markten thuis, zo ook van de wereldmuziekmarkt. Gedurende 40 jaar hebben ze hun strijkkwartetrepertoire uitgebreid met werk uit diverse bronnen en stijlen uit alle windhoeken. Deze box met vijf cd’s verzamelt vijf albums (‘Pieces Of Africa’, ‘Night Prayers’, ‘Caravan’, ‘Nuevo’, ‘Floodplain’) die verschenen tussen 1992 en 2009 en waarin dit global-aspect van Kronos Quartet duidelijk tot uiting komt. Elk album is gewijd aan muziek uit een verschillend geografisch gebied in de wereld met tal van gastmuzikanten en composities uit de respectieve gebieden. Het cd-boekje is bijna volledig gewijd aan een zeer uitgebreid en diepgaand interview met David Harrington, stichter van Kronos Quartet, en werd afgenomen door Jonathan Cott, freelance redacteur voor Rolling Stone van bij de start van het magazine, die ook schreef voor The New York Times en The New Yorker. Hij is ook auteur van interviewboeken met Stockhausen, Leonard Bernstein, John Lennon en Yoko Ono. ‘Kronos Explorer Series’ is een waarachtige oase van pure en vurrukkullukke (met dank aan Remco Campert) schoonheid.
Wat Kronos Quartet onderscheidt van vele andere gezelschappen die geschoold zijn in de Westerse klassieke traditie is hun vindingrijkheid, hun experimenteren met microtonaliteit en hun vermogen om de mogelijkheden van hun instrumenten te herdenken. publieksprijs: 51,35 (5 cd)
 

GOUD VAN HELEMAAL NIET OUD

Elke maand zetten we nog eens een klassieker van het voorbije jaar in de etalage.

BOUBACAR TRAORÉ Dounia Tabolo

Boubacar Traoré, a.k.a. Kar Kar, is een van de grootste Afrikaanse bluesmannen.  Hij vertegenwoordigt de schoonheid van de Afrikaanse blues en heeft een uniek en wonderlijk stemgeluid.  In de jaren 60 was hij een ster in Mali: men noemde hem de Malinese Chuck Berry.  Daarna deemsterde hij wat weg maar in de jaren 80 en 90 werd hij herontdekt.  In 2002 verbaasde hij de wereld met het album ‘je chanterai pour toi’, wellicht zijn beste ooit.  76 is hij inmiddels en nu Ali Farka Touré en Lobi Traoré al een tijdje zijn heengegaan is Boubacar de meest eminente bluesman uit Mali.  “Als het maximum 5 is dan geef ik hem een 10”, zei Ali Farka Touré ooit over hem.  Hij is een bescheiden maar zeer gerespecteerde selfmade man.  Hij is nog een van de laatste levende artiesten die zijn carrière begon in de vroege dagen van de Malinese onafhankelijkheid.  In tegenstelling tot de meeste van zijn Afrikaanse bluesbroeders speelt Boubacar Traoré akoestische gitaar die samen met diverse traditionele West-Afrikaanse instrumenten voor een rijke klank zorgt.  Zonder ooit maar in de buurt van een kopie te komen zijn de gelijkenissen met Ali Farka Touré opmerkelijk.  De klankkleur van zijn muziek leunt zeer dicht aan bij het donkere en desolate van de Mississippi blues maar de melodielijnen en de instrumenten zorgen ervoor dat het Afrikaanse karakter sterk aanwezig blijft.  Zijn uiterst karakteristieke schorre stem en basale gitaarspel met subtiele intonaties zijn onnavolgbaar en Boubacar Traoré munt uit in grootse eenvoud en soberheid, elegantie, contemplatie en subtiliteit.  Zijn soms hartverscheurende nostalgie en melancholie werken rustgevend.  In die meer dan vijftig jaar muzikale activiteit is er nauwelijks wat veranderd aan de muziek van Boubacar Traoré maar in al zijn bescheiden en sobere grootsheid deert dat geenszins: zijn mix van blues en Malinese rootsmuziek, gebaseerd op khassonkéritmes blijft intrigerend, fascinerend en aanstekelijk.

 

Drie jaar geleden schitterde hij nog met ‘Mbalimaou’ die we toen zijn tweede beste cd ooit noemden.  Op zijn vorig jaar verschenen cd  ‘Dounia Tabolo’ en op zijn oude dag zocht Boubacar andere wegen op.  Hij ging opnemen in Lafayette, Louisiana en ook drie van de vijf begeleidende muzikanten die hij reeds eerder ontmoette op tour zijn Afro-Amerikaanse artiesten uit het zuiden van de States.  De keuze van de instrumenten mag verrassend genoemd worden: naast de gebruikelijke gitaren en percussie zijn dat harmonica, viool, wasbord en zelfs cello!  Het was Traoré’s intentie de kleur van zijn songs te veranderen met behoud van het originele karakter.  Deze gegevens brengen ook stijlwijzigingen mee: er wordt op zeer behendige en vooral organische en coherente wijze gelaveerd tussen blues, folk, cajun en zydeco maar bovenal toont Boubacar Traoré nog maar eens aan dat hij een levende en vitale connectie is tussen Mali en de Mississippi.  De inbreng van een cello is een onverwachte en ware voltreffer om nog maar te zwijgen over de virtuositeit van celliste Leyla McCalla die hier voor veel meer dan meerwaarde zorgt.  ‘Dounia Tabolo’ is een excellent en zeer verfrissend toonbeeld van transatlantische crossover en een aanschouwelijke bewijsvoering van de stelling dat, ondanks de enorme fysieke afstand, Mali en de Mississippi een muzikale eenheid vormen.  ‘Dounia Tabolo’ vormt samen met ‘je chanterai pour’ en ‘Mbalimaou’ de essentiële Drievuldigheid in het werk van Boubacar Traoré.  Deze 73’ durende exquise luisterervaring was dan ook een instant klassieker.  Moge dit boegbeeld van het waardig ouder worden nog lang meegaan én musiceren.

publieksprijs: 20,40 

 

HOE ZOU HET NOG ZIJN MET?

DUB COLOSSUS

Omdat we al veel te lang niets meer gehoord hebben van dit wonderbaarlijke collectief plaatsen we het nog eens in onze etalage.  Eind 2008 maakten we kennis met het Ethiopische Dub Colossus en hun fascinerende cd ‘In A Town Called Addis’.  Dub Colossus was en is nog steeds een project van Nick Page, medeoprichter van Transglobal Underground en van Temple of Sound en verder ook nog bedenker van het project Syriana (met de in 2010 verschenen uitstekende cd ‘The Road To Damascus’).  Op ‘In A Town Called Addis’ bracht Page het kruim van de hedendaagse Ethiopische garde samen en die maakten samen een fascinerende mix van Azmari zang, traditionele Ethiopische stijlen, dub, blues, grooves, jazz, funk brass, afrobeat en vooral de reggaesound uit de jaren 70.  Dub Colossus was het zoveelste bewijs dat de Ethiopische muziekscene een schatkamer is en een van de meest boeiende muzikale bewegingen, ook en zeker nu nog met de hedendaagse generatie aan het begin van deze eeuw, zie ook: Abyssinia Infinite feat. Gigi, Bole 2 Harlem, Tommy T, Invisible System, Samuel Yirga (naast soloartiest ook ex-pianist bij Dub Colossus), Krar Collective (en onze welgemeende excuses aan wie we over het hoofd zien). 

 

Ruim twee jaar later was er de opvolger ‘Addis Through The Looking Glass’.  Waar Dub Colossus in aanvang dus eerder nog een “project” van Nick Page was was het tegen die tijd, mede door het groeiende succes als live band, een echte groep geworden met Page als bevoorrechte medewerker en aangever: de titel van de cd was hierbij veelzeggend.  Het recept was in grote lijnen hetzelfde gebleven maar de geuren en kleuren hadden andere accenten gekregen.  Het fundament werd nog steeds gelegd in de Ethiopische traditie en de invloeden bleven legio; de klankkleur echter was weidser / wijdser en meer ambient en dus minder groovy dan op hun debuut.  Jazz en dub kwamen meer aan hun trekken.  En net als bij dat debuut waren we nu ook weer zeer sterk onder de indruk van zangeres Tsedenia Gebremarkos Woldesilassie.  Weerom vonden we dit een fascinerend en avontuurlijk schijfje maar misten we net die extra dimensie die hun debuut zo uitzonderlijk maakte: op die tweede cd haalde het sferische het net iets te veel van de grooves maar toch was dit album de bevestiging dat Dub Colossus een van de meest innovatieve bands anno toen was.

 

De daaropvolgende jaren verschenen er nog enkele ep’s en cd’s met dubversies, remixes, unplugged versies en nog meer fraais die op een of andere manier aan onze aandacht ontsnapt waren.  Vier jaar geleden verscheen dan het derde “volwaardige” album waarbij Addis centraal bleef, althans in de titel ‘Addis To Omega’.  Als doorgaande en evoluerende werking zal het wellicht niet verbazen dat er weer stevig aan de bezetting gesleuteld was: gasten incluis figureerden dertig muzikanten en vocalisten op de loonlijst.  Wie jammer genoeg (tijdelijk?) het schip verlaten hadden waren o.m. zangeres Tsedenia Gebremarkos Woldesilassie en pianist Samuel Yirga.  Nick Page (onder zijn alias Dubulah) was nog steeds de drijvende motor en er was ook een belangrijke rol weggelegd voor zangeres PJ Higgins die al deel uitmaakte van Dub Colossus Dub Band (die is naast Higgins samengesteld uit die leden van het grote collectief die in de UK verblijven + ex Steel Pulse zanger Mykaell Riley).  Het eerste wat opviel bij die nieuwe loonlijst was dat er in geen verte nog een Ethiopiër te bespeuren was!  En dat had blijkbaar alles met economie te maken.  De kosten van vliegtuigtickets en visa betaalden zich niet terug in de opbrengsten.  Vandaar de keuze voor hoofdzakelijk in de UK verblijvende muzikanten.  Thematisch behandelt dit conceptalbum de bankencrisis in al zijn facetten.  Muzikaal liet de nieuwe keuze van Nick Page zich vertalen in een bijna totaal nieuwe sound met de klemtoon op roots reggae, ska, dub en toetsen funk en jazz: enkel de laatste track (forse ethiojazz / afrobeat) roept nog herinneringen op aan de “oude” Dub Colossus.  De songs worden aangedreven en gedragen door de majestueuze blazers van Horns of Negus en worden netjes afgewerkt door een hele rij vocalisten waarbij de reeds genoemde Higgins en Riley het grootste deel van de prestaties voor hun rekening nemen; het moet gezegd dat de voorheen nobele onbekende PJ Higgins een heuse aanwinst was: bij nader onderzoek was ze geen nieuwkomer, want eind vorige eeuw trad ze net als Nick Page al aan met Temple of Sound.  De koerswijziging van Dub Colossus had geleid tot alweer een bruisend en uitbundig werkstuk.

 

EN VERDER NOG:

‘PUTUMAYO presents NEW ORLEANS PARTY’ (compilatie)

Met o.a. Dr. John.

publieksprijs: 13,75

 

‘PUTUMAYO presents SKA AROUND THE WORLD’ (compilatie)

Met o.a.The Skatalites en verder van Kingston tot in Sint-Petersburg.

publieksprijs: 13,75