Muzieknieuws mei 2019

RADIO COLUMBUS

Inschrijven op de nieuwsbrief van Radio Columbus kan je op https://www.ccbrugge.be/nieuwsbrief/.

Belmundo Festival is dit jaar aan de vierde editie toe. Het groeide uit Flamenco Festival dat vier edities kende. Dit jaar neemt Belmundo je mee op een inspirerende culturele reis richting Spanje, Portugal en Italië, met veel muziek en heel wat extra activiteiten (kookworkshop, lezing, wijndegustatie, wandeling). Hier gaan we dieper in op het muzikale luik.


KADRIL & CENTRO ASTURIANO DE BRUSELAS

La Paloma Dorada
donderdag 16 mei 20u Stadsschouwburg Brugge

inkom 7-9-12-15 euro

De weg naar Santiago is lang. Maar Kadril is al veel langer aan het wandelen, meer dan veertig jaar ondertussen. De pioniers van de Vlaamse folk lieten zich altijd leiden door hun vele ontmoetingen, verschillende culturen, heel veel muziek en blijvende vrienden. Nu nemen ze de draad op van een van hun meest ambitieuze projecten, ontstaan uit een samenwerking met Brusselse, Galicische en Spaanse vrienden.
Het pad naar het verre Galicië, de wieg van ‘La Paloma Negra’, loopt over Frankrijk, Biarritz, Picos de Europa en Asturië… Asturië, waar dezelfde vogels vliegen. Waar de duif een gouden kleur krijgt, waar de muziek zijn Keltische kleur behoudt en Kadril zijn eigen groet brengt.

RACHELE ANDRIOLI e ROCCO NIGRO

vrijdag 17 mei 20u Stadsschouwburg Brugge
inkom 7-9-12-15 euro

Dit duo komt helemaal vanuit de punt van de laars van Italië, uit de regio Lecce in Salento. Ook hun repertoire ligt diepgeworteld in die streek. Rachele Andrioli (zang, tamboerijn) en Rocco Nigro (accordeon) geven echter een nieuwe identiteit aan de traditionele melodieën van hun geboortestreek, met erg persoonlijke en actuele interpretaties. Hun benadering is authentiek en aangrijpend en instrumentaal kiezen ze voor een erg pure uitvoering. De klemtoon ligt op de intensiteit en de beleving van de muziek.
Op hun weg treffen ze naast bekende en minder bekende liederen uit het zuiden van Italië ook meer populaire Italiaanse klassiekers aan van o.a. Gabriella Ferri of Domenico Modugno. Ze trekken ook naar andere windstreken, op de grenzen van de fado en de overzeese melancholie van Cesaria Evora of de aangrijpende ballades van Edith Piaf, Amália Rodrigues of Chavela Vargas.

OMIRI

Baile Electronico
zaterdag 18 mei 20u MaZ Brugge
afterparty in de foyer van Stadsschouwburg Brugge

inkom 9-12-15 euro

Het muzikale project Omiri van de Portugees Vasco Ribeiro Casais is zonder meer een van de meest frisse en originele exploten die de actuele Portugese wereldmuziek te bieden heeft. Hij trekt doorheen zijn land en absorbeert allerlei indrukken: zijn vaderlandse en traditionele muziekcultuur, maar ook elk aspect van het volkse plattelandsleven fascineert hem, van pottenbakken tot weefgetouwen, kurk kappen tot visnetten knopen…
Hij verzamelt alles in zowel beeld als klank en samplet dit in een ogenschijnlijk simpele mix met ingenieuze elektronica en live visuals. De wisselwerking tussen traditionele instrumenten zoals gitaar, bouzouki, draailier, harp en ukulele met meer elektronische beats en composities resulteert in een unieke sound. Met zijn one man band zet hij een beklijvend muzikaal spektakel neer, waarbij zowel mind, body en soul aan hun trekken komen. Speciaal voor Belmundo brengt hij ook enkele traditionele dansers mee.

SANDRA KIM, BEGIR MEMETI, MARCO Z & BAND

Bella Italia
zondag 19 mei 15u Stadsschouwburg Brugge
gratis Nostalgiabal in stile italiano achteraf in de foyer

inkom 9-12-15-18 euro

Deze muzikanten, allen met Italiaanse roots, trekken naar het geboorteland van hun ouders en grootouders. Hun reisgids: het beste uit de Italiaanse top 100 van de voorbije decennia. Met ‘dolce far niente’ als gevoelig kompas gaan zij niet enkel te rade bij kleppers zoals Paolo Conte, Eros Ramazzotti of Zucchero, ook Italiaanse Belgen zoals Rocco Granata en Adamo zetten hen op de goede terugweg. En wie Italië zegt denkt natuurlijk ook aan de talloze frivole diva’s, van la mama tot la bella, van Sofia Loren en Raffaele Carrà over Gianna Nannini en Laura Pausini tot Carla Bruni. Ook zij halen het voetlicht naar zich toe in deze mambo italiano. Kortom, ‘una giornata particulare’ met een korte maar krachtige cocktail ‘dolce vita’ door een band met ‘tutti italiani’.






THE NILE PROJECT – Tana

The Nile Project is veel meer dan een orkest: het wil model staan voor crossculturele dialoog en samenwerking. Het werd in 2011 opgericht door de Egyptische etnomusicoloog Mina Girgis en de Ethiopisch / Amerikaanse zangeres Meklit Hadero en het tracht ook inwoners van de regio te helpen samenwerken bij het duurzaam houden van de gedeelde ecosystemen (nileproject.org). Door lokaal publiek bloot te stellen aan de culturen van hun rivierburen wendt dit initiatief muziek aan om een gedeelde Nijlidentiteit te creëren. Het bouwt op dit bewustzijn om educatieve programma’s te ontwikkelen alsook een onlinedialoogplatform en een Nile Prize weg te geven voor initiatieven die oplossingen aanbrengen voor de culturele en ecologische uitdagingen van de regio. Bij de concerten van dit orkest horen ook workshops rond hun doelstellingen. Er loopt ook een universitair programma rond duurzaamheidoplossingen aan universiteiten in Egypte, Ethiopië, Kenia, Uganda en Tanzania. ‘Tana’ is hun derde cd, genaamd naar het meer dat de bron vormt voor de Blauwe Nijl in Ethiopië. Het gezelschap is ondertussen geslonken tot dertien muzikanten waarvan negen er ook vocaal aan de slag gaan in Swahili en Arabisch. Ze werden uit zeven van de elf Nijllanden geselecteerd om samen te componeren, te gaan experimenteren met een creatief samenwerkingsproces en daarna te toeren. Mina Girgis is nog steeds betrokken partij maar dan wel als producer en vooral als drijvende kracht achter het globale project. The Nile Project exploreert de veelsoortige stijlen en instrumenten uit een regio die verenigd wordt door een rivier maar verdeeld door een strijd om grondstoffen. De muziek wordt aangedreven door de percussiesectie en prominent aanwezig zijn drie lieren, de Egyptische tamboura, de Eritrese en Ethiopische krar en de Ugandese adungu. Lieren vormen samen met tweesnarige vedels het hart van de muzikale identiteit van deze regio en in alle landen binnen het Nijlbekken vinden we vandaag moderne versies ervan. In de productie werd gefocust op de unieke timbres van deze instrumenten die nog omringd worden met bas, viool, gitaar, oud, qawala (Egyptische schuine fluit), accordeon, keyboard, gitaar en ikembe (Burundese duimpiano). De echte sterren op dit vreugdevolle, doordringende en bruisende werkstuk, bijeen gespeeld door een strak orkest, dat ook een hele krachttoer is geworden door de zeer coherente synthese van de variëteiten zijn toch de werkelijk uitmuntende vocalisten (met een meer dan bijzondere vermelding voor de Ethiopische Selamnesh Zemene) die het allerbeste van zichzelf geven. De klank is uitstekend en de strakke uitvoeringen blinken uit in opwinding, verleidelijkheid, maturiteit en innovatie. De teksten behandelen naast diep persoonlijke ook universele thema’s als identiteit, regionale solidariteit, interculturele verhoudingen tussen en binnen hun respectieve thuislanden, hun lokale muziekscenes en het leven in de diaspora. Alweer brengt The Nile Project een empirische getuigenis van hoe diversiteit kan samenkomen om collectieve doelstellingen te bereiken waarbij de muziek symbool staat voor alle andere dromen van deze organisatie. ‘Tana’ is de vijfde titel voor onze ultieme playlist van 2019 en dus ook voor jullie verplichte leerstof.
publieksprijs: 18,75


KRONOS QUARTET / MAHSA 1 MARJAN VAHDAT – Placeless

Het weergaloze Amerikaanse strijkkwartet Kronos Quartet met wereldfaam is van vele markten thuis, zo ook van de wereldmuziekmarkt. Gedurende 45 jaar hebben ze hun strijkkwartetrepertoire uitgebreid met werk uit diverse bronnen en stijlen uit alle windhoeken en aldus veel pionierswerk verricht. Tussen 1992 en 2009 verschenen vijf albums waarop hun mondiale aspect duidelijk tot uiting komt. Elk album was gewijd aan muziek uit een verschillend geografisch gebied in de wereld. Eind 2017 nog was er ‘Ladilikan’, hun superbe samenwerking met het Malinese Trio Da Kali, een ware “match made in heaven”. Wat Kronos Quartet onderscheidt van vele andere gezelschappen die geschoold zijn in de westerse klassieke traditie is hun vindingrijkheid, hun experimenteren met microtonaliteit en hun vermogen om de mogelijkheden van hun instrumenten te herdenken.
Ook de zingende Iranese zussen Mahsa & Marjan Vardat passeerden hier al vaker de revue. We vernamen voor het eerst van hun bestaan toen ze zeven jaar geleden het album ‘Twinklings of hope’ loslieten op de wereld. Nadien verscheen er van beide dames nog divers solowerk. De allergrootste constante troefkaart van Mahsa is ongetwijfeld haar scherpe, krachtige, vloeiende, evocatieve, expressieve, rijke en indrukwekkende stem. Marjan heeft een sterk, krachtig, verstillend en zeer expressief stemgeluid. Voor al deze vocale schoonheid gaan we al jaren plat op de buik: bij de Vahdats wordt schoonheid haast onwezenlijk en tegelijkertijd ook verkillend en hartverwarmend.
In hun thuisland is het sinds 1979 voor vrouwen verboden ‘en plein publique’ te zingen. Zoals vele andere zangeressen weigeren ze om te stoppen met zingen en ligt hun podium nu buiten Iran. Het Noorse muzieklabel KKV (Kirkelig Kulturverksted) maakt er werk van om vele van deze Iranese zangeressen de kans te geven om cd’s op te nemen en hun culturele erfgoed te blijven uitdragen: dit is een langetermijnproject i.s.m. en met steun van het Noorse ministerie van buitenlandse zaken. De intentie is om vrouwen een stem en zichtbaarheid op muziekpodia te geven. Naast werk van o.m. de zussen Vahdat resulteerde dat twee jaar geleden in ‘Songs in the Mist’ van Young Iranian Female Voices, een monument van schoonheid en hoop maar ook een duidelijke daad van protest en een schrijnende schreeuw om aandacht voor de positie van de vrouw in Iran (en op nog veel te vele andere plaatsen).
Op ‘Placeless’ horen we 14 muzikale bewerkingen van klassieke gedichten van Hafez en Rumi en van hedendaagse Iranese gedichten van Forough Farrokhzad, Mohammad Ibrahim Jaffari en Atabak Elyasi. De composities en de strijkarrangementen zijn van de hand van Sahba Aminikia (Iran / VS), Aftab Darvishi (Iran / Nederland), Jacob Garchik (VS) en Atabak Elyasi (Iran). De gedichten (in het tekstboekje vertaald naar het Engels) overspannen 800 jaar: zelfs de oudste daarvan vertonen nog steeds relevantie. De albumtitel verwijst naar het gedicht van Rumi uit de 13de eeuw: I am not from the East, not from the West
I am not from the land, not from the sea
I am not from the world, not from beyond
My place is placelessness, My trace is tracelessness.
Mahsa Vahdat over dit werk: “Deze opname is een mijlpaal voor ons. Deze schitterende muzikanten gaven nieuwe dimensies aan onze muziek, met name kamermuziek. Onze levens veranderen constant in relatie met tijd en plaats. Onze thuis en waar we thuis horen ligt over de hele wereld. Door het uitvoeren van klassieke Perzische poëzie komen wij steeds dichter bij het vinden van een organische connectie tussen wat we uitdrukken in onze kunst en onze levenswijze.” Kronos’ artistiek directeur, stichter en violist David Harrington verwoordt het als volgt: “Wij proberen altijd zo veel mogelijk te leren en met deze opname met Mahsa en Marjan zijn wij in staat gebleken klanken te genereren die we voorheen nooit uit onze instrumenten haalden.” Kronos Quartet en Mahsa Vahdat werden voor het eerst bij elkaar geïntroduceerd door Sahba Aminikia, toen deze artist-in-residence was op Kronos Festival 2017. Dat zelfde jaar traden Kronos en Mahsa voor het eerst samen op en daar bleef het niet bij. Op ‘Placeless’ zingen Mahsa en Marjan 3 gedichten samen, Mahsa neemt er 7 solo voor haar rekening en Marjan 4. Deze cd, gemaakt op basis van respect en vertrouwen, gaat voorbij de muziek: dit project staat ook voor een diepe vriendschap en voor samenwerking tegen verdelende krachten. De interactie tussen muzikanten en zangeressen mondt uit in een indrukwekkende, bij momenten haast onaards klinkende en fabeltastische viering van subtiliteit, betovering, veelzijdigheid, intimiteit, verstilling, harmonie en virtuositeit.
‘Placeless’ is een superbe demonstratie van de stelling die zegt dat muziek alle grenzen doorkruist en alle mensen verbindt. Dit meesterwerk werd in nauwelijks vijf dagen opgenomen en is de zesde titel voor onze ultieme playlist van 2019 en dus ook voor jullie verplichte leerstof.
publieksprijs: 19,90


IFRIQIYYA ELECTRIQUE – laylet el booree

Wat nu volgt heet vertoeven in heel aparte sferen. Ifriqiyya Electrique gaat over trancemuzikanten en -rituelen die in conversatie gaan met postindustriële noise. U leest het goed. Ifriqiya was gedurende de middeleeuwen de naam van het kustgebied van Libië, Tunesië en het oosten van Algerije. De motor achter dit project is de Franse gitarist en zanger François R. Cambuzat die naast zijn noisy bestaan ook de wereld afreist om (veld)opnames te maken. Samen met bassiste en zangeres Gianna Greco ging hij twee jaar geleden op veldopnames, met behulp van digitale apparatuur, aan de slag met drie vocalisten / percussionisten uit de Tunesische Bangagemeenschap (banga betekent in het Tunesisch ook gigantisch volume: u weze gewaarschuwd). Deze gemeenschap stamt af van de vroegere Hausaslaven in Tunesië en staat bekend voor het jaarlijkse, legendarisch intense ritueel van Sidi Marzûq. De rûwâhîne (ook de titel van hun eerste album) zijn de geesten die tijdens het ritueel bezit nemen van de deelnemers. Laylet el Booree betekent dan weer de nacht van de razernij en staat voor het laatste deel van het adorcistische ritueel van de Banga uit de Tunesische stad Tozeur, wanneer de geesten bezit nemen van de lichamen.

Maar dan nu over naar de muziek. De groep zelf omschrijft die als een postindustrieel ritueel. Die muziek is een onwaarschijnlijke, ongehoorde, meeslepende, opwindende, schaamteloze, hyperintense, hypnotische en extatische mix van traditie, technologie, improvisatie, desert rock, sufi trance, dreunende veelsoortige percussie, poliritmiek, rauwe en knoestige gitaren, zeer bijzondere gezangen, hip hop en industrial noise die veeleer klinkt als een etnomusicologische en elektronische soundtrack uit de hel of het spookkasteel. Deze elektrificerende, minimalistische, duistere en desoriënterende postindustriële representatie van het Sidi Marzûq ritueel is niet bestemd voor gevoelige oortjes en is ook niet bedoeld om te behagen. Ondanks het vele muzikale kabaal is deze onderneming een zeer geslaagde poging om muzikaal erfgoed te behouden. Wij zouden het ten zeerste op prijs stellen als jullie met zijn allen de moeite doen om deze overweldigende ervaring te ondergaan. Wij kunnen er alvast niet genoeg van krijgen.
publieksprijs: 17,90


MAITE HONTELÉ – Cuba Linda

De Nederlandse Maite Hontelé leerde als kind van negen trompet spelen in een harmonieorkest en studeerde later aan het Conservatorium van Rotterdam waar ze jazz, flamenco, Braziliaanse muziek en salsa studeerde. Thuis kreeg ze salsa met de paplepel ingegoten. Na diverse tournees waaronder succesvolle in Colombia brengt ze haar debuut cd uit in eigen beheer, en dit speciaal voor de Colombiaanse markt. Dat Colombiaanse succes en naar verluidt ook wel de liefde doen haar in 2009 emigreren naar Medelin waar ze ondertussen een beroemdheid is geworden en in 2013 tot ‘Artist of the Year’ werd verkozen. Zelf omschrijft ze haar werk als “the new sound of old school salsa”. Vrouwen in het salsa mannenbastion, het is niet zo vanzelfsprekend. Salsa is de hoofdmoot bij Hontelé maar invloeden uit vele andere genres komen ook aan bod in haar muziek: traditionele merengue, son, bolero, Colombiaanse folk, danzón en descarga. ‘Cuba Linda’ is haar vijfde cd en vijf van de negen composities werden alweer gepend door haar huiscomponist Juancho Valencia, tevens producer, arrangeur, pianist, orgelist en accordeonist. Deze keer werd er niet enkel opgenomen in Colombia maar ook in Cuba en Puerto Rico en dit heeft ook zo zijn redenen. Traditiegetrouw laat Hontelé zich ook nu weer bijstaan door een grote schare uitmuntende gastmuzikanten en dito vocalisten waarvan er voor deze opname velen van buiten Colombia komen (vooral uit Cuba), waaronder Orquesta Aragón en zanger Roberto Hernandez “Robertón” van Los Van Van. Bovendien en bovenal is ‘Cuba Linda’ een eerbetoon aan de diversiteit van de Cubaanse muziek: salsa, son cubano, chachachá, salsa ‘urbana’, mozambique, latin jazz, changuï en rumba staan centraal op deze uitermate energieke cd. Ondanks de vele stijlinvloeden maakt deze cd een consistente indruk. Het trompetspel van Hontelé is warm, gedecideerd en zeer beheerst en heeft ook een wat lome timing en timbre die vaak voor een hartelijk contrast met de opzwepende en strakke ritme- en blazerssecties zorgen. Er wordt bijzonder geestdriftig en aanstekelijk gemusiceerd en gezongen waarbij je heen en weer geslingerd wordt tussen diverse stijlen en sferen. Het gehalte van de composities is wat onevenwichtig: er blijft te weinig hangen na beluistering maar in dit geval is dit geen groot bezwaar want deze muziek is in de eerste plaats prima voer voor de dansvloer. Zelfs druil- en kniesoren worden hier wellicht vrolijk van.
publieksprijs: 17,05


GRUPO FANTASMA – American Music Vol.VII

Grupo Fantasma’s scherpe en vinnige mix van cumbia, latin funk en soul vergezeld van een fris gevoel voor Tejanomuziek dook op in de clubs van Austin aan het begin van deze eeuw. ‘American Music Vol.VII’ is alreeds hun zevende album zoals ook de titel suggereert. De groep, in 2010 nog goed voor een Grammy voor ‘El Existential’, is meer dan ooit gerijpt over de jaren heen maar behield zijn haast kinderlijke gevoel voor verwondering. Grupo Fantasma brengt op dit nieuwe album het vertrouwde dansbare recept met lekkere grooves en hooks en veel muzikaliteit en vakmanschap en brengt schijnbaar ongedwongen, naadloos en organisch hun explosie van diverse stijlen, enigszins in de geest van Orkesta Mendoza. De groep weet zijn bijzondere live-reputatie ook in de studio over te brengen en klinkt energiek, dynamisch, passioneel en urgent. Grupo Fantasma reikt naar de toekomst met veel respect voor de traditie en erkent daarbij dat traditie en grenzen verleggen evenwaardig zijn. Hun muziek is ook een multicultureel statement, gemaakt voor zowel fans van mariachi en cumbia als van James Brown en van heel veel dat zich daartussen bevindt. Net zoals geestesverwanten Orkesta Mendoza, Ozomatli, Locos por Juana e.a. dragen ze ook expliciete politieke boodschappen uit die recent ook aan/tegen Trump gericht zijn. Zo is de niet mis te verstane titel ‘The Wall’ (met Ozomatli en Locos por Juana als gasten) de hoeksteensong op deze plaat. Maar hun muziek is vooral een positief statement: verbinding en samenhorigheid als remedies voor bekrompenheid. Verwacht niets nieuws onder de zon (die uitbundig aanwezig is) maar onthoud vooral dat dit pretentieloze kleinood uw aller aandacht verdient.
publieksprijs: 20,90


ONOM AGEMO and THE DISCO JUMPERS – Magic Polaroid

‘Magic Polaroid’ is het derde album van dit integraal instrumentale kwintet uit Berlijn, met als spilfiguur globetrotter en multi-instrumentalist Johannes Schleiermacher (tenorsax, fluit, modulaire synth), dat een geheel eigen, psychedelische en freaky interpretatie brengt van afrofunk, afrobeat en ethiojazz en dat alles gelardeerd met toetsen van mandingue, garifuna, baka, gnawa en gamelan. De klas met jonge Europese groepen die zich hiermee onledig houden wordt met de dag groter en het klaslokaal is stilaan aan uitbreiding toe. Deze heren voegen nog een eigen dimensie toe, met name improvisatie, rauwe funk, krautrock, free jazz en veel electrogrooves die het geheel een psychedelische, kosmische en hypnotische klankkleur meegeven en ons doen denken aan o.m. Sun Ra, Manu Dibango en The Heliocentrics. Het instrumentarium bestaat uit tenorsax, fluit, modulaire synth, keyboards, allerhande percussie, gitaar, vocoder, bas en drums, vocaal bijgestaan door Natalie Greffel. Deze heren spelen de pannen van het dak, zijn keien in improvisatie en gecontroleerde chaos en beheersen met hun solide ritmesectie en gespierd saxofoonspel ten volle de Afrikaanse poliritmiek. Wat ze doen is eerst deconstrueren alvorens te reconstrueren. Dit gezelschap borduurt geheel verder op de twee voorgaande albums: verwacht dus niets nieuws onder de zon, ook al diepen ze hun klankenpalet verder uit. ‘Magic Polaroid’ is een bijzonder frisse ademstoot met een originele, unieke, onversneden en onstuimige aanpak en een indrukwekkende wall of sound, ook al schatten wij in de afdeling bleekschetenafro (de vroege) Jungle By Night en vooral Black Flower toch net nog een trapje hoger in.
publieksprijs: 17,05


COCHEMEA – All My Relations

We kennen Cochemea Gastelum als de gewezen virtuoze saxofonist bij The Dap-Kings, de begeleidingsgroep van de in 2016 overleden soulzangeres Sharon Jones, en ook bij Antibalas, The Budos Band en Amy Winehouse. Voor zijn nieuwe project stelde hij een ensemble samen (met leden van o.a. The Dap-Kings, Antibalas, Red Baraat) waarin de nadruk ligt op zware en verrukkelijke (poli)ritmiek, percussie-instrumenten (congas, bongos, cajón, basdrum, kanjira, tabla, dhol, shekere, talking drum) en op saxofoons en hij de inspiratie haalde uit een zoektocht naar zijn voorouderlijk verleden, zijnde de Indiaanse Yaqui en Mescalero Apache volkeren. Deze zoektocht resulteert in een spirituele trip en connectie, bekomen in jamsessies met percussie-improvisatie en een funky, atmosferische, bezwerende, intimistische, transcendente en minimalistische klankset, soms heftig, soms melodieus en sereen. Cochemea verwerkt inheemse en tribale klanken (Native American, pow-wow, peyote, Azteeks, Mexicaans, gnawa), latin jazz, latin-afro soul en funk in zijn organische, kosmische, betoverende en vrije composities, in de geest van Alice Coltrane en Kamasi Washington en ook een beetje de vroege Santana. ‘All My Relations’ wist ons helemaal te overtuigen, nu nog jullie.
publieksprijs: 17,90


CHICOS Y MENDEZ – Esencias.

Chicos Y Mendez zijn de Belgisch / Peruviaanse singer-songwriter en gitarist David Méndez Yépez en componist / gitarist / bassist / keyboardsspeler Thibault Quinet aka Tito, vocaal ondersteund door Farah El Hour. Drie jaar na hun debuut-ep ‘!Siempre De Pie!’ verschijnt nu hun eerste full album met een titel die op drie manieren kan vertaald worden: essentiële zaken, extracten, oplossingen. Elk lied vertelt een eigen verhaal: feminisme, genderongelijkheid, de liefde voor thuisstad Brussel, de mooie en lelijke kantjes van wereldsteden, twee asielzoekers die verliefd worden, multiculturaliteit (of het oude Europa dat nu wil of niet) maar het kan ook lichter en vrolijker: ook passionele liefde en pluk de dag komen aan bod. Centraal staat het opnieuw humaniseren wat ontmenselijkt wordt. Het merkwaardigste verhaal is misschien wel ‘Reggaetón Feminista’ met gastvocalen van Flavia Coelho, een aanklacht tegen genderongelijkheid. Merkwaardig omdat er muzikaal voor reggaeton gekozen wordt, een genre dat vaak inherent verbonden is met machismo. Het nummer is ook vergezeld van een clip die geïnspireerd is door de klassieke voorstellingen van het laatste avondmaal en waarbij de figuur van Jezus plaats maakt voor Frida Kahlo (vertolkt door Méndez) met aan haar zijde 12 vrouwelijke apostelen. Andere stijlen die dit vaak vrolijke, feestelijke, (v)luchtige en aanstekelijke latino schijfje kruiden zijn mestizo, funk, jazz, hiphop, rock en musica andina. Chicos Y Mendez zullen wellicht niet geboekstaafd raken in de wereldgeschiedenis maar kunnen komende zomer wel vlot jullie cocktail of mocktail begeleiden.
publieksprijs: 16,20


RUMBARISTAS – Rumbaristas

We blijven nog even toeven in multicultureel België. Zet een Catalaan, een Italiaanse Pool (of Poolse Italiaan) en twee Vlamingen bij elkaar, en wat krijg je? Rumbaristas ofwel Willy Fuego (gitaren, zang: zie ook Amparanoia), Thomas Morzewski alias Don Tomasino (trompetten, zang, piano, accordeon, orgel: zie ook Vetex), Tomas De Smet (bas, contrabas, moog, zang, palmas: zie ook Think Of One, Laïs, Zita Swoon) en Roel Poriau (drums, percussie, vibrafoon, zang, palmas, zie ook: Vetex, Think Of One). Na een concert van de Vetex, eind 2016, zakken Poriau en Morzewski nog af naar thuisbasis La Petite Fabriek in Doornik en ontmoeten er Amparanoia en dus ook Fuego. Wat doen muzikanten wanneer ze elkaar tegen het lijf lopen? Muziek spelen en al snel blijkt dat rumba catalana en balkandeuntjes lekker matchen. Het fundament voor Rumbaristas was gelegd. Twee jaar later stond het huis er en werd deze cd opgenomen. Zelf definiëren ze zich als volgt: “Rumbaristas staat voor een onevenwichtige, levendige en kleurrijke mix van Latijns-Amerikaans aroma met de passie van Balkan muziek. Een tamelijk onwijze mix van Catalaanse rumba, Siciliaanse tarantella, gekruid met toetsen van ska, folk, reggae, cumbia en een vleugje avant-garde.” Ofwel mestizo in de ware zin van het woord. Meer moet dat dus niet zijn temeer dat het er behoorlijk gestoord en kierewiet aan toe gaat. Potentiële zomerhits worden hier aan elkaar geregen in een vlekkeloze productie van David Bourguignon, die we nog kennen als drummer bij Manu Chao’s Radio Bemba. Deze muziek smeekt om aanwezigheid op onze welig tierende zomerfestivals. Rumbaristas staat garant voor pretentieloos en bruisend amusement van hoog niveau, niet meer maar zeker ook niet minder dan dat.
publieksprijs: 18,75


ABEER NEHME / MARCEL KHALIFE – Sing A Little (Ghanni Kalilan)

Al meer dan 40 jaar maakt de Libanese muzikale reus en zanger / componist / udspeler Marcel Khalife er een soort van levenswerk van om werk van (in hoofdzaak Arabische) dichters muzikaal te vertalen. Dat is wat ook op ‘Sing A Little’ gebeurt; helaas ontbreekt een tekstboekje, toch wel essentieel in deze materie. Vaak vertolkte hij ook de Palestijnse poëtische reus Mahmoud Darwish, zo ook nu. Nu echter laat hij de zang over aan de Libanese sirene, qanunspeelster en musicologe Abeer Nehme die zich vooral bekwaamd heeft in Tarab en Rahbani stijlen en in sacrale muziektradities en ook door het leven gaat als “The All Styles Specialist” omwille van haar zeer brede repertoirekeuze gaande van oriëntaalse modale traditionele stijlen over opera tot moderne westerse stijlen. Ze worden begeleid door Qatar Philharmonic Orchestra o.l.v. de Griekse dirigent Michalis Economou en verder zijn er nog gastsolisten op cello, sitar, daf, kamancheh, bouzouki, req en tabla en is er nog vocale begeleiding door Khalife’s kwartet Al Mayadine. Nehme, tot nu voor ons een nobele onbekende, beschikt over een loepzuiver, zeer krachtig en vaak smachtend stemgeluid met een bijzonder groot bereik dat ons heel erg doet denken aan dat van de Libanese vocale reuzin genaamd Fairuz. Khalife pende veertien tijdloze, grenzeloze en indringende composities neer waarin orkest, zang en ud elkaar ten dienste staan in een evenwichtige en evenwaardige rolverdeling. Het resultaat is een wervelend en kippenvel genererend topschijfje dat wellicht ook door liefhebbers van klassiek fel zal gesmaakt worden.
publieksprijs: 17,90


WAED BOUHASSOUN – Safar: les âmes retrouvées

De Syrische zangeres en udspeelster Waed Bouhasoun groeide op in Shaqqa, een stadje in de voormalige autonome staat Jabal al-Druze in het zuiden van Syrië. Op ‘Safar’ wordt ze nog begeleid door de Turkse neyfluitspeler Kudsi Erguner, de Syrische neyfluitspeler Moslem Rahal en de Koerdische sazspeler, zanger en percussionist Rusan Filizek, in het muzieklandschap beter bekend als drie grote klasbakken. Bouhassa is ook een graag geziene podiumgast aan de zijde van de Catalaanse componist Jordi Savall. Als kind leerde ze het traditionele muziekrepertoire van haar vader. Haar muzikale en vocale kwaliteiten werden mee vorm gegeven door de omgeving waarin ze opgroeide en later ook door haar opleiding aan het conservatorium van Damascus. Haar melodieën componeert ze op basis van oude gedichten en elegieën maar ook op hedendaagse teksten, steeds op zoek naar kennis en nieuwe expressievormen. Haar werk is te situeren in de traditie van Oum Kalthoum en Asmahan. Bouhassan genereert een wonderlijk stemgeluid waarvan veel kracht, melodische subtiliteit, passie en flexibiliteit uitgaan en ook instrumentaal en qua interactie zit alles hier snor. Mensen die hun neus ophalen voor traditionele muziek kunnen dit schijfje maar beter aan zich laten voorbijgaan maar voor de liefhebbers van traditie en andere open minded muziekliefhebbers is dit een ware ontdekking en schatkamer. Deze muziek vraagt inspanning maar de return heet voldoening.
publieksprijs: 18,95


ABDESSELAM DAMOUSSI and NOUR EDDINE – Jedba - Spiritual Music From Morocco

Producer, auteur, componist en arrangeur Abdelessam Damoussi verdeelt zijn tijd tussen een bestaan in Londen en Marakkesh. Hij was als producer en co-producer betrokken bij vele projecten die geïnspireerd waren door Marokkaanse muziek en ook door muziek uit andere windstreken. Daarbij ging hij uiteenlopende invloeden zoals elektronica, jazz, pop, hip hop, rap en rock niet uit de weg. Naast zijn muzikale activiteiten is hij ook vredesactivist. Multi-instrumentalist, producer en componist Nour Eddine verdeelt zijn tijd tussen een bestaan in Rome en Marrakech. Naast traditionele muziek strekt zijn werkveld ook uit naar klassiek en filmmuziek. Samen met zes professionele muzikanten en vocalisten en nog een aantal straatmuzikanten, opgepikt op Jemaa el-Fnaa, brengen ze op ‘Jedba’ muziek en gezangen die geïnspireerd is door Marokkaanse sufi, die als voedsel voor de ziel deel uitmaakt van het alledaagse leven in Marokko. Jedba is een gemeenschapsdans die terug te vinden is in de drie grote monotheïstische godsdienten en staat symbool voor harmonie en vriendschap, verenigd in de goddelijke liefde. Alle regionale Marokkaanse interpretaties zijn vertegenwoordigd op ‘Jedba’. Het instrumentarium omvat percussie, ghaita (dubbelriet instrument), fluiten, loutar (luit), elektrische gitaar, ribab (strijkinstrument met 1 snaar) en banjo. Ze genereren aanstekelijke, bezwerende ritmes en energieke, opwekkende gezangen in een zeer intense, extatische, bevreemdende sfeer en een krachtige, repetitieve, insistente modus. ‘Jedba’ klinkt puur, rauw en onversneden, ontdaan van alle glans. Dit is trance van het allerhoogste niveau, te situeren in de buurt van Master Musicians of Jajouka.
publieksprijs: 15,25


GUO GAN – Moon Night

De Chinese muzikant Guo Gan is een meesterlijke bespeler van de erhu, een Chinese traditionele viool. Daarnaast bespeelt hij ook nog cello, viool en piano. Hij is de zoon van de bekende Guo Jun Ming, ook een meester op de erhu. Hij studeerde in Frankrijk en gaf, verspreid over meer dan 80 landen, meer dan 5000 concerten, vele daarvan in de grootste zalen ter wereld. Zijn discografie is immens (meer dan 60 albums) en hij werkte samen met andere muzikale groten der aarde zoals Lang Lang, Yvan Cassar, Didier Lockwood, Tan Dun, Jean-François Zygel, Emre Gültekin, Aly Keïta, Tiken Jah Fakoly, Jan Garbarek, Rokia Traoré, Amadou & Mariam, Habib Koité, New York Symphony Orchestra…. Zijn repertoire is zeer uitgebreid: wereldmuziek, klassiek, jazz, balletmuziek, opera, hedendaagse muziek, filmmuziek, pop. Hij engageert zich ook voor maatschappelijke thema’s zoals waterproblematiek, wereldvrede, kinderarmoede.

Op ‘Moon Night’ horen we tien composities voor erhu van de hand van Liu Tian Hua (1895-1932), die verantwoordelijk was voor de evolutie van de erhu van begeleiding- naar solo-instrument. Na zijn westerse opleiding in viool en trompet ging hij zich vanuit zijn persoonlijke interesse toeleggen op de studie van Chinese etnische muziek en van de Chinese instrumenten erhu en pipa (een Chinees snaarinstrument dat soms ook wel de Chinese luit genoemd wordt). De verdere ontwikkeling van de erhu werd zijn grote missie en dada. ‘Moon Night’ staat bol van geïnspireerde en lyrische escapades van de erhu, gemaakt met tonnen liefde voor het vak door een zeer integere muzikant. Afhankelijk van je ingesteldheid en muzikale voorkeuren kan deze muziek zeer rustgevend dan wel enerverend werken. Een luisterbeurt zal veel duidelijkheid scheppen. Geef deze cd op zijn minst een onbevangen kans.
publieksprijs: 18,70


VINYLRELEASES

BLACK FLOWER – Future Flora
publieksprijs: 26,10

IFRIQIYYA ELECTRIQUE – laylet el booree
publieksprijs: 20,60

BLICK BASSY – 1958
publieksprijs: 21,75

ONOM AGEMO & THE DISCO JUMPERS – Magic Polaroid
publieksprijs: 21,75

GRUPO FANTASMA – American Music Vol.VII
publieksprijs: 25,40

OKU ONUORA – I’ve Seen
publieksprijs: 23,90

INNA de YARD – The Soundtrack (original soundtrack)
publieksprijs: 22,50

COCHEMEA – All My Relations
publieksprijs: 18,05

ALTIN GÜN – Gece
publieksprijs: 20,25

ARIWO – Quasi
publieksprijs: 27,20 (2 lp)

O.G. & THE ZONGO BRIGAD – Wahala Wahala
publieksprijs: 32,05 (2 lp)



GOUD VAN OUD

EVA QUARTET & HECTOR ZAZOU – The Arch

Bouwjaar: 2012
‘The Arch’ is een van de meest buitengewone en prestigieuze projecten ooit in de wereldmuziek. De opnames gingen van start in 2006 en de laatste hand werd gelegd in 2009. Het is ook de zwanenzang van de Franse producer, componist en elektronische klankentovenaar Hector Zazou die met god en klein pierke heeft samengewerkt. De andere protagonisten zijn de vier dames (en een man) van het Bulgaarse Eva Quartet, wereldvermaard om hun polyfone gezangen; zij maken ook deel uit van Le Mystère Des Voix Bulgares. Daarnaast zijn hier nog zowat 50 muzikanten aan de slag, uit 14 landen en uit zeer uiteenlopende muziekstijlen. De productie was in handen van Zazou en van Dimiter Panev, stichter en directeur van Elen Music, een Duits / Bulgaars label en boekingagentschap. Panev is vooral bekend geworden met zijn productie van het gelijknamige album van Ivo Papasov dat in 2005 bekroond werd met de BBC Music Award. Drie jaar lang trokken beide heren de wereld rond om dit unieke project te kunnen realiseren. De bijdragen van de gastmuzikanten werden op diverse locaties in drie continenten opgenomen. Naast de vele Bulgaarse gastmuzikanten is er ook een indrukwekkende waslijst from all over the world, of wat dacht je van o.a. Laurie Anderson, Robert Fripp, Bill Frisell, Bollywood Orchestra, Ryuichi Sakamoto, Djivan Gasparyan, Zoltan Lantos, Carlos Nunez, Mehdi Haddab en vooral die vele, vele anderen. Onwillekeurig doen het opzet en de grootse aanpak van dit project denken aan die van ‘Silk Road Journeys When Strangers Meet’ en ‘Sing Me Home’ van Yo-Yo Ma & The Silk Road Ensemble. ‘The Arch’ is een monumentaal werkstuk en een briljante ontmoeting tussen oude traditie, magische stemmen en moderne technieken: een mooier testament had Hector Zazou niet kunnen te beurt vallen.
publieksprijs: 20,45



GOUD VAN HELEMAAL NIET OUD

Elke maand zetten we nog eens een klassieker van het voorbije jaar in de etalage.

CATRIN FINCH & SECKOU KEITA – Soar

‘Soar’ is een intercontinentale muzikale ontmoeting. Catrin Finch is een Welshe concertharpiste. Toen ze zes was raakte ze in de ban van de harp nadat ze de Spaanse harpiste Marisa Robles aan het werk had gezien. Ze heeft een klassieke achtergrond maar werkte in het verleden ook al samen met artiesten uit de wereldmuziek, met name de Colombiaanse groep Cimarrón en de Malinese koravirtuoos Toumani Diabaté. Seckou Keita is een Senegalese koraspeler. Zijn moeder komt uit een griotfamilie en zijn vader is een afstammeling van Mandinguekoning Sundiata Keita. Seckou Keita is een geschoolde en zeer bedreven koraspeler en drummer (op dit album beroert hij enkel de kora). Hij werkte ook al samen met Cubaanse, Indiase en Scandinavische muzikanten. Vier jaar eerder hadden Keita en Finch hun eerste muzikale ontmoeting en die resulteerde in ‘Clychau Dibon’, een ware streling voor de oren. De harp en de kora zijn haast vanzelfsprekend muzikale partners en bovendien vrij naaste familie. Beide muzikanten komen dus uit uiteenlopende achtergronden maar de muziek uit zowel Wales als Mali is doorheen de geschiedenis generaties lang oraal doorgegeven. Als motief voor ‘Soar’ werd gekozen voor de zeearend, een vogel die migreert tussen West-Afrika en Noord-Europa. Hoewel er een frappante gelijkenis is in de klank van beide instrumenten is de wijze van bespelen zeer verschillend. De glasheldere productie van Keita heeft er mee voor gezorgd dat de technische subtiliteit in het spel van zowel Finch als Keita goed te horen en vooral goed te onderscheiden is. Beide muzikanten produceren zeer subtiele en adembenemende muziek met een torenhoge finessegraad waarbij het aangeraden is je ten zeerste te concentreren om deze muzikale weldaden tot in de details te absorberen. Deze cd is een streling voor de oren en geeft het gevoel dat je een heerlijke dag aan zee beleeft: de harp en de kora rollen aan en af alsof het golven zijn. De wisselwerking tussen beide muzikanten is opmerkelijk, fascinerend en magisch en de spaarzame zang is een toegevoegde waarde. Beurtelings nemen ze de leiding in het spel of nemen ze ondersteunende en dienende rol aan. We horen vooral trage, gevoelige en delicate passages maar ook snelle en zwierige. Met heel veel respect en enthousiasme brengt dit vernuftige duo de culturen van Wales en Senegal zeer dicht bij elkaar. In grote lijnen brengt ‘Soar’ in vergelijking met ‘Clychau Dibon’ meer van hetzelfde maar dit is absoluut geen bezwaar. De twee meesterwerkjes van dit ingenieuze duo doen ons ook nog denken aan twee andere producties die als referentie zeker kunnen tellen, ook al staat het werk van Finch en Keita geheel en al op zichzelf. Negen jaar geleden ondernamen de Malinese koraspeler Ballaké Sissoko en de Bretoense cellist Vincent Segal al een soortgelijke onderneming met hun adembenemende cd ‘Chamber Music’ (en vijf jaar later nog eens glorieus overgedaan op ‘Musique De Nuit’). De tweede referentie behoeft geen verdere uitleg: ‘Reaissance De La Harpe Celtique’ van Alan Stivell. Bij deze muziek wordt een mens, en ook alles er omheen, helemaal stil en kan je helemaal weg dromen. Tenslotte geven we nog een dikke pluim weg voor het prachtige en uitstekend gedocumenteerde info- en fotoboekje.
publieksprijs: 15,25



GET UP, STAND UP! MUZIEK, VERZET en REVOLUTIE

BLICK BASSY - 1958

Jong geleerd, oud gedaan: vanaf zijn derde levensjaar stond Blick Bassy elke dag om vijf uur op om te repeteren met de andere dorpskinderen. Hij groeide op in Kameroen en na een passage in Brazilië opereert hij nu vanuit een Noordfrans dorp. Door de jaren heen ontwikkelde hij een stijl met Afrikaanse, Latino en Amerikaanse muzikale invloeden. Hij zingt, denkt, creëert en droomt in de Bassa taal (een nomadentaal). Zijn vorige album ‘Akö’ ging over migratie en educatie en de muziek was geïnspireerd door de grote Mississippi bluesgitarist Skip James. ‘1958’ is dan eerder een conceptalbum: in elf zelfgepende liedjes is het opgedragen aan de nagedachtenis aan een van zijn politieke helden, de ondertussen vergeten antikolonialistische verzetsleider en onafhankelijkheidsstrijder Ruben Um Nyobé, die in 1958 vermoord werd door de Franse troepen. De breuklijn van een van de bloedigste Afrikaanse onafhankelijkheidsoorlogen loopt dwars doorheen Bassy’s eigen familie: zijn moeder en haar ouders waren aanhangers van de onafhankelijkheidsstrijd en leefden verdoken in het regenwoud; zijn vader werkte voor de Franse koloniale regering en nadien ook voor de Kameroense politie in de jacht op de verzetsorganisatie UPC, Union des Populations du Cameroun. Blick kiest duidelijk de kant van zijn moeder en ‘1958’ is dan ook een lofzang voor Nyobé alsook een treurzang over de huidige toestand van het land. Hij maakt zich ook kwaad over de onwetendheid en de desinteresse van de huidige generatie over Nyobé en diens gebrek aan erkenning en zijn vergeten status. De kwaadheid en woestheid in zijn woorden vertalen zich daarentegen niet in zijn muziek: die is bijzonder melodieus, luchtig, chill en relaxt met een zachte ritmiek en dat wordt nog eens benadrukt door zijn zoetgevooisde, loepzuivere zang met een breed bereik, te situeren in de buurt van zijn landgenoot Richard Bona en van Lokua Kanza. Diep lijden wordt hier met veel gratie en waardigheid gecapteerd. Het instrumentarium bestaat uit gitaren, cello, elektronica, trombone, keyboards en trompet. Op ‘1958’ brengt Blick Bassy geëngageerd Afrikaans chanson van hoog niveau.
publieksprijs: 17,75



CONCERTTIP

GRUPO MORAZÁN

La Paloma Dorada
zondag 5 mei 16u Godelievekerk Roeselare

inkom 10€ (kinderen: 5€)

t.v.v. kunst- en cultuurcentrum en muziekschool Paco Cutumay (El Salvador)
m.m.v. Parochie zonder Grenzen en de Stad Roeselare
Het cultuurcentrum Centro de Arte y Cultura, Escuela de Musica “Paco Cutamay” (CACPC) werd opgericht in 1997 door de muziekgroep Grupo Morazán en de coöperante Mia Vercruysse, en wettelijk erkend in 2001. Grupo Morazán ontstond in het vluchtelingenkamp Colomoncagua (Honduras) en haar functie was de gemeenschap begeleiden in het re-integratieproces. De bedoeling van het cultuurcentrum is culturele promotie en het behoud van het historische geheugen door organisatie van muzieklessen in de muziekschool, organisatie van kunst- en cultuurevenementen in het theater en optredens van Grupo Morazán. De muziekschool functioneert 21 jaar: kinderen, jongeren en volwassenen krijgen er muziekles (gitaar, piano, viool, basgitaar, slagwerk, zang, notenleer). Ze betalen de symbolische bijdrage van 10$ per maand, dit om de muziekschool voor iedereen toegankelijk te houden ongeacht de economische mogelijkheden. De vijf leerkrachten van de muziekschool zijn de muzikanten van de muziekgroep en functioneren eveneens als cultuurpromotoren in de streek. In het kader van de bestrijding van de jeugdcriminaliteit, de ‘maras’ (criminele jeugdbendes), is een goede werking van de muziekschool broodnodig. Sinds december 2016 heeft de muziekschool haar werking uitgebreid naar vier scholen in de gemeenschap en dat maakte de aanwerving van meer leerkrachten noodzakelijk evenals meer werkingsmiddelen. Als cultuurcentrum realiseert CACPC een cultuuragenda met leerlingen- en andere concerten, theater, film, tentoonstellingen, thema-avonden. Grupo Morazán treedt regelmatig op met een eigen geëngageerd repertoire en dat van veel andere Latijn-Amerikaanse geëngageerde muziekgroepen.
CACPC kon al die tijd rekenen op de steun van de Provincie West-Vlaanderen, Stad Roeselare, Kontinenten, Missionair Roeselare en veel vrienden en familie. Voor de muzieklessen in de scholen van de gemeenschap krijgt men de steun van het ministerie van Onderwijs. Maar er is meer nodig, vandaar de nood aan een ruimere bekendmaking en fondsenwerving. En vandaar ook onze warme oproep en aanbeveling om dit concert bij te wonen.

GRATIS FESTIVAL

KOKOPELLI

La Paloma Dorada
zaterdag 18 en zondag 19 mei – GULLEGEM
(bij ons in West-Vlaanderen beter gekend als Hullehem)
Kokopelli wil mensen bewust maken van onze wereld, via een festival én meer dan muziek. Kokopelli kiest voor hedendaagse melodieën en beats met invloeden uit alle windstreken en voor smaken en prikkels uit de hele wereld. Het festival is toegankelijk voor iedereen, met aandacht voor mensen met minder middelen, voor wie beperkingen heeft en voor alle leeftijden. Kokopelli is zich bewust van haar ecologische voetafdruk en biedt een kijk op de eigen wereld, en er rond, en wil dan ook laten nadenken over de globale impact van de eigen levensstijl. Kokopelli is meer dan het jaarlijkse festival in mei: doorheen het jaar zijn er ook acties en communicatie omtrent wereldburgerschap. Naast muziek kan je op het festival ook proeven en genieten van animatie, workshops voor jong en oud, de wereldse keuken, een wereldmarkt met faire insteek, informatieve stands over hun jaarthema en over wereldburgerschap in samenwerking met festivalpartners 11.11.11 en Oxfam wereldwinkel Wevelgem. Tot zover de moraal en dan nu over naar de uitstekende programmatie.
Er zijn optredens van Baloji & L’Orchestre De La Katuba, reggae-icoon Johnny Osbourne & The Homegrown Band, Antwerp Gipsy Ska Orkestra, London Afrobeat Collective, Caïro Liberation Front, Café Con Leche, Babylon Trio, Kosmo Sound, Koninklijke Harmonie Sint-Cecilia ft. Remork & Karbaka, Moustash, Bobalicious, Teamdamp en een resem dj’s en soundsystems.

SONG VAN DE MAAND

THE NILE PROJECT feat. SALEEB FAWZY and SELAMNESH ZEMENE – Mabein Gabalein



EN VERDER NOG:

‘SONGLINES MUSIC AWARDS 2019’ (compilatie)
Zeer veel goede waar voor zeer weinig geld. Een greep uit de 20 artiesten: 3MA, Angélique Kidjo, Mariza, Totó La Momposina, AMMAR 808, Bixiga 70, Catrin Finch & Seckou Keita, Gurrumul.
publieksprijs: 7,05

BLACK FLOWER – Future Flora
publieksprijs: 14,90

INNA de YARD – The Soundtrack (original soundtrack)
publieksprijs: 16,35

OKU ONUORA – I’ve Seen
publieksprijs:

TITEL
publieksprijs: 18,15

ALTIN GÜN – Gece
publieksprijs: 15,75

K.O.G. & THE ZONGO BRIGAD – Wahala Wahala
publieksprijs: 18,60